De Lindehof in Nuenen

Met excuses voor het ontbreken van de foto's in de tekst - de foto's staan nu helemaal onderaan -, blogspot heeft iets aangepast, waardoor ik mijn gebruikelijke indeling kwijt ben. Ik ben er achteraan gegaan, maar ik heb nog geen oplossing.

  Op deze 8e februari reden we alweer in de sneeuw richting Nuenen. Ons doel was De Lindehof, waar we zouden gaan genieten van een Wagyu-diner. Ons bestond in dit geval uit de twee jongemannen en ikzelf, want echtgenoot had een verplichting in Utrecht. De ontvangst was weer vriendelijk en we kregen een tafeltje aan de zijkant van het restaurant. Het restaurant was overigens helaas niet geheel gevuld en ik meen ook dat niet elke tafel het Wagyu-menu heeft genomen. Wij wel. Een glaasje champagne wilden we wel graag, dat werd een Serge Mathieu, heerlijk. Erbij direct een glaasje met de bekende broodsoldaatjes met garnalen en de tandooridip, wat ik nog steeds erg lekker vind. Na korte tijd kwam de chef met zijn witte bonbon met topinamboer en espuma van chili, ras el Hanout brengen ook die was zoals gebruikelijk erg lekker. De herfstschaal van de vorige keer was vervangen door een winterse inhoud met ook weer andere hapjes. Deze keer een bara met tomaat en yoghurt - fantastisch lekker; een krokantje met saffraan en avocado - ook bijzonder smakelijk en een krokantje van mosselen en stokvis - ook al erg lekker! Vervolgens kregen we de crème van specerijen op onze hand gespoten en verscheen de bonbon met vadouvan en groene mango, die ik ook telkens weer erg lekker vind. Een nieuw hapje was het scheermes met aromaten, yuzu en nog wat, gepresenteerd op in een schaaltje op een zoutkorst. Ook al weer bijzonder smakelijk. Intussen werd de olijfolie in dat leuke ronde schaaltje geschonken, deze keer iets krachtiger, omdat deze eerder geplukt waren, aldus de uitstekende zwarte brigade en inderdaad vonden we hem erg lekker. Een nieuw schaaltje verscheen, schattig om te zien vond ik, met erin ossenstaart met crème van witte bloemkool en romanesco en een heerlijke massalatoets. Wederom erg lekker. Ook nog wat nootjes troffen we aan. Het laatste hapje was een mooie verrassing. Morjon sardien aangemaakt met tomaat, crème van rouille en een dressing van sesam en soja en een krokantje van gepofte aardappel. Allerleukst gepresenteerd in een sardineblikje en heerlijk gekruid van smaak. Ik ken de sardien niet, maar ik ga hem zeker eens kopen, erg lekker. Leuk hoe chef Bahadoer toch telkens zijn roots verwerkt in zijn gerechten. Iete, gastvrouw en sommelier, kwam de glazen vullen. Met twee wijnen deze keer. Het gerecht zou ook uit twee delen bestaan. Als eerste een glaasje Ine Mankai, gemaakt van rode rijst en heel prettig rokerig. Ernaast een glaasje Pouilly Fumé, Domaine Champeau, ter begeleiding van het foie-gedeelte van het gerecht. Het gerecht zelf bestond dus uit twee delen. Als eerste Asian Style Wagyu-tartaar met gerookte eidooier, rundermerg, Gillardeau-oester en kaviaar. De tartaar was fantastisch, zo ook de gefrituurde oester. Het merg, de eidooier en de kaviaar vervolmaakten het gerecht en ook het schuim van rijst en sake was er bijzonder smakelijk bij. Verwennerij vonden we het. Het tweede deel van het gerecht bestond uit terrine van ganzenlever met gel van gember, sesamkrokant, crumble van citrus en poeder van mierikswortel. Ook nog een toefje tartaar troffen we aan, wat Japanse radijs, zeer kunstig neergelegd en nog een krokantje van gember. Alweer een schitterend gerecht. Nu is Maurits niet heel dol op ganzenlever, dus dat schoof hij door naar zijn broer en tot zijn en onze verrassing kwam er speciaal voor hem een extra gerechtje. Hamachi op diverse manieren (gebakken en rauw) met een croute van koriander, een dressing van soja, en gelei van groene mango. Hij was er zeer over