De Leest in Vaassen

En weer gingen we op pad, zonder Ole weer eens, richting Vaassen. Maurits reed ons vaardig maar helaas niet zonder files naar het restaurant, waar we iets te laat aankwamen. Parkeren is nog steeds geen enkel probleem in het lieflijke dorpje en we wandelden naar De Leest. Net op het moment dat we de hand op de deurknop legden zwaaide de deur voor ons open.

De ontvangst was zoals altijd vriendelijk en we kregen dezelfde tafel als de vorige keer, die tegenover de keuken en als het ware naast het restaurant en naast de lounge. Ik vind dat wel een prettige tafel, het is leuk om het personeel hier bezig te zien.

Champagne wilden we wel graag. Nog steeds van Serge Mathieu hier en wellicht omdat het nu later op de middag was met een hele prettige zilte smaak. Vrijwel direct verschenen er snacks, zoals ze dat hier noemen. Drie.

In een kopje een cornetto van komkommer met makreel. Heerlijk filodeeg, flinterdun gevuld met dat heerlijke mengsel van komkommer en makreel. Twee ingrediënten waar ik helemaal dol op ben. Een schot in de roos dus. Op een plankje een vierkantje van parmezaan met watermeloen, ook een uitstekende combinatie en in een ander kommetje gazpacho van biet met broodcroutons en die vond ik ook al heerlijk. Ik kreeg er zelfs twee, want Maurits houdt absoluut niet van biet en ik ben er dol op. Zo heerlijk aards en die croutons, mmm, ik weet niet wat ze ermee gedaan hebben, maar oh wat waren die lekker....

Water kwam, van Solé hier, boter, olie en zout stonden al op tafel, een broodje verscheen ook en het menukaartje met het menu van deze restaurantweek. Drie gerechten en dan zoals ze het hier meestal doen aan de linkerkant een zevental gerechtjes waarmee het menu uit te breiden is. Een aantal ervan hadden we al geproefd, waardoor de keus voor ons wat kleiner werd. We gaven onze keuzen door en er verschenen amuses. Ook drie.

Een krokantje van gamba met pompoen, een open ravioli van knolselderij met crème van pinda en selderij en tonijn met venkel en komkommer. Ik kan hier lang over uitweiden, maar het waren stuk voor stuk heerlijke hapjes. Van die hapjes waar je ongelofelijk veel trek van krijgt en dat is tenslotte het doel van amuses.

We namen het wijnboek nog eens door hier en besloten tot een Pazo de Señoráns 2005 Magnum, maar die was helaas niet meer voorhanden. Dus werd het de gewone fles uit 2008. Ook niet te versmaden wat ons betreft.

Het eerste gerechtje verscheen. Zalm & komkommer. Diversiteit van zalm met frisse komkommer, rode ui, pastille van citroen en crème fraîche, avocado en Oosterse specerijen. Precies dat kregen we dus ook op een prachtige wijze gepresenteerd. Twee stukjes kort gebakken zalm met her en der nog wat kruidengeleitjes erop en ertussen en twee rolletjes zalm waarin wat rode ui was verstopt. Zo zie je maar hoe je op **-niveau met redelijk simpele ingrediënten ware kunststukjes kunt maken.

Na een kleine pauze verscheen het hoofdgerecht van het menu, maar omdat de mannen nog voor iets met vlees hadden gekozen als extra gerechtje besloten we in overleg om eerst dit gerecht te eten. Schol, artisjok & Ibericoham.
Aan één zijde gebakken schol, verschillende smaken van gemarineerde tomaat, artisjok en Ibericoham. Wederom een prachtig opgemaakt bord met mooie stukjes (geplakte, wat ik volkomen begrijp in het kader van de restaurantweek) , perfect gebakken schol, tomaatjes, plakjes tomaat, bosui, omwikkeld met de heerlijke ham en op de vis ook nog een flinke plak ham. Erom heen een gebakken artisjokje, crème van artisjok en het geheel was ‘afgedekt’ met schuim van artisjok. Wederom een uitstekend gerecht.

We waren toe aan de extra gerechtjes.

Voor beide heren het Veluws rund (18.00). Met zwarte peper gebraden Veluws rund met garnituur van nu, zo luidt de omschrijving.
Twee prachtige stukken vlees kregen ze, perfect van cuisson met daarbij mooie cantharelletjes, een heerlijke vleesjus, wat uitjes, wat pompoen, wat biet en wat aardappel. Ze waren dik tevreden. Helaas zo tevreden dat ik niets mocht proeven. Het zag er ook schitterend uit.

Ik had al bedacht dat ik me nog eens aan de kaas zou wagen hier en wilde dus een wat kleiner gerechtje en had gekozen voor de rundersteak (12.50).

