Hertog Jan in Sint Michiels-Brugge

Na het licht teleurstellende visje bij de Fiskebar reden we door naar Oostkamp bij Brugge, waar ons zeer comfortabele Van der Valk hotel gelegen is. We checkten in en waren verbaasd over de uiterst ruime en heel prettige kamer die we kregen. Fantastische bedden en een heerlijk ruime badkamer en verder alles wat we ons maar konden wensen. Na een kleine rustperiode fristen we ons op en gingen ons nog wat vermaken in de bar. Tegen half 8 kwam de taxi voorrijden die ons fijn voor de deur van Hertog Jan afzette.

De deur zwaaide open, de ontvangst was allervriendelijkst en we kregen een fijn tweetje naast de open keuken, zodat we de hele avond konden genieten van de rust en discipline in de mooie ruime keuken. Erg leuk om de borden zo te zien opmaken. We begonnen met een bodempje water wat gereinigd was door steentjes, net als de vorige keer, waarna we doorgingen met een glas champagne, nog steeds van André Clouet hier, een zeer prettige champagne. Het eerste hapje kwam vrijwel direct.

Een absoluut plaatje om te zien weer. In een cilinder een prachtig rood ananassaliebloemetje, gevuld met onder andere gerookte paling en sesam. Heerlijk! Het tweede hapje volgde - ik hou van het tempo wat ze hier aanhouden. Niet te snel, maar zeker ook niet te langzaam, gewoon prettig en je kunt merken dat er een uitstekende communicatie is tussen de zwarte en de witte brigade, erg prettig -

een krokantje van polderaardappel met crème van gerookte aubergine en miso. Ook bijzonder smakelijk, vooral het krokantje vond ik heerlijk. Het derde hapje was een bekende voor ons, wat hem overigens niet minder smakelijk maakte, want ook dit was weer geweldig.

De merengue van passievrucht gevuld met ganzenlever en een krokantje van Coca Cola eronder. Fantastisch gewoon. Wat zo knap is aan al die mooie hapjes hier is dat de smaken vrij laat los komen in de mond, maar dan een hele tijd blijven hangen, geweldig knap! De champagne werd nog eens bijgeschonken en we vervolgden met het vierde hapje, ook een bekende, hoewel de smaaksensatie deze keer weer geheel anders was, wat natuurlijk te maken zal hebben met het seizoen.

De avocado met het poeder van tomaat en fleur de sel en de aan tafel bijgedruppelde huisolijfolie. Ook alweer bijzonder smakelijk, het poeder van de tomaat smaakte deze keer zuriger dan de vorige keer, toen was hij zoeter, maar ook deze combinatie paste wonderwel bij elkaar. De sommelier - niet Joachim, maar een andere, ook zeer kundige jongeman - herkende ons van de vorige keer, hij wist zelfs nog waar we toen zaten en er ontstonden in de loop van de avond erg leuke gesprekken over de wijnen.

Het volgende hapje waren Zeebrugse garnaaltjes met een mimosa van hoeve-eitjes en een saus van sla en verder nog een krokantje van brood. Afgedekt met schuim van het een of het ander (is me even ontgaan). Fantastisch hoog op smaak, vooral de saus van sla verbaasde me, ongelofelijk vol van smaak was die. Weer een schitterend hapje dus.

We gingen door met de varkenskop met krokant gemarineerde groentjes en de crème van linzen. Niet alleen fantastisch om te zien, maar ook geweldig licht en fris. Absoluut heerlijk dus alweer.

We sloten de parade van hapjes af met die verbazingwekkende combinatie van aardappelmousseline met koffie en vanille en geschaafde mimolettekaas. Onparlementair gezegd kun je me hierin begraven. Wat een fantastische combinatie van smaken is dit toch, werkelijk een kunststuk! De eerste wijn werd ingeschonken, een Montlouis "Clef de Sol" 2010 Damien Delecheneau - Domaine La Grange Tiphaine, zo’n fijne Chenin Blanc uit het Loiregebied. Het gerecht volgde snel erna.