te spreken en wij vonden het bijzonder attent. De volgende wijn werd ingeschonken, een Grauburgunder, Muschelkalk, Spätlese Trocken, 2011. Een erg prettige wijn vond ik. Het gerecht erbij kwam weer op twee bordjes, maar nu complementair aan elkaar. Rechts aardse groenten - waaronder pastinaak, diverse wortelsoorten en biet - met truffel en een aantal tafel geschonken krachtige kalfsjus en links een steen met lauwwarme Wagyu rib-eye met truffel en paddestoel. In principe kun je de rib-eye op de steen geheel gaar laten worden, maar wij houden wel van dat boterzachte rode vlees en zoals verwacht was het fantastisch mals en net goed warm. Een erg mooi gerecht, zeker ook met de groentjes en de kalfsjus. Bij het begin van de maaltijd had ik aan Iete gevraagd of het mogelijk was dat ik de hele avond witte wijn zou drinken en dat was geen probleem. Ik kreeg dus een glas Chateau Pierre-Bise, le Haut de la Garde, Anjou 2008 ingeschonken, alweer een erg fijne wijn, die me prima beviel. Ole - want Maurits was de BOB vanavond - kreeg een glas Domaine Pascal Gasné, les Bremards, Chinon, Cuvée Prestige 2008 ingeschonken en ook hij was verguld met zijn wijn. Mooi licht. Het gerecht erbij was Shabu-Shabu, Wagyu procureur, taugé, krokant van aardappel, mihoen en pikante gerijpte soja. Verder nog wat paddestoelen en aan tafel geschonken bouillon van witte soja en laos. Hoog op smaak was die bouillon, lekker! De procureur was flinterdun gesneden, naar mijn smaak eerlijk gezegd iets te dun, hij voelde wat onprettig in de mond. Maar dat is puur over de textuur, de smaak was geweldig. Bij het hoofdgerecht schonk Iete voor Ole een Domaine de Janasse, Terre de Bussière, vin de Pays de Vaucluse en voor mij een Saint Aubin, 1er Cru, Hubert Lamy, les Frionnes 2008. Een erg lekkere Saint Aubin! Het hoofdgerecht bestond uit Wagyu-entrecôte van de bbq, bereidingen van kastanje, groene asperge, gedroogde tomaat en een saus van kastanje. In een apart schaaltje een hamburger met een basilicum-emulsie. De entrecôte was fantastisch, evenals de genoemde groentjes. Erbij verder nog wat artisjok, een krokantje van kastanje en jus en kaantjes van Wagyu, heerlijk! De hamburger paste prima bij de basilicum-emulsie, maar ik vond persoonlijk het broodje iets te droog. De jongens hadden daar helemaal geen last van, dus wellicht ligt het gewoon aan mij. In ieder geval een leuk idee. Bij het dessert kregen we een glaasje Muscat de Rivesaltes, Domaine Lerys. Een typische Rivesaltes vond ik. We kregen ook nog een glaasje van een absolute favoriet van Iete, een Hasensprung Huxelrebe Auslese 2010 en die vond ik werkelijk fantastisch. Ik begrijp ook helemaal waarom het een favoriet van haar is. Een heerlijke wijn, prettig fris. Het dessert van deze avond was baby-ananas van de bbq, massala-ijs, emulsie van laos en citroengras, malibu-gin-limoen-pastille, krokant van cassave, gedroogde laos, jelly marbré van ananas en kokos en marmelade van ananas. Hierover kan ik kort zijn: een absoluut fantastisch dessert met schitterend bij elkaar passende smaken en texturen. Om het bord bij op te eten, zo lekker. Maurits en ik wilden nog wel een espresso, Ole wilde graag een Ice Tea. Maurits en ik kregen er friandises bij. Ole niet. Maar we hebben gedeeld. De friandises heb ik in mijn vorige recensie uitgebreid besproken, dus daar zijn ze te lezen. Na het betalen van de rekening verlieten we weer diep tevreden De Lindehof. Dom genoeg ben ik vergeten afscheid te nemen van Iete, die ons deze avond bijzonder verwend heeft. Als je dit leest Iete, hoop ik dat je het me niet kwalijk neemt, de volgende keer zal ik beter op letten. Ik was een beetje moe van al het fantastische eten en de geweldige wijnen. Wederom: De Lindehof is mijn absolute favoriet in Nederland, om heel, heel vaak te bezoeken.