Licht gepekeld rund met texturen van groenten, vinaigrette van fetakaas en zacht kwartelei. Op een zwart bord - daar ben ik niet kapot van, helemaal niet zo van zwart eten eerlijk gezegd lag een prachtig rolletje van het gepekelde rund. Boterzacht was het. Erbij diverse groentjes, het kwarteleitje wat mooi zacht was en wat brokjes feta. Over dat laatste was ik licht teleurgesteld, blijkbaar had ik echt een vinaigrette verwacht en niet zomaar wat stukjes feta her en der. Wat niet wegneemt dat de combinatie - ik zou bijna zeggen uiteraard - weer uitstekend was.

Waarmee we toe waren aan de desserts.

Beide heren kregen twee schitterende borden waarop zij aantroffen citroen chiboust met guave en gemarineerde bosbes met crispy merengue van yoghurt en op het andere bord kokokspongecake met ananas en witte chocolademousse met sorbetijs van kokos. Buiten dat het er dus prachtig uitzag was het ook nog eens heel lekker, mooi fris en fijne smaken zo bij elkaar.
Ikzelf wilde graag een kaasbordje en ik kreeg vijf mooie stukjes kaas.

Chaource, Cabecou, Reblochon, Pont l’Eveque en Shropshire Blue. Uitstekende kaasjes, erbij nog wat vruchtenbrood, een saladetje en wat appelstroop. Een prima eind van een heerlijke maaltijd vond ik het.

Bij de espresso kwam nog per persoon een ‘tafeltje’ met allerlei heerlijkheden en nadat we hadden geconcludeerd dat het hier toch altijd heel erg fijn is, dat we geen wanklank bespeurden (hier vraagt het personeel bijvoorbeeld wel of je nog een nieuwe fles water wil) verlieten we dit uiterst prettige restaurant. Fijn personeel, heerlijk eten, prachtige opmaak van de borden. Om snel naar terug te keren.

De Zwethheul in Schipluiden

Maurits was jarig en zou het op 1 oktober vieren, wat betekende dat wij de 29e met zijn viertjes uit eten zouden gaan. Toevallig was het restaurantweek en ik had een tafel kunnen krijgen bij De Zwethheul.

Keurig op tijd kwamen we aan, de ontvangst buiten was vriendelijk en omdat het nog mooi weer was werd ons een tafeltje op het terras gewezen. Zonder linnen, wel met blaadjes, nogal kaal, zelfs geen bloemetje op tafel.

Of we een aperitief wensten. Jazeker, champagne natuurlijk. Nu kennen ze hier Brut Réserve, Brut Millésimé en een rosé Brut. Van Mailly hier en we kozen de ‘gewone’ Brut, dat is de Grand Cru Réserve. Een aardige champagne.

Vrijwel direct verscheen er een tableautje met een servet en vier lepeltjes en aansluitend per persoon 2 potjes met een dekseltje. Op de dekseltjes hapjes, in de potjes ook hapjes.
Op het kleinste dekseltje een hapje van briochedeeg met haring en piccalilly, in het kleinste potje aubergine, hangop en violen, op het andere dekseltje een hapje van bladerdeeg met makreel en Sichuan (ik hou zoals altijd de spelling van het restaurant aan) en in het laatste potje coco blanc met chorizo. Aardige hapjes, vooral die met haring en piccalilly. Bij de andere hapjes vond ik de ingrediënten eerlijk gezegd niet erg uit de verf komen.

Na flink wat tijd, het koelde behoorlijk af, werden we gevraagd naar binnen te komen en we kregen een ronde tafel in het smalle deel van het restaurant.

Men had voor deze avond ook het deel waar normaliter het smalle zaaltje is waar gezelschappen gebruik van kunnen maken erbij getrokken, waardoor het restaurant een nogal overvolle indruk wekte. Ook het personeel leek daar last van te hebben, er waren veel foutjes deze avond. Niets ten nadele overigens van het personeel, zij deden wat ze konden, maar de keuken werkte niet helemaal mee en er was gewoon te weinig personeel.
Het interieur was alweer een beetje aangepast, de ronde tafel waar de zwarte brigade gebruik van maakt is nieuw, maar iets dergelijks stond er al, maar dan wat minder modern. Of de stoelen ook nieuw zijn kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren, in ieder geval zitten ze niet lekker. Er is een stukje bijgekomen met een bank met wat tafeltjes ertegenover en zoals bekend vind ik dat persoonlijk onprettig. De lounge is mooi ruim, maar dat is wel ten koste gegaan van het aparte zaaltje en de entree van het restaurant.