Een plaatje alweer om te zien en ook weer fantastisch van smaak. Rauwe coquilles, aardappelkrokantjes, rammenas, licht gerookte haringeitjes, aardpeer, dunne plakjes sjalot in olie gestoofd, rundermerg en aan tafel afgemaakt met een lichte olie van curry. Zoals gezegd, fantastisch van smaak, die wederom prettig lang in de mond blijft. De volgende wijn was een Viré-Clessé uit de zuidelijke Bourgogne, een Pierrette et Marc Guillemot-Michel Quintaine 2010 en die was zeer prettig.

Het gerecht was blauwe kreeft met crème van passievrucht, tonkabonencrème, warme jus van kreeft met cacao, zure sjalotjes eronder en een schuim van tonkabonen er nog op. Alweer een absoluut geweldig gerecht, vol van smaak, uiteraard perfect van bereiding en wederom erg mooi om te zien. Vooral de relatieve eenvoud van de zure sjalotjes vonden we ontzettend goed gevonden en het tekent ook wel dit restaurant, omdat ze met eenvoudige ingrediënten de meest prachtige smaakcombinaties maken. De sommelier wilde het volgende glas inschenken, een Acustic uit Spanje, maar toen hij me hoorde zeggen tegen echtgenoot dat we die laatst ook hadden bij Het Gebaar, ging hij een andere fles halen. Dat vindt hij zelf ook erg leuk overigens, het is echt een verwentype, ideaal dus wat ons betreft. Het werd een Wittmann Riesling Trocken 2010, die we ook al kenden van Monkey’s West, maar die we toch wel graag wilden, omdat we die zo ontzettend lekker vonden.

Erbij alweer een geweldig gerecht. Gerookte Wagyurolletjes, bijzonder hoog op smaak en echt ontzettend lekker. Erbij diverse wortelvarianten en een fantastische crème van ansjovis met precies de juiste zoutbalans. Wat een ongelofelijk lekker gerecht was dit zeg! De wijn die nu werd ingeschonken was er eentje van Sardinië, een Dettori Bianco. Een fijne frisse wijn.

Het gerecht erbij was het fameuze groentengerecht, deze keer met wintergroentjes. Behalve de meest mooie groentjes ook natuurlijk kruiden erbij. Geen bloemetjes deze keer, die bloeien nu eenmaal niet tot nauwelijks in de winter. Erg lekker vonden we de verschillende knolletjes, wortels en bietjes. Bij het volgende gerecht liepen onze wijnen en gerechten uiteen vanwege de allergie van echtgenoot voor knolselderij. Hij kreeg een glas Trinchero Barbera d’Asti 2007 ingeschonken, die hem uitstekend beviel en ik kreeg een glas Prazo de Roriz, 2009, Douro, die me ook erg goed beviel.

Echtgenoot kreeg een stukje eend met tamarinde, pompoen en beurre noisette met ook nog de krokante billetjes van de eend en gelei van aubergine en hij was zeer te spreken over zijn uitstekend klaargemaakte gerecht. Onnodig eigenlijk om te zeggen dat het bord er weer schitterend uitzag.

Ik kreeg krokante varkenspoot met knolselder, eekhoorntjesbrood en geschaafde truffel. Prachtig op smaak weer, maar wel heel erg machtig. Ik heb ook niet alles op gegeten want er zouden nog dessertjes komen ook. Maar lekker was het zeker, het enige puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de cilindertjes van knolselderij naar mijn smaak iets te al dente waren. Joachim kwam even gedag zeggen en we hebben het even kort gehad over de plannen van de verbouwing van de boerderij, leuk om al het enthousiasme te horen en prettig dat al hun plannen door kunnen gaan. De dessertwijn was een Seewinkel Beerenauslese 2008, Velich Apetlon. Een prettige dessertwijn.

Het eerste dessertje wat verscheen was ananas met chocolade (eromheen), sorbet van kokos en een jus van pinacolada met chili. Een heerlijk fris dessert en we proefden in de chocolade die om de ananas zat ook nog duidelijk kerrie. Allemaal smaakjes waar ik in ieder geval veel van hou.

Het tweede dessertje was muskaatpompoen met chicorei en mandarijn. Flinterdunne plakjes pompoen lagen er op het bord met de chicorei, er tussen heerlijke karamel en het werd omgeven door een jus van mandarijntjes. Alweer een fantastische smaakcombinatie.

We eindigden de dessertjes met zo’n mooi bordje met allemaal bolletjes, wat ik me nog herinnerde van de vorige keer. Bolletjes yoghurt, chocolade en hazelnoot en ook dit was ontzettend lekker. We waren inmiddels wel toe aan espresso en daarbij kwamen ook weer de meest fantastische snoepjes.