De Lindehof in Nuenen

Op zondag 20 januari mochten we alweer op pad naar een prijswinnaar van Dining with the Stars en deze keer reden we naar mijn absolute favoriet in Nederland: De Lindehof. Het zou gaan sneeuwen en ijzelen en weet ik veel, maar niets kan ons natuurlijk weerhouden. De mannen parkeerden de auto en vanwege de kou wandelde ik alvast binnen, waar ik direct de chef hoorde zeggen ‘daar is Carla’. Nou, van zo’n welkom word ik dus helemaal vrolijk!

Toen we compleet waren kregen we een tafel in de erker en opeens viel mijn blik - dom van me, eerder gewoon niet gezien - op een heel geestig schilderij van Soenil, in prachtige kleuren. Uiteraard kreeg ik een uitleg over alle onderdelen van het schilderij en de toon voor de middag was weer gezet. Wat een gastvrij restaurant is dit toch. Een glaasje champagne wilden we wel. Mij viel op dat het opeens Ruinart was en op mijn vraag waarom dat zo was kreeg ik van de kundige sommelier als antwoord dat meer gasten dit ‘merk’ kennen. Wat ik me kan voorstellen natuurlijk, maar ik vind de Serge Mathieu toch ook wel heel erg prettig. Soenil ving dat natuurlijk weer op en lopende de amuses kwam hij met glazen Serge Mathieu, zo attent!

Direct werd er al een glaasje met de bekende broodsoldaatjes met garnalen en de tandooridip met kerrie neergezet en zoals altijd was dit weer een heerlijk hapje.

Aansluitend kwam de chef zijn bonbon van witte chocolade, bataat, ras el Hanout en chili-espuma brengen en ook die was zoals altijd erg lekker.

Hierna kregen we een schaal met een half bos erin, schitterend van kleur. Erin verwerkt drie hapjes. Links een quenelle van erwtensoep, krokant gemaakt met wat soezendeeg en erop een doperwtencrème, fantastisch van smaak. In het midden een kroepoek van cepes met wat veenbessencompote, ook mooi diep van smaak en een fijne combinatie en rechts een bolletje van pompoen met kerrie en piccalilly. Die laatste vond ik natuurlijk geweldig, fan als ik ben van piccalilly (en kerrie).

Op de hand kregen we vervolgens een crèmetje gesmeerd met kerrie en daarop werd een bonbon geplakt, gemaakt van groene mango en vadouvan, ook geweldig lekker.

Hierna kwam er weer een schitterend hapje. Op een mooi schaaltje kwam een kleurig geheel bestaande uit ijs van gemberbier, wortelcrème met garam masala, gember en foie. Een werkelijk schitterende combinatie vond ik dit.

We waren er nog niet, er verscheen nog een schaaltje met die geweldige rendang erin. Rendang met gefermenteerde witte kool en poeder van miso, een fantastische combinatie!