Boter en broodjes stonden al op tafel en werden af en toe vernieuwd. Of we water wilden. Ja, dat wilden we wel. Norda water hier. Frizzante en Naturale, 075 liter per fles à 6.50 per fles en we hebben er van elk, omdat de bediening ongevraagd telkens bijschonk, drie van elk gedronken, dus alleen al voor het water waren we deze avond 39 euro kwijt. Wat ik dus absoluut onwijs vind.
Het menu voor deze avond (drie gangen 47.50) stond al op tafel met de mogelijkheid dit uit te breiden met een tussengerecht (22.50) en/of een kaasgang (18.50).
Een wijnarrangement zou 7.50 per glas kosten. Nu had ik bij de reviews gelezen dat de wijnen uit het arrangement niet veel voorstelden, dus we besloten de wijnkaart, die behoorlijk aan de prijs is, maar uiteraard wel geheel compleet, te raadplegen.

We besloten te beginnen met een Albariño, Lagar de Cervera 2009 en die was mooi stuivend en fris.

Een amuse verscheen.
Kreeft. Kreeft met gerookte boter, haring, kaviaar en zoetzure prei. Een piepklein hapje met heel veel ingrediënten, waarvan ik vooral de kaviaar en de prei proefde. Ik was niet erg onder de indruk....

Na een flinke wachttijd kwam het voorgerecht. Kalfstartaar. Kalfstartaar met pompoen, ravioli en mosterdsabayon.

Een rondje mooie, prima op temperatuur ook, kalfstartaar kregen we met erop de ravioli gevuld met kalfssucade waarop een flinke schep mosterdsabayon lag. Lekker. Eromheen wat pompoenstructuren, mosterdzaadjes en stukjes augurk. We vonden het alle vier een mooi gerechtje en waren tevreden.

Drie van ons hadden besloten om het tussengerecht te nemen, de Noordzeetong. Noordzeetong, paling, gerookte knoflook, komkommer, Hollandaise.

Twee stukje tong kregen we, goed van cuisson, maar ik verwacht ook niet anders in een ** restaurant. Erbij reepjes paling, een saus van gerookte knoflook, die zoals bekend heerlijk zacht smaakt, wat Hollandaise saus en een beetje aardappelmousseline. Een aardig, maar wel een beetje een bekend gerecht.

De wijn was op, ook omdat de wachttijden tussen de gerechten telkens opliep tot tenminste 45 minuten en we besloten te vervolgen met een Limoux, Toques & Clochers, want die vinden we altijd lekker en we dachten dat hij wel goed zou smaken bij het hoofdgerecht.

Boerderijkip....Boerderijkip met risotto, paddenstoelen (spelling restaurant), saus van eendenlever. Flink wat kip kregen we op een miniem bedje van aardige risotto. Ernaast de saus van eendenlever en met de aan tafel erbij geschepte saus met paddestoelen vonden we dit een aardig gerecht. Wel licht gewoontjes.

Ik had aangegeven dat de gerechten wel wat sneller mochten doorkomen wat ons betreft, wat resulteerde in nog langere wachttijden, want men had begrepen dat het allemaal veel te snel ging.

Gelukkig kon ik dat nog rechtzetten voor we aan het dessert toe waren.
Ole en ik wilden graag het dessert inwisselen voor een kaasgang. Met supplement was dit mogelijk, zo werd ons verteld (7.50 per persoon).
Eerst verschenen er nog twee dessertamuses.

Voor de zoete dessertjes kreeg men een open tosti met een verkeerd gebakken spiegelei met kaas en de kaasliefhebbers kregen een tosti met geitenkaas. Leuke hapjes.

Het dessert deze avond was Muscovado (suiker). Een whisky emulsie met spongecake in een glas. Niet onaardig, zo was het oordeel.
Ole en ik kregen vijf stukjes kaas met elk een toefje zoet van voornamelijk fruit erbij.

Brie, Corsicaans tijmkaasje, Munster, een oude Goudse en Shropshire Blue. Lekkere kaasjes vonden we het. Erbij nog wat diverse soorten brood.

Omdat we het allemaal wel mooi vonden en we het de hele avond veel te warm hadden en bovendien erg genoeg hadden van het wachten vroegen we om de rekening en na het betalen van het gigantische bedrag van 463,75 verlieten we De Zwethheul. Niet bijzonder tevreden helaas. Gelukkig kreeg Maurits nog een herkansing deze week, anders zou de teleurstelling nog groter zijn geweest.