Ik kijk wel even welke foto’s ik precies kwijt kan, maar we kregen allereerst torentjes van chocolade met sesam, ponzu en szechuanpeper, daarna makarons van witte chocolade en rolletjes met een heerlijke vulling en alsof het niet op kon ook nog een schaaltje met mousse van yoghurt met zoethout en een karamel erop en nadat we onze Limoncello op hadden gedronken kwam er nog een bordje met erop fantastische ‘valse drop’.

Een absolute dropsmaak had het, maar het was zeker geen drop. Hierna waren we volledig voldaan en nadat we de rekening hadden betaald lieten we ons weer per taxi naar het hotel rijden, waar we nog even nagenoten van de fantastische maaltijd.

Hertog Jan in Sint Michiels (Brugge)

In de week van 8 juli bedacht ik opeens dat we het weekend niet ver van Brugge zouden zijn en dat het wel heel erg leuk zou zijn als we zouden kunnen lunchen op de zaterdagmiddag bij Hertog Jan. Reserveren via de website is een fluitje van een cent en tot mijn grote vreugde was er nog een tafeltje voor ons. We hadden al om 12.00 gereserveerd, want ‘s avonds zouden we nog met vrienden elders gaan eten. De aanrijroute is vrij makkelijk, als het ware langs Brugge en dan rij je zo Sint Michiels in.

Het restaurant, wat aan de buitenkant wat lijkt op een pannenkoekenhuis wat je in Nederland vaak ziet ligt op een ruime parkeerplaats. Je hebt zicht op de keuken, die door middel van een glazen wand is gescheiden van het vierkante restaurant, wat al redelijk gevuld was en gaandeweg de lunch geheel gevuld zou raken. De ontvangst was allervriendelijkst en zeer correct en we kregen een leuk tafeltje in de serre met zicht op het terras.

Vrijwel direct werd er een bodempje water ingeschonken uit een klaarstaande karaf: water gezuiverd door Oosterse steentjes. Daarna verscheen er een jongeman met in zijn hand een tang met mijn servet die vriendelijk op mijn schoot werd gedrapeerd en we keken eventjes rond. De tafels zijn hier mooi gedekt. Alles wit en bescheiden. Een aperitiefje wensten we natuurlijk wel. Een glaasje champagne, André Clouet Silver Brut, een werkelijk erg lekkere champagne. Ook bij Ivy schenken ze deze champagne.

Een mooi bolletje brood kwam op tafel en erbij direct wat hapjes. Als eerste een hele zachte merengue van passievrucht, ganzenlever en cola, absoluut fantastische lekker. De toon was gezet!

We kregen de kaarten, een uitleg over de menu’s en we besloten tot een viergangenmenu. Je kunt hier kiezen voor 3 (middag), 4, 5 of 6 gangen, al dan niet met wijnarrangement, voor verdere informatie zie website. Eigenlijk wilden we slechts drie gangetjes eten in verband met het diner deze zaterdagavond, maar we waren inmiddels ontzettend nieuwsgierig naar deze zeer creatieve kok. Bovendien is de sfeer in het restaurant, met uitstekend personeel werkelijk, bijzonder plezierig. Je voelt je echt gast en echt verwend en dat is nou net wat ik erg belangrijk vind.

Bij de merengue kwam krokante polderaardappel met een kerrie/maldondip. Ongelofelijk lekker weer. Heerlijke chips, bijzonder krokant en een hoog op smaak zijnde dip. We konden er niet genoeg van krijgen.

Het volgende hapje was schitterend om te zien. Stukjes avocado met poeder van tomaat, zout en Hertog Jan-olie, die we overigens ook bij het brood kregen. Olie van de arbequina-olijf. Ik ben absoluut geen liefhebber van avocado, maar op deze manier vond ik het bijzonder smakelijk.

We gingen door met een heel mooi kommetje wat in eerste instantie gevuld leek met wit schuim. Het bleek gazpacho met basilicum te zijn met een schuimende jus van groene olijf. Fantastisch lekker en heerlijk hoog op smaak. De chef hier is een ware smaakkunstenaar!