Het slot van de amuses was een minimalistisch bordje met een sushi van schaaldieren, crème van miso, een crunch van wilde gepofte rijst en chorizo en ik meen een compote van komkommer met papaja en mango. In ieder geval ook al weer erg lekker. Het hield maar niet op! We hadden de wijnkaart bekeken en besloten om eens niet het arrangement te nemen, maar voor wat flessen te gaan. Echtgenoot was benieuwd naar de Ossian uit Segovia, 2010. Een fijne wijn vond ik het. Water, brood, boter en olijfolie van Masia el Altet werd op tafel gezet en ingeschonken en het feest van het menu kon beginnen. Het eerste gerecht was Belgisch Blauw - Eendenlever - Pata Negra. Een gerecht in tweeën.

Op een bord tartaar van Belgisch Blauw met Pata Negra, zoetzure tomaat en structuren van radijs met een schitterend stukje gebakken eendenlever erbij, wat volgens mij weer zo’n attente verwennerij van Soenil is geweest. In ieder geval weer ontzettend lekker. Schitterende tartaar met wat Pata Negra, radijs in allerlei vormen, cressjes, komkommer etc. De gebakken eendenlever was uiteraard perfect gebakken en zoals ik schreef: ontzettend lekker!

In een schaaltje naast het bord kregen we terrine en ijs van eendenlever. De terrine werd omvat door pennywafeltjes. Het ijs van de eendenlever smolt op de tong, zowel door de structuur als door de smaak en eronder lag een crumble van roggebrood. Een absoluut verwengerecht. Iete, de gastvrouw, schonk nog even snel een wijn uit India voor ons in, die perfect paste bij de eendenlever. Nu ken(de) ik helemaal geen wijn uit India, ik wist niet eens dat ze er wijn verbouwen, maar deze was erg lekker. Een Viognier nog wel. Sula Vineyards, Dindori Reserve, Viognier 2012. Vanwege het niet helemaal droge karakter perfect passend dus bij de eendenlever.

We vervolgden met het tweede gerecht. Coquille - ossenstaart - peterseliewortel. Dat alles troffen we uiteraard aan. Erbij een fantastische kalfsjus en natuurlijk nog heerlijke krokantjes erbij, echt een heerlijk gerecht.

In een glas als extra van Soenil erbij een nieuwe vinding van hem: bouillon van sjalot, espuma van aardappel en wat truffel. Pure verwennerij weer en een geweldige smaakcombinatie en ook belangrijk: mooi licht. We gingen door met een extra gerechtje wat we konden kiezen.

Zwezerik - bloemkool - gerookte eidooier. Een mooi bord om te zien met mooie stukjes perfecte zwezerik met diverse structuren van bloemkool en romanesco, topinamboer, jus van boleten en in het midden een prachtige gouden gerookte eidooier, wat natuurlijk een mooie smaakexplosie in de mond opleverde. Ook erbij hazelnootjes, want de combinatie bloemkool/hazelnoot is perfect, aldus de chef, en daarin heeft hij groot gelijk! De Ossian was op, dus we gingen door met een fles Avanthia Godello, ietsjes lichter dan de Ossian, maar ook erg lekker.

Het hoofdgerecht kwam. Duif - gefermenteerde knoflook - zwarte peper. Duif dus met een gekonfijt pootje, mousseline van aardappel en gefermenteerde knoflook, bitterbal van gekonfijte duif, diverse groentjes en sjalotjes, jus met zwarte peper en als extraatje een bakje met zo’n geestig rolletje, wat na het begieten met warm water een vingerdoekje wordt. Heel attent. En een erg lekker gerecht. Perfect klaargemaakte duif natuurlijk en de mousseline had die heerlijke zachte knoflooktoets die je krijgt door het fermenteren. Op de duif nog lekker wat gehakte nootjes, die het geheel compleet maakten.

Echtgenoot en ik wilden eigenlijk wel graag kaas in plaats van dessert en dat was natuurlijk gewoon mogelijk. Iete presenteerde de mooie kaaswagen en we maakten onze keus.

Erbij als garnituur geschaafde peer met amandeltjes en wat stroop, wat zoete moesjes, heerlijke gezouten noten en stroop en ook nog een vruchtenbroodje. Onnodig te zeggen eigenlijk dat het prima kaasjes waren.