Hofstede de Blaak in Tilburg

Nog maar een paar uur terug uit Berlijn of ik moet mij al richting Tilburg spoeden. Gelukkig is Maurits zo lief om me te willen rijden, dat scheelt me enorm veel tijd met de trein. Ik heb namelijk een afspraak met twee virtuele kennissen in het favoriete restaurant van één van hen.
Hofstede de Blaak. Een Landhuis uit 1907, inmiddels een rijksmonument. Een mooi terras ervoor. Jammer dat het gebouw momenteel in de steigers staat, zo kon ik niet genieten van het mooie vakwerk. We nemen plaats in de Jachtkamer, veel houten lambrisering, een hoog houten plafond en een wat ouderwets-statige uitstraling. Voor mij iets te donker, maar zoals de uitstekende bediening ons vertelt, er mag niets veranderd worden aan de Jachtkamer, omdat ook deze onder monumentenzorg valt. We krijgen een leuke ronde tafel, altijd prettig. De stoelen vallen qua zitcomfort ietsjes tegen, op den duur begint er toch wat geschuifel te ontstaan. Maar goed.
We beginnen met een glaasje champagne, wat ruim wordt bijgeschonken in dit zeer gastvrije restaurant. Een echt familiebedrijf, hoe het allemaal precies zit weet ik niet meer, maar in ieder geval werkt de hele familie, inclusief aangetrouwden mee hier. De champagne is een Lanson, Black Label. Een blend, maar toch erg lekker. Mooi fris. Hierbij krijgen we een amuse.

Twee oesters. Eéntje met ganzenlever, gember en pistache, de tweede met kreeft en soja. Hoewel ik mijn oesters, zoals bekend inmiddels, liever naturel heb, verrassen deze combinaties me zeer. In positieve zin overigens, de toegevoegde ingrediënten overstemmen de oester niet, integendeel, ze benadrukken het zilte van de oester. Mooi gedaan dus.

Na enige tijd verschijnt een tweede amuse. Gemarineerde zalm met bloemkool, ijs van piccalilly en een gel van eidooier. Op een mooi rond bord een mooi stukje zalm met erop een heerlijk bolletje ijs van piccalilly en gel van eidooier, verder nog wat groentjes en een croutonnetje. De toon van de maaltijd is wat mij betreft gezet en de verwachtingen zijn hoog.
De broodjes worden aangeboden, en de eerste wijn wordt ingeschonken. Een Picpoul de Pinet, Domaine Guillemarine, 2010. Fris en fruitig, zoals een Picpoul betaamt.

Erbij het eerste gerechtje. Gemarineerde zeebaars met mosselcrème, ansjoviskruim, radijs, dashi-gel, zeesla en miso-mayonaise. Het ziet er werkelijk prachtig uit, de mosselcrème in een door de kok zelfgemaakte mal gestopt is prachtig en heerlijk, de zeebaars uitstekend en alle ingrediënten samen, waarbij de frisheid van de zeesla en de komkommer die er ook nog bij zit zeker niet vergeten mogen worden maken het tot een topgerecht. Smullen dit! En een lust voor het oog.

De tweede wijn, een Bellingham Fair Maiden 2008 wordt ingeschonken. Ook een erg prettige wijn, mineralerig met een vette toets. Hij past uitstekend bij de ragout van kreeft en gamba met courgette en knoflook, gepocheerd scharrelei, boerenkruimelkaas en kreeftenjus. Een hele mond vol, maar weer geweldig lekker. Ik ben tegenwoordig erg dol op een gepocheerd ei. Dit ei is uitstekend en vermengt zich erg lekker met de ragout van kreeft en gamba. Het plakje gesmolten oude kaas erop vind ik ook werkelijk iets toevoegen en het schuim van kreeft is ook al erg lekker. Erop nog een cresse van doperwt maakt het plaatje compleet. Complimenten alweer.

We zijn toe aan het hoofdgerecht. Geglaceerde kwartel met slakjes, meiknol, shii-take-crème, fondantaardappel en notenjus. Een werkelijk prachtig geglaceerde kwartel met als verrassing een vulling van eendenlever kregen we. Alle andere genoemde onderdelen ondersteunden dit prachtige beestje op een mooie manier en diep tevreden zaten we vrij stilletjes te smullen van deze heerlijkheid. Erbij een glas Bourgogne, En Truffière 2007, Cuvée Saint-Vincent, Pinot Noir en die paste uitstekend. Een echte bourgogne, zo eentje waar je op den duur lekker slaperig van wordt.
We besloten de kok te vragen om wat extra gerechtjes. Alles wordt hier zo prachtig bereid dat we nog wel meer wilden proeven.

Voor ons alledrie verscheen hierna allereerst tarbot. Geplakt en sous-vide gegaard, hierop een ravioli gevuld met mousse van langoustine vergezeld van een gebakken langoustine. Quinoa, groene asperges en een uiterst verfijnde saus met Laos het geheel afgemaakt met een tomaten vinaigrette. De ravioli is flinterdun, zo knap vind ik dat altijd en de langoustinemousse is erg goed te proeven, leuk! Alweer een prachtig gerecht, wat kan deze kok koken zeg! Erbij een glaasje Waka (kano van de Maori). Marlborough Sauvignon Blanc New Zealand. Een wijn waar ik veel van hou. Ik hou van die hooggelegen sauvignons, die geven de toch wat flauwe sauvignon een veel steviger smaak en afdronk en dat was bij deze ook zo.
Hierna liepen onze wegen even uiteen.