Het volgende hapje, ja het kon niet op zeg, was varkenskop met gelei van linzen en diverse soorten zuring. Heerlijke zult, perfect op smaak, met fantastische gelei van linzen en de zuring vervolmaakte de smaken. Alweer geweldig lekker dit. Het laatste hapje, een klassieker van de chef, was ook al zo bijzonder.

Aardappelmousseline met vanille en koffie, afgedekt met geraspte Mimolettekaas. Fantastisch gewoon hoe de combinatie koffie/vanille/aardappel/kaas smaakte. Je moet er maar op komen zeg. Onwaarschijnlijk lekker dit, alle smaakjes waren zeer goed te proeven. We hadden de wijnkaart bekeken, die schitterend is, maar ik had op de website al het een en ander gelezen over sommelier/mede-eigenaar en was zeer benieuwd naar het wijnarrangement. De eerste wijn was een Juan Gil Moscatel 2011, een verbazingwekkend droge Moscatel met een heerlijke, frisse afdronk uit Spanje. Hij paste uitstekend bij het eerste gerecht.

Maatjesharing/citroen. Mooie stukjes hele zachte haring troffen we aan tussen een geweld van diverse radijsjes met een crème van geitenkaas. Ook nog wat krokante sesamkoekjes voor de bite en een fijne mosterdvinaigrette met ik neem aan citroen. Een schitterend gerecht om te zien, ik heb wel een stukje haring tot het laatst bewaard, want de smaak ervan viel wat weg tegen de andere sterke smaken. Maar: een zeer mooi gerecht. In het glas kwam een wijn die we al kenden, maar de jeugdige andere sommelier was ontzettend benieuwd wat we ervan zouden vinden. Een Graševina Kasna Berba 2007 uit Kroatië. Een werkelijk fantastische wijn, vol en een fijne lange afdronk. We dronken hem eerder bij Boreas.

Het gerecht erbij was groenten, kruiden, bloemen. Een absoluut schitterend, kleurrijk bord verscheen en we hebben eerst eens zitten kijken naar al die pracht. Het advies was om alle onderdelen apart te eten, elke groente had zijn eigen bereiding gekregen, elk kruidje was zo neergelegd dat het paste bij de groente waar het op lag en alle bloemetjes waren ook eetbaar. Het gerecht is geïnspireerd op Michel Bras. Onder de groentjes verder oranje en groene crème van onder andere wortel en kruiden, ook al heel erg lekker. Een zeer afgewogen en mooi gerecht en natuurlijk geweldig leuk zo’n gerecht van alleen groentjes, kruiden en bloemen. Bij het volgende gerecht kwam een wat frissere wijn, een A. Christmann Ruppertsberger Linsenbusch 2009, Riesling, Pfalz. In ieder geval een erg prettige wijn, ik hou wel van die Rieslings uit de Pfalz.

Het gerechtje erbij was wortel & olijfkruid, langoustine/specerij. Ook al fantastisch om te zien. Een schitterende, kort aangebakken langoustine kregen we met gekonfijte wortel en sinaasappel. Erbij een dressing van saffraan. Onder de langoustine nog een laagje wortel met erop gekonfijte sjalotjes met een gembertoets. Wederom een schitterend gerecht. Hoog in de zuren, maar perfect uitgebalanceerd! We waren toe aan het dessert. De dessertwijn werd ingeschonken - men doet hier niet flauw met bijschenken trouwens -. Een Gramona, Vino Dulce de Frio, Gewürztraminer. Een verrassend frisse dessertwijn.

Voor het dessert zou beginnen verscheen er echter een schaaltje met voor ons allebei een kruidje. Honingverveine/verbena. Het advies was eerst even kauwen op het kruidje, dan een slokje wijn en met een geheel schoon mondgevoel begin je dan aan het dessert. Nou en dat klopte. Wat een smaakexplosie gaf dat kleine kruidje zeg, onvoorstelbaar. Heerlijk verfrissend! Echt een vondst dus.

Het eerste dessert - schitterend van kleur en compositie - was groene thee/zuring/pistache. Een mooi bord met groene tonen kregen we. Ik proefde appel met zuring en pistache met een saus van citroengeranium. Merengue van amandel, sorbet van appel met zuring, mousse van appel, een koekje van appel, ijs van amandel met appel. Er zal ergens best groene thee in hebben gezeten, mar het was toch vooral de appel die me op- en beviel. Erg lekker, erg fris.