Zoon wilde wel graag het zoete dessert. Rode biet - bittere chocolade. Structuren van rode biet en bittere chocolade, zo werd het aangekondigd en precies dat kreeg hij ook. Het zag er prachtig uit en ook zoonlief werd extra verwend door de chef, want ik zag toch echt plakjes truffel liggen. Leuk om te noemen is dat hij eigenlijk niet zo heel weg is van de aardse smaken van biet en truffel - in tegenstelling tot mij -, maar dat hij enorm genoot van dit dessert.

Toen ik hem zo zag genieten, wilde ik eigenlijk ook nog wel een klein, fris dessertje en ik kreeg een mooi klein dessertje bestaande uit rijstepap, diverse structuren van bloedsinaasappel en erop een krokantje van bloedsinaasappel en honing. Een heerlijk, fris en licht dessert. Tijdens het schrijven van de recensie zie ik dus op de rekening dat de chef dit dessert niet heeft gerekend, waarvoor alsnog mijn zeer hartelijke dank. Ik word een beetje verlegen van al die presentjes! We sloten af met uitstekende espresso, waar per persoon een schitterend plateautje met zoete lekkernijen kwam.

Ik herinner me een lolly met gezouten karamel, een klein taartje van Irish Coffee, een bonbon van wortel, sinaasappel en chocolade, een candybar met zeezout en een Mojitolepel met mintvulling. Stuk voor stuk even lekker! Toen ik bij het afscheid nemen ook nog eens het kookboek van Soenil met een geschreven opdracht erin kreeg, wat ik inmiddels verslonden heb, kon mijn middag natuurlijk helemaal niet meer stuk. Diep tevreden verlieten we toen het al bijna donker was De Lindehof, we hebben er weer een geweldige middag gehad en natuurlijk keren we snel weer terug! Nogmaals heel erg bedankt.

Boreas in Heeze

Op deze 19e januari konden we nog genieten van het Dining With the Starsmenu bij één van de winnaars. Boreas. Nu verbaasde me het helemaal niet dat ze bij de winnaars horen, want het is toevallig ook een van mijn favoriete restaurants. De rit ernaar toe verliep voorspoedig, dus keurig om 13.00 wandelden we binnen. Een allerhartelijkste ontvangst door onder andere de gastvrouw en een fijne tafel bij het raam met zicht op het besneeuwde terras. Het huisaperitief wilden we wel graag, de mousserende witte wijn met de eetbare hibiscusbloem, ik blijf dat een prima vondst vinden.

Vrijwel direct verschenen er drie mooie hapjes. Op een boomstammetje van steen een semifreddo van limoen met haring, ernaast in een schaaltje een luchtige crème van dashi met komkommer en avocado en in het kaviaardoosje met de Boreasopdruk tonijn en soja. Alledrie bijzonder smakelijk. Bij het eerste hapje viel me op dat de haring zuur was en op rolmops leek, wat ik dus erg lekker vind en dat de limoen erg mooi zacht te proeven was. Bovendien was de semifreddo als het ware omhuld door dunne merengue. Heel knap dus weer. Bij het tweede hapje zaten ook nog wat spekjes en een mooie gelei, ook van dashi. Allemaal erg mooi dus. We bekeken de wijnkaart en besloten tot een wijn die we niet kenden, een Domaine Montvac, Mélodine, Vacqueras, Cécile et Jean Dusserre, 2009. Een witte Vacqueras dus, nog nooit gedronken. Een bijzonder lekkere wijn, zo eentje waar wij veel van houden. Water kwam op tafel, plat en bruisend, nog steeds van Hildon hier.