Eén der tafelgenoten wilde graag nog een visgerechtje en kreeg griet met paling, zoetzure komkommer en gekonfijte aardappel , apart erbij sauce Hollandaise en hij was meer dan tevreden. In zijn glas een Chardonnay, hij is niet zo’n liefhebber van Sauvignon namelijk, een Organic 2010, Australië, Ook de wijn kon hem bekoren.

Ikzelf en de andere tafelgenoot waren erg benieuwd naar de krokante zwezerik met gestoofde varkenskoontjes, pittige kikkererwten, snijbiet, zure room, geraspte limoen en tijmjus en ik kreeg ook een glas van de Organic, ik wilde liever witte wijn. Welke rode wijn de andere tafelgenoot kreeg weet ik niet meer, in ieder geval was hij tevreden. Op ons mooie bord de stukjes mooi krokante zwezerik met de koontjes, de genoemde groentjes en een heerlijke tijmjus. Alweer een uitstekend gerecht.

We keerden terug naar het Proeverijmenu en waren toe aan de kaasgang. Nu is één der tafelgenoten daar telkens lyrisch over, dus ik was enorm benieuwd. We besloten dit gerechtje buiten te eten, het was best aardig weer tenslotte. In het glas een Gewürztraminer, Grand Cru Osterberg, Domaine Mittnacht 2003, mooi licht zoet en uitstekend passend bij de munsterkaas met warm aardappelschuim, smeltende eendenlever, truffelvinaigrette en macadamia noten. Onder een cloche in een diep bord eerst de vinaigrette, dan het stukje Munster met erop smeltende eendenlever, de macadamianoten en wat verse amandelen. Erop het aardappelschuim. Ook nog wat krokantjes van het een of het ander en ook dit was weer erg lekker. Ook zonder aardappelschuim denk ik dat het heel erg lekker zou zijn.

Omdat het begon te regenen namen we plaats onder het afdakje, maar nog wel lekker buiten en we kregen een dessertje. Chipolatacrème met aardbeien, aardbeiensortbet, vanille en sinaasappelcrumble. Een mooi langwerpig ovaal bord met heerlijke chipolatacrème, verfrissende aardbeien, sorbet, crumble van sinaasappel en nog wat spongecake. Heerlijk. Erbij twee glaasjes. In de eerste de bekende Elysium Black Muscat, altijd goed en in het tweede glaasje een zoete Merlot, uit de collectie van de familie zelf. Een Palais Royale, Domaine de l’Arjolles en die vond ik bijzonder lekker.
Ik heb sowieso de indruk dat we deze middag erg extra verwend zijn met de wijnen. De gerechten zijn hier allemaal, zonder uitzondering, prachtig, de bediening is uitstekend en de wijnen vond ik verwennerij.

We sloten af met koffie - voor mij een biertje want dat vind ik zo af en toe lekker, met erbij nog drie heerlijke snoepjes en diep tevreden was ik. Ik keer hier zeker terug. Een zeer gastvrij restaurant, waar uitstekend gekookt wordt en waar er een uitstekende afstemming is tussen witte en de zwarte brigade. Een prima middag dus, niet in de laatste plaats door het fijne gezelschap.
Maurits reed me terug, wat ook erg ideaal is. Ik ben benieuwd naar wat de gidsen in november/december gaan melden over dit restaurant, ik heb er hoge verwachtingen van.

Inter Scaldes in Kruiningen

Was het in Kortrijk de dag ervoor prettig warm, op deze zondag was het drukkend heet. We reden na het ontbijt heel rustig naar Kruiningen, waar we keurig om 13.00 arriveerden bij Inter Scaldes.

Het was al weer enige tijd geleden dat we er waren, maar er leek niets veranderd. De ontvangstjongen leidde ons naar het terras en vroeg of we de maaltijd binnen of buiten wilden gebruiken. Gezien de temperaturen ging onze voorkeur uit naar binnen. Het aperitief wilden we wel graag buiten gebruiken.
Een glas champagne, hier van het huis Bouchard, genaamd Inflorescence werd ingeschonken en vrijwel direct verschenen er wat savoureux apéritifs (zoals men hier de hapjes bij de borrel noemt).

Op een groot bord in aparte bakjes en lepeltjes vonden we rechts een rillette van witvis, kerriekrokant en Tosazu gelei, in het midden tomaat, thee en maanzaad en links foie gras, gelei van rode biet .
Het zal duidelijk zijn dat alledrie de hapjes ons zeer konden bekoren. Vooral die van tomaat (uitlekvocht neem ik aan) vond ik bijzonder.
Nadat we de kaarten hadden bestudeerd en gekozen hadden voor het meest uitgebreide menu, het menu Tradition, Découvrir, kregen we een amuse.