Het tweede dessert was veenbessen/yoghurt/mascarpone. Op weer een ander mooi bord een compositie in roserode tonen. Sap van rozen kregen we, ijs van rozen, sorbet van veenbessen, een koekje, merengue, crème van veenbessen en rozen, mousjes en alles was even lekker en alles paste perfect bij elkaar. Geweldig lekker was het alweer.

Het derde dessert was chocolade/hazelnoot/karamel. Ook alweer mooi om te zien met de mooie beige-bruine tonen. Ik proefde karamel met chocolade en yoghurt, yoghurtijs in merenguevorm, merenguemousse van karamel, mousse van karamel en mousse van chocolade. Ook nog een merengue met een toets van rood fruit erin en in het rondje van de mousse proefde ik wat zout. Fantastisch weer. Helemaal niet zwaar ook, echt ontzettend lekker. Bij de uitstekende espresso die we graag wilden kwamen ook weer allerlei geweldig lekkere snoeperijtjes.

Allereerst op een zwart plateautje voor elk van ons drie bonbons. In de witte een vulling van Fisherman’s Friend, in de melkchocolade een vulling met ponzu en in de pure chocolade een vulling met rode biet. Stuk voor stuk weer geweldig lekker en alledrie natuurlijk heel anders van smaak.

Erna op een plaatje twee krokante rolletjes gevuld met een mousse van Werthers Originals, fantastisch van smaak. Of je een pond boterbabbelaars in je mond kreeg.

Bij het tweede kopje kwam nog een schattig schaaltje met erin mousse van yoghurt met zoethout en een karamel er boven op, ook alweer bijzonder lekker. Volgens de zeer vriendelijke jonge sommelier moesten we echt nog even een glaasje huisgemaakte Limoncello proeven, wat we natuurlijk deden, want we willen niets missen tenslotte en ook die was van een bijzonder prettige frisheid. Diep en diep tevreden verlieten we dit enorme gastvrije restaurant, waar op bijzonder hoog smaakniveau wordt gekookt, waar een bijzonder competente en vriendelijke bediening is en wat dus vaak bezocht moet worden wat mij betreft. Bij het betalen van de rekening krijg je trouwens twee doorzichtige stroken mee met op de ene alle gerechten die mogelijk zijn en dan wordt er keurig aangekruist met rood welke gerechten je zelf hebt gegeten en op de andere alle mogelijke wijnen en ook hier wordt dan met rood aangegeven welke wijn geschonken is. Zeer attent! De volgende reservering staat al, want ik wil dan natuurlijk alles proeven!

De Librije in Zwolle

Eindelijk was het dan zover. In maart 2010 gereserveerd en op 3 september 2011 konden we al terecht. Bizar. Absoluut bizar. Ik zou willen dat de Nederlandse restaurants het gaan doen zoals veel Franse toprestaurants het doen: vanaf een maand of zelfs 14 dagen van te voren pas reserveren. Hoe kun je nu anderhalf jaar van tevoren weten waar je die avond zin in hebt? Bovendien kan er van alles en nog wat gebeuren in zo’n periode.....
Wat allemaal niet wegneemt dat ik me er vreselijk op verheugde, De Librije is - en blijft - mijn absolute favoriet in Nederland.
Het was een prachtige warme zaterdag en nadat we een prettig glaasje wijn hadden gedronken in de heerlijke stadstuin van hotel Fidder reed de bob ons naar De Librije.

Parkeren deden we op de invalideparkeerplaatsen aan de overkant van het plein wat ons gelijk een mooi zicht opleverde op het gebouw met het schitterende terras ervoor. Later zorgde het personeel ervoor dat de auto dichterbij geparkeerd werd, wat we een prima service vonden. Het personeel is hier overigens absoluut van driesterrenkwaliteit. Vriendelijk, aanwezig als dat moet, maar niet opdringerig, veel kennis van zaken, af en toe een kwinkslag, erg prettig allemaal.
Zoals gebruikelijk werden we ontvangen door mevrouw Boer en kregen we een mooi hoekplekje op het terras. De loungesets staan erg mooi, maar je zakt wel erg diep weg in de dikke kussens wat het opstaan nogal lastig maakt.
Een glas champagne wilden we ook graag. Ruinart hier en die is heerlijk. Blanc de Blanc overigens, want die vindt het echtpaar Boer het lekkerst.