Een tweetal amuses verscheen. In een mooi bakje (alles is hier inmiddels ook van Stockmans) structuren van pompoen met zure room en groene curry, waarover ik kort kan zijn: ontzettend lekker, mooi licht en goed combinerende smaken. Ik vind Nico Boreas vooral heel erg goed (alles is prima in orde uiteraard!) in de zuurtjes, daar werkt hij heel verfijnd mee. Op een glazen bordje ernaast een gepocheerde oester met peer, zuurkool en ijs van gemberbier. Schitterend gedaan weer. Mooie parels van zuurkool, gelei van peer en hoog op smaak zijnd ijs van gemberbier, die alledrie eigenlijk alleen maar de mooie oester ondersteunen en dat is dus wederom erg knap. We vroegen de gastvrouw of een extra gerechtje wellicht tot de mogelijkheden behoorde en dat was geen enkel probleem. We begonnen er zelfs mee.

Weer een gerechtje in tweeën. Op het bord gemarineerde zeebaars met torentjes van een salade van quinoa met kokkeltjes en een zeer fruitige olie en ook nog een gouden schelpje met een heerlijke crème van schelpdieren; op het (erg mooie) schaaltje tartaar van zeebaars met ijsgekoelde limoenolie, zure room, haringeitjes en blaadjes van de Oost-Indische kers. Schitterend om te zien en alweer heel erg lekker. Mooi licht, alle smaken goed herkenbaar en alles uitstekend bij elkaar passend.

Het volgende gerecht waren coquilles. Gebakken en gemarineerd met spekbokking, structuren van bloemkool en een lichtzure saus van augurk. Schitterend gepresenteerd, perfect van uitvoering en wederom erg mooie smaken bij elkaar. Jaren geleden dat ik spekbokking heb gegeten en dus geproefd en ik vond het erg lekker en goed passen bij de mooie zachte coquilles.

We vervolgden met licht gepekelde kabeljauw met schuim van waterkers, diverse groene groentjes en een toets van limoenolie. Wederom een erg mooi gerecht, zowel om te zien als om te proeven. Heerlijk kabeljauw, mooie groentjes en de limoenolie paste er weer prima bij. De nieuwe sommelier, zeer enthousiast ook, presenteerde bij het hoofdgerecht een Griekse wijn uit Thessaloniki, een blend van de inheemse druif en merlot. Een zeer stevige wijn, die wat ons betreft zeker behoefte had aan de toevoeging van merlot.

Erbij het hoofdgerecht. Bresseduif. Een mooi stukje van de borst, het pootje als rillette verwerkt en teruggebracht, peer, sjalot, macadamianootjes, wildjus en een niet gepaneerde bitterbal van en met peer. Alweer een erg mooi gerecht, uiteraard perfect van bereiding en wederom mooi op smaak en prima bij elkaar passend.

Twee van ons, waaronder ik, besloten om het dessert te wisselen met de mooie kaaswagen en op mijn verzoek bracht de sommelier een droge witte wijn. Eentje uit Lugano, Ca’ Lojera, Lugana. Zeker niet onaardig, maar voor ons eigenlijk ietsjes te licht. Er verschenen dessertamuses.

Voor de zoon, die wel het dessert wilde een mooi bordje structuren van appel, waaronder ijs, salie en basilicumgranité. Erg fris en lekker vond hij het.

Wij kregen een kaasamuse. Boerenbrie met vijg in allerlei hoedanigheden. Erg lekker weer en een mooie combinatie. De schitterende kaaswagen werd voorgereden, zoals altijd door de gastvrouw zelf en we maakten onze keus.

Uiteraard erg mooie kaasjes, perfect gerijpt met een mooie uitleg erbij en erbij nog heerlijk brood - diverse soorten - druiven, boter en fruitmoesjes en honing. Alweer erg lekker allemaal.

Het zoete dessert was chocolade (ik meen 86%) met mandarijn en specerijen. Het zag er schitterend uit en zoonlief had het ook in no time opgegeten, dus ik ga er gewoon vanuit dat het hem prima bevallen is.

Waarmee we toe waren aan een goede espresso, waarbij nog een hele rits geweldige lekkere zoetigheden kwam en terwijl we wachtten op de rekening kwam er een tweede espresso met daarbij een mini Magnum van semifreddo van limoen, het kon maar niet op. Het moge duidelijk zijn dat we weer enorm hebben genoten deze middag bij Boreas en dat het terecht tot een van mijn favoriete restaurants behoort.