Een zachtgegaard ei met basilicum. En paling en bloemkoolkrokantjes. Hoe enthousiast kun je worden van een ei? Juist, heel enthousiast, wat was dit een heerlijk eitje zeg. Erbij nog een krakeling van het een of het ander, maar die vond ik eigenlijk overbodig.
Na enige tijd werden we naar binnen genood en we kregen een ruime ronde tafel in de serre. De temperatuur was er redelijk. Ik had diep medelijden met het vrouwelijke deel van de zwarte brigade die in een zwart mantelpak met kousen gehuld waren....

We bekeken de indrukwekkende wijnkaart, die ik persoonlijk aan de dure kant vind en besloten te beginnen met een Chateau Rives-Blanques, Limoux, Chenin Blanc Dédidace 2007. Een fijne frisse, stuivende wijn, die zich wel goed zou houden bij de eerste gerechten.

Water (50cl Bru, 5.50 per flesje, baal) kwam op tafel, brood, boter, olie, peper en zout stond of kwam en het menu nam een aanvang.

Het eerste gerecht, kaviaar, kwam op een prachtig bord. De volledige naam van het gerecht is kaviaar: noordzeekrab, bloemkool, pannacotta, zee-alg. Precies dat troffen we ook aan. Op een mooie pannacotta spiegel met een duidelijke bloemkoolsmaak lag rechts een flinke quenelle kaviaar, links een evenzo flinke quenelle krabsalade en het geheel was omgeven door tipjes zee-alg, wat een erg mooi effect gaf voor het oog en voor de smaak. Een uitstekend begin.

Het tweede gerechtje genaamd tonijn: peking, Manni olijfolie, cornichons was van een geheel andere orde. Een cirkel uiteraard uitstekende tonijn troffen we aan, eronder mousse van Pekingeend, erop flink wat stukjes augurk en olijf en dat alles omgeven door de Manni olijfolie. Ik vond het een niet onaardig gerecht. Iets teveel olie naar mijn smaak en eigenlijk op het gevaar af blasé te klinken nogal bekend. Ook qua smaken zou het wat mij betreft wat geprononceerder mogen.

Het derde gerechtje was eendenlever (bio): gepocheerd in amandelmelk, vijg, bittere chocolade.
De eendenlever was een rechthoekig blokje met in het midden een streep chocolade, die ik niet kon proeven. Eromheen een crème van amandel. Redelijk van smaak vond ik het, wederom allemaal heel zacht. Erbij nog chutney van amandel en appel, een streep amandelmousse, een briochebroodje en een toefje sla. Ik kan me zo voorstellen dat dit gerecht nog iets verder ontwikkeld gaat worden.

Het volgende gerechtje was pladijs: puree van meiknol en gebrande mosterd, jus van Kombu. Een mooi stukje schol kregen we, uitstekend van cuisson, prettig gekruid met nog wat zoutkristallen, daar hou ik altijd van. Erbij een streep puree van de meiknol met de mosterd, die prima smaakte en een groene asperge op Maltezer wijze (met sinaasappel dus). Een lekker gerecht dit.

Het vijfde gerechtje kwam in zo mogelijk nog mooier servies. Men besteedt hier veel aandacht aan het servies, dat is leuk. Allereerst werd er een soort torentje neergezet, waarop later een kommetje (handafwas zo vertelde de allervriendelijkste dame) werd gezet met daarin het gerecht. Truffel: parmezaan, hazelnoot, vadouvan, witlof.
Onderin - we moesten ook van onder naar boven eten - heerlijke (want dat vind ik altijd lekker) parmezaancrème, erop wat hazelnootstukjes, wat vadouvan was te proeven en erop schuim van witlof en dat alles doorspekt met stukjes truffel, die niet heel pregnant van smaak waren. Vooral de presentatie kon me erg bekoren.

We waren toe aan de volgende wijn. Een Marsannay maar weer eens. Een Domaine Charlopin-Parizot, 2000. Een erg fijne wijn met een diepe afdronk. Op de een of andere manier komen we de laatste tijd regelmatig uit bij een Marsannay, dat is toch wel opvallend eigenlijk.

Het volgende gerecht was oester. Oester: merg, zuurkoolschuim, vleesjus. Hoewel ik op dit niveau oesters het allerliefst puur eet kon ook deze oester me bekoren. Ik vond vooral het schuim van zuurkool erg leuk gevonden, maar ook de smaakjes van de merg en de vleesjus pasten uitstekend bij de in kleine stukjes gesneden oester. Ik heb expres een foto geplaatst van de de oester waarvan al iets gegeten is, zodat alle elementen ook zichtbaar zijn. We kregen de oester - uiteraard - keurig geserveerd geheel onder het zuurkoolschuim, maar daar is niet zoveel aan te zien.

Het hoofdgerecht voorzover je dat zo kunt noemen in een menu als dit was deze middag duif. Duif: peterselie, wortel, gember-limoensaus. Een prachtig stukje duif kregen we met een heerlijk zachte gember-limoensaus. Erbij wat worteltjes, wat crème van peterselie, wat cantharellen en nog wat andere groentjes, waaronder wat kool en we waren tevreden over dit gerecht.