Vrijwel direct verschijnt het eerste mondvermaakje. Op een perspex blokje per twee personen een rolletje. Het is krokante pinda gevuld met pittige augurk. De toon is direct gezet, want dit is een bijzonder hapje. Heel erg lekker.
Nauwelijks hebben we tijd om een slokje te nemen of de heer Boer brengt zoals gebruikelijk de kaart, biedt vriendelijk aan om eventueel te helpen met beslissen en vertelt dat verder alles wat we maar willen mogelijk is.

Later komt hij nog even terug om onze beslissing te horen. Gelukkig zijn de vrienden met wie we hier deze avond zijn ook grote genieters, dus we gaan natuurlijk voor het grote Librije mini-menu.

Een volgend mondvermaakje wordt ons aangeboden. Op een kleine barbecue vier gepofte aardappelen. Genaamd krokante aardappel light. Een of ander heel licht crèmetje met wat kruiden zit erin en ook dit hapje is geweldig lekker.

De wijnkaart, die hier in een box zit met apart voor alle segmenten van de drank, bekijk ik kort. Uiteraard is de wijnkaart prachtig en ook hier spot ik mijn geliefde Pacherenc weer. Maar we beslissen tot 3x het wijnarrangement, de gerechtjes zullen te divers zijn om daar één wijn bij te drinken. Bovendien ben ik erg benieuwd naar de keuze van de wijn.

Het laatste hapje buiten is ‘kipperling’, een rond krokanterig hapje met in ieder geval tong van kabeljauw en huid van kip. Ook al, het wordt nu al saai denk ik, absoluut heerlijk van smaak.

We worden gevraagd naar binnen te komen en krijgen een fijne ronde tafel - zoals gevraagd - achterin het mooie restaurant, waar we heerlijk rustig zitten. Heerlijk koel ook, toch een groot voordeel van hoge ruimtes.

Een tafeltje voor de tasjes staat er al en op tafel zelf slechts één bloem, 4 waterglazen die ernstig op vaasjes lijken en een kommetje met een envelopje erin. Wat me natuurlijk direct enorm intrigeert, dus ik open het envelopje en zie daar een overzicht van de genoten mondvermaakjes.

Wat blijkt: bij elk gerecht zal er een nieuw kaartje verschijnen met daarop precies vermeld welk gerecht gepresenteerd is. Uiteraard is er ook altijd even een korte uitleg door de zwarte brigade.
Per persoon verder nog een klein plateautje met een mesje en twee kommetjes, eentje gevuld met boter en de andere werd later gevuld met olijfolie.

Water wordt ingeschonken en er verschijnen per twee personen drie doosjes. Gestapeld. Uit het eerste doosje steken ondefinieerbare stengels. Wat blijkt: in elk doosje afzonderlijk zitten nog meer mondvermaakjes.
In het bovenste doosje aangeklede varkenshuid. Geweldig weer vond ik. Gedroogde, knapperige, absoluut niet vette qua smaak dan varkenshuid met wat zaadjes en wat kruidjes erop, alweer heerlijk. Gepresenteerd op een laag van zaadjes.
In het tweede doosje banaan, bloemkool en koffie. Op een laagje kleine keitjes tweemaal een plakje banaan, waar iets mee gedaan was, iets lekkers in ieder geval met erop bloemkool en iets van koffie. Een bijzondere, maar erg lekkere combinatie.

In het derde doosje tenslotte, op een laagje zeezout met een lepeltje erbij voor iedereen een halve eierschaal met erin een op -20 graden gegaarde dooier met een crème van abrikozenpitolie....Onwaarschijnlijk lekker dit kleine hapje...

Opeens kwam er een mevrouw langs, die een wat vettig toefje op de knokkel van mijn linkerwijsvinger deed, waarna er een bolletje gemaakt van crème van citroen en groene thee met een toefje Asetra kaviaar erop werd geplaatst. Ook nog een klein viooltje lag erop trouwens. Heerlijk was dit weer en ook erg grappig op deze manier, kaviaar uit het vuistje moesten we dus letterlijk nemen. Hierna kwamen er keurig warme doekjes om de handen weer schoon te maken en het menu nam een aanvang.