We waren toe aan het dessert. Mevrouw Brevet maakt klaarblijkelijk altijd even een rondje langs de gasten, dus ook wij werden gevisiteerd. Vriendelijk bedoeld allemaal volgens mij.

Het dessert deze middag was champagne. Champagne: perzik, venkelzaad, mint, Bourbon vanille. Op een heel mooi bord lag in het midden een spiegel van perzikschijfjes, omgeven door champagne, erop een bolletje kerrie-ijs en eromheen wat venkelzaad en de munt zat volgens mij door de champagne. De vanille proefde ik ergens heel in de verte. In ieder geval een zeer zomers en fijn fris dessert.

We sloten deze middag af met uitstekende espresso, waarbij allereerst een groot plateau met heerlijke bonbons kwam en een schaaltje met vreemd genoeg drie macarons. Ik zou er 2 of 4 verwachten als je met zijn tweetjes bent, maar dat kan aan mij liggen natuurlijk.

Na het eerste kopje kwam er een mevrouw langs met een heel plateau met nog meer lekkernijen, inclusief nougat, toffee en marshmallows. In de schaaltjes die de mevrouw torste zaten allerhande truffels. Ik weet niet meer welke smaakjes ik heb gekozen, maar het waren er in ieder geval drie en ze waren bijzonder lekker. Een tweede kopje espresso hoorde daar natuurlijk bij.
Na dit middagvullend programma reden we in een rustig tempo naar huis, naar de jongens. We vonden het lekker, maar niet lekker genoeg om er regelmatig naar terug te keren. We zullen er vast nog wel een keer terugkeren, maar niet op korte termijn. Daar heb ik weer andere adressen voor.

Table d'Amis in Kortrijk

Na een stop in Gent, waar we na een prettige lunch op het heerlijke terras van Mub’art, het restaurant van het MSK, de vaste collectie van het MSK bekeken, reden we naar Kortrijk, checkten in in het uiterst prettige hotel, waarna we een wandelingetje in Kortrijk maakten richting Markt. Daar stapten we tegen half 8 in een taxi en die bracht ons naar het hoogtepunt van dit weekend: restaurant Table d'Amis

De ontvangst was weer allerhartelijkst, de hele keukencrew zwaaide vriendelijk en we namen een aperitief - een Luxemburgse rosé-champagne - op het geheel verbouwde terras.
Prachtig is het geworden, intiem, modern, toegankelijk en zo passend bij de sfeer van het restaurant. Heel knap gedaan weer.
Mooie houten wanden, prachtige zachtgele/beige wanden, mooie laurierbomen en prettige stoelen, echt heel mooi.

Vrijwel direct kwamen de mondvermaakjes.
De bekende, maar daarom niet minder lekkere gemarineerde tomaatjes, kroepoek van wortel met een worteldip, een bolletje mozzarella met een basilicumcrème en een merengue gemaakt van oud bruin van uiteraard Petrus gevuld met een crème van eendenlever en afgewerkt met groene appel. Stuk voor stuk weer erg lekker.
Nadat we de kaart, die alweer vernieuwd was, bekeken hadden en uiteraard hadden gekozen voor het menu Terroir met drie keer een wijnarrangement en plat en bruisend water kwam er een amuse.

In een mooi bakje troffen we stukjes gegrilde inktvis met yoghurt en radijs aan. Een mooie combinatie en alweer lekker.

Na enige tijd werden we in het al flink gevulde restaurant aan tafel genood. De ronde tafels werden bezet door 6 tot 7 mensen, dus wij kregen een ruime tafel tegen de olijfgroene wand. Het personeel is flink uitgebreid, ik telde er wel 5 en allemaal keurig in het zwart gekleed.
Brood, boter, peper, zout en olie kwam op tafel, water ook en de eerste wijn werd ingeschonken. Een wijn uit de regio. Uit het Heuvelland. Een Phoenix van het Domein Vidaigne. Een frisse, stuivende wijn vonden we. De wijn begeleidde de rode poon.
Gemarineerd, auberginecrème & gedroogde huid, frisse komkommer. Heerlijke stukjes gemarineerde poon kregen we, omgeven door toefjes auberginecrème, poeder van de schil van de aubergine, aangemaakt met iets van olie, mooie staafjes komkommer ertussen, zodat het bord werkelijk een plaatje was. Erop nog wat bloemetjes van de venkelplant die een absolute finishing touch gaven. We wisten direct weer waarom we hier toch zo graag komen....