De eerste wijn was een Sauvignon Blanc, Spätlese trocken, Achkarrer Schlossberg, St. Remigius, Baden, 2010. Een frisse, heel licht zoet in afdronk, wijn, die uitstekend past bij het eerste gerecht. Ganzenlever.
Ganzenlever met Noordzeekrab, amandel, zwarte olijf en het sap van gefermenteerde rode koolbladeren, geserveerd als een prachtige cirkel op een prachtig bord. Erbij nog wat blaadjes van het duizendblad en wat klavertjes. Om stil van te vallen dit gerechtje. Alle elementen apart en bij elkaar heel geweldig lekker. Ik zou superlatief op superlatief moeten stapelen om bij benadering aan te geven hoe prachtig dit is...

Ik zie overigens tijdens het schrijven van deze recensie pas dat op de achterkant van de kaartjes mooie tekeningetjes en tekstjes staan, erg grappig!

De volgende wijn was een Kus van Therèse, een Cabernet Blanc van het Wijngoed Gelders Laren. In een mooie halve literfles - zie link -. Om eerlijk te zijn, en dat ben ik altijd, waren we niet erg onder de indruk van de wijn. Hij paste wel goed bij het tweede gerechtje, de aan één kant geschroeide langoustines. Met geroosterd hennepzaad, kerriecrème en het pure sap van komkommer. Zo stond op het kaartje. Ik weet heel zeker dat het pure sap van komkommer van snijboon was, wat niet wegneemt dat het ontzettend lekker was. We vonden in het sap nog een laagje quinoa, wat ik toch wel erg lekker vind - het voelt zo gezond - erop de geweldig mooie langoustines waarop de kerriecrème in toefjes lag. Erbij nog een kroepoekje van het een of het ander en ook dit was een schitterend gerechtje.

Het volgende gerechtje, makreelbuik, zag er ook al prachtig uit. Een mooi stukje van de buik van de makreel met tomaatuitlek, crème van witte boon, toetsjes van kaneel en biet vonden we ook al weer onwaarschijnlijk lekker. Erbij een glas Mengoba, een mooie stevige witte wijn en we waren diep tevreden weer. (het was de fles die het meest links staat).

De wijn hierna was een Pouilly-Fuissé, Terroir de Vergisson van Roger Lassarat 2007. Een mooie, ronde bourgogne. Hij begeleidde het volgende gerechtje, Sint Jacobsmosselen. Sint Jacobsmosselen met kalfsmerg, gefermenteerde knoflook en jus van geroosterde knolselderij. Op een prachtig bord drie mosseltjes gepresenteerd op de zeer zacht van smaak zijnde knoflook met ertussen het kalfsmerg. De jus van geroosterde knolselderij vond ik een openbaring en vulde het gerecht prachtig aan. Erbij nog wat kaviaar en de nodige kruidjes. Alweer een prachtig gerecht.

Het vijfde gerecht, rode rivierbaars, werd begeleid door een Trentham Pinot Noir 2009 uit Australië. Een fijne, zachte rode wijn.
De rivierbaars kwam op een Flinstonestijl (wel mooi hoor)aandoend bord. Mooie stukjes rivierbaars, uiteraard perfect van cuisson, troffen we aan. Erbij chlorofyl van venkelkool, gepofte groene appel, sjalottenjus, jonge venkel en wat yoghurt. Nu ken ik nog een chef die veel met yoghurt werkt en ook hier kon het me zeer bekoren. Alle smaakjes bij elkaar kwamen mooi samen en we waren het er alweer roerend over eens dat ook dit een topgerechtje was.

De volgende wijn kwam uit de Bordeaux. Een Chateau de Parenchère, Cuvée Rafaël 2007. Uitstekend passend bij het hoofdgerecht, voorzover je dat zo kunt noemen in een menu als dit. Tamme duif. Tamme duif met een crème van ganzenlever en geitenkaas, steranijs, witte peper en sap van koolrabi. Precies dat ook troffen we op het prachtige bord aan. erbij nog een flabbergasting bolletje wat als het ware in je mond ontplofte met daarin nog meer crème van ganzenlever en geitenkaas en wat macadamianoten. Mensenkinderen, wat was dit lekker zeg. Ongelofelijk bijna. De duif was smeltend zacht en de combinatie van de genoemde ingrediënten was perfect gevonden. Wederom grote bewondering aan onze tafel.

Of we nog een extra dessertje of iets van kaas wilden? Nou, dat wilden we wel, als we toch hier zijn moeten we ook zoveel mogelijk genieten. De andere dame van het gezelschap is dol op kaas en koos voor de selectie van Nederlandse en buitenlandse topkazen en kreeg, nadat er naar haar voorkeuren was gevraagd, een mooie selectie kaasjes op een plankje met erbij brood en wat chutneys. Tot mijn grote verrassing ook een stukje Doruvael, wat hier in de polder waar ik woon wordt gemaakt. Het waren - maar dat verbaast natuurlijk niemand - uitstekende kaasjes.

De beide heren waren toe aan iets zoetigs en kregen kersen. Kersen met watermeloen, magnolia en met moerasspirea en watermunt. Gepresenteerd op een bakje met een plaatje waarop nog allerlei andere heerlijkheden lagen, in ieder geval een ijsje van iets, maar de details zijn me ontschoten helaas. Erbij een glas Mii No Umeshu. Een Sake van pruimen en amandel. Men noemt het een Japans likeurtje, maar het was slechts licht zoet en dat vonden de heren helemaal prima. Alweer een schot in de roos dus.

Ikzelf heb hier in het verleden ooit eens Epoisses met appel en ganzenlever gegeten en had op de kaart een nieuw gerechtje met Epoisses gezien. Ik kreeg dus mijn Epoisses, deze keer met rabarber, aardappel, ‘chorizozalf’ en een daslookolie. Een werkelijk schitterend bord met die heerlijke Epoisses, hier gepresenteerd als een soort bonbonpastille met erbij aardappelsaus, doorspekt met chorizo en daslookolie. Ongelofelijk heerlijk was dit weer, ik heb in tijden niet zoiets lekkers gegeten. Erbij een Rivesaltes, Hors d’Ages 1978, Lady Librije en ik was geweldig in mijn nopjes. (iets naar beneden scrollen als je de link aanklikt).

We waren toe aan het dessert. Voor de heren kwam er een glaasje Kracher Auslese Cuvée, Burgenland 2009 en deze vrij bekende dessertwijn paste goed bij de Kus van Therèse, die vanavond bestond uit watermeloen, manolia en geitenyoghurt. Een geinig bord met een mooie rode mond erop, de genoemde ingrediënten en verder nog wat cruesli, kokos en lychee erbij. De heren en de andere dame waren alweer erg tevreden.

Ikzelf wilde graag Gin & Jonnie proeven, in het verleden mocht ik graag af en toe een gin-tonic drinken en dat is inmiddels al zo lang geleden dat ik wel weer heel nieuwsgierig was wat dat gerechtje hier zou inhouden.
In het glas kwam een wijn uit de Loire, van het Domaine La Grange Tiphaine en die vond ik prettig. (ook hier: even naar beneden scrollen als je op de link klikt, het is de vierde wijn die genoemd wordt).
De Gin & Jonnie kwam op hetzelfde bord als de Epoisses en zag er schitterend uit. Komkommerijs waar ik helemaal blij van werd, nog wat andere structuren komkommer, een crème van het een of het ander waar de naam jonnie in stond, wat yoghurt en aan tafel erop geschonken Hendrick’s gin, het favoriete merk van Jonnie Boer. Erg lekker en gewoon leuk om gegeten te hebben.

We sloten deze zeer memorabele avond lekker buiten op het terras af met de nodige prima espresso en thee, waarbij nog een klompje (mij net iets te Nederlands dan weer, hoewel ik het zeer waardeer hoe De Librije gebruik maakt van zoveel mogelijk Nederlandse ingrediënten) met eetbare sticky’s. In een glazen buisje zat een in eetbaar plastic gewikkeld zoetig iets wat inderdaad lijkt op een stickie. Geestig weer.

Ook nog een plateautje met geweldig lekkere snoeperijen, die we eigenlijk nauwelijks gegeten hebben want we waren geweldig voldaan.
We namen afscheid van het uitstekende personeel van dit restaurant waar nu werkelijk alles klopt en dus zeer terecht drie sterren heeft. Diep tevreden reden we naar het hotel waar we als roosjes hebben geslapen.
De Librije was en is mijn grote favoriet in Nederland.