De volgende wijn was een Chileen. Zo’n frisse stuivende Sauvignon, die ik steeds meer ga waarderen. Een Matetic, Coastal 2009. De enthousiaste nieuwe sommelier had bijna geen woorden voor deze wijn en besloot zijn zeer enthousiaste verhaal dan ook met ‘hij is gewoon lekker’, wat we heel charmant vonden. Hij begeleidde het tweede gerecht, de Europese kreeft. Kreeft dus met een compote van puntpaprika, tomaat en rode peper. Prachtige stukken kreeft kregen we, erbij wat verse amandelen - zeer verrassend van smaak en erg lekker - compote van puntpaprika, tomaat en rode peper zoals vermeld, wat bloemetjes en we waren dik tevreden. De kreeft was perfect. Eén van de stukjes had zelfs een krokant korstje wat ik dus weer geweldig knap vind. Erbij nog wat kruidenolie, die zoals altijd hier, het gerecht helemaal àf maakte. Alweer waren we vol bewondering.

We vervolgden met de Noordzee Pladijs. Schol dus met een salade van noordzeekrab met koolrabi, yoghurt en vadouvan. Een mooi stuk prachtig gebakken geplakte schol kregen we met erbij een cilinder gemaakt van de koolrabi waarin een werkelijk uitstekende krabsalade zat. De vrienden die onze deze avond vergezelden vielen er stil van en dat wil wat zeggen... Erbij toefjes yoghurt en een heerlijke vadouvanolie. Alweer een subliem gerechtje. Hierbij schonk men een Touraine uit de Loire, een Pascal Pibaleau. Nu hebben wij ooit eens een huis gehuurd in dat gebied en we waren toen al verbaasd over de mooie zachte wijnen die er gemaakt werden. In Nederland kon je destijds alleen die zure je gezicht vertrekkende Touraines kopen, wat we dus nooit deden. Weer een mooie vondst van Sofie dus!

We vervolgden dit feestmaal met een glas Fleurie, Domaine de Roche-Guillon. Een bloemige bourgogne, waar ik wel van hou.

Het gerechtje hierbij was Zomerprimeurs. Een gepocheerd kwartelei, thee van gedroogde groenten, weiboter en bloemen. Een prachtig bord kregen we met allerlei groentjes, bloemen, een eitje en aan tafel ingeschonken thee. De thee was geweldig van smaak, het eitje ook, maar dat vond ik eerlijk gezegd een beetje klein, dat had van mij best een gewoon gepocheerd ei mogen zijn. Helaas waren een paar groentjes aan de taaie kant, want niet prettig eet. Een beetje jammer, want in aanleg is het natuurlijk een heel mooi gerechtje. Zo waren de cantharellen en het bietje bv. wel perfect.

Het vleesgerecht van deze avond was droog gerijpte entrecote Hereford. Gegrild op houtskool, sjalot ‘cuisse de poulet’ en jonge look. Geweldige entrecote kregen we, zelden zo heerlijk gegeten zeg. Erbij compotes van sjalot en look en een of ander kruidje wat een prachtige toets gaf. Ik ga nog na wat het precies is, want ik ken(de) het niet. (navraag leert me dat het om het blad van een citrusafrikaantje gaat). Een uitstekend vleesgerecht. Hierbij schonk men een fijne Haut Medoc, Chateau Caronnes Ste. Gemme, die perfect combineerde.

Waarmee we toe waren aan het zomerfruit. Drie kleine bereidingen volgens de kaart.

We begonnen met een bekertje met erin een soda van biologische appel met sorbet van thaise limoen en koriander; heerlijk fris en kruidig.

Daarna kwam een wel heel knap gemaakt dessertje, volgens mij gebaseerd op het probeersel wat ik de vorige keer vergeten was te fotograferen:
merengue van wei gevuld met zuringsorbet en yoghurtcrumble; geweldig knap vond ik het dat die merengue onderin dus open was en dat de sorbet van zuring daarin verstopt was. En die sorbet was heerlijk! Ook de crumble die eronder lag was geweldig, licht en fris, heerlijke desserts voor een zomeravond. De blaadjes die erbij lagen waren geluksklaver en dit is een zuringtype.

De finale was een plaatje.
Mara des bois aardbeien en blauwe bosbessen en rozen; mousse en poeder van blauwe bosbes, sorbet van aardbei en rozen en de prachtige roze krokantjes zijn ook van roos. Een uiterst smakelijk kunstwerkje dit.

Koffie dronken we op het heerlijke terras waar we nog een roomcakeje met sinaasappel, platte kaas en citrusafrikaantjes kregen. Martijn vertelde me dat het een cakebeslag is, waarvan de boter is vervangen door geklopte room, zodat je een lichtere versie krijgt. Een heerlijk cakeje was het in ieder geval. We waren zo aan het praten met Matthieu over de verbouwing, het servies en natuurlijk de maaltijd dat de ijsbonbons van Kortrijkse St. Pol jenever al bijna gesmolten waren, maar gelukkig waren we nog net op tijd.

Diep tevreden weer verlieten we dit bijzondere restaurant. Om keer op keer naar terug te keren!