Hertog Jan in Sint Michiels-Brugge

Na het licht teleurstellende visje bij de Fiskebar reden we door naar Oostkamp bij Brugge, waar ons zeer comfortabele Van der Valk hotel gelegen is. We checkten in en waren verbaasd over de uiterst ruime en heel prettige kamer die we kregen. Fantastische bedden en een heerlijk ruime badkamer en verder alles wat we ons maar konden wensen. Na een kleine rustperiode fristen we ons op en gingen ons nog wat vermaken in de bar. Tegen half 8 kwam de taxi voorrijden die ons fijn voor de deur van Hertog Jan afzette.

De deur zwaaide open, de ontvangst was allervriendelijkst en we kregen een fijn tweetje naast de open keuken, zodat we de hele avond konden genieten van de rust en discipline in de mooie ruime keuken. Erg leuk om de borden zo te zien opmaken. We begonnen met een bodempje water wat gereinigd was door steentjes, net als de vorige keer, waarna we doorgingen met een glas champagne, nog steeds van André Clouet hier, een zeer prettige champagne. Het eerste hapje kwam vrijwel direct.

Een absoluut plaatje om te zien weer. In een cilinder een prachtig rood ananassaliebloemetje, gevuld met onder andere gerookte paling en sesam. Heerlijk! Het tweede hapje volgde - ik hou van het tempo wat ze hier aanhouden. Niet te snel, maar zeker ook niet te langzaam, gewoon prettig en je kunt merken dat er een uitstekende communicatie is tussen de zwarte en de witte brigade, erg prettig -

een krokantje van polderaardappel met crème van gerookte aubergine en miso. Ook bijzonder smakelijk, vooral het krokantje vond ik heerlijk. Het derde hapje was een bekende voor ons, wat hem overigens niet minder smakelijk maakte, want ook dit was weer geweldig.

De merengue van passievrucht gevuld met ganzenlever en een krokantje van Coca Cola eronder. Fantastisch gewoon. Wat zo knap is aan al die mooie hapjes hier is dat de smaken vrij laat los komen in de mond, maar dan een hele tijd blijven hangen, geweldig knap! De champagne werd nog eens bijgeschonken en we vervolgden met het vierde hapje, ook een bekende, hoewel de smaaksensatie deze keer weer geheel anders was, wat natuurlijk te maken zal hebben met het seizoen.

De avocado met het poeder van tomaat en fleur de sel en de aan tafel bijgedruppelde huisolijfolie. Ook alweer bijzonder smakelijk, het poeder van de tomaat smaakte deze keer zuriger dan de vorige keer, toen was hij zoeter, maar ook deze combinatie paste wonderwel bij elkaar. De sommelier - niet Joachim, maar een andere, ook zeer kundige jongeman - herkende ons van de vorige keer, hij wist zelfs nog waar we toen zaten en er ontstonden in de loop van de avond erg leuke gesprekken over de wijnen.

Het volgende hapje waren Zeebrugse garnaaltjes met een mimosa van hoeve-eitjes en een saus van sla en verder nog een krokantje van brood. Afgedekt met schuim van het een of het ander (is me even ontgaan). Fantastisch hoog op smaak, vooral de saus van sla verbaasde me, ongelofelijk vol van smaak was die. Weer een schitterend hapje dus.

We gingen door met de varkenskop met krokant gemarineerde groentjes en de crème van linzen. Niet alleen fantastisch om te zien, maar ook geweldig licht en fris. Absoluut heerlijk dus alweer.

We sloten de parade van hapjes af met die verbazingwekkende combinatie van aardappelmousseline met koffie en vanille en geschaafde mimolettekaas. Onparlementair gezegd kun je me hierin begraven. Wat een fantastische combinatie van smaken is dit toch, werkelijk een kunststuk! De eerste wijn werd ingeschonken, een Montlouis "Clef de Sol" 2010 Damien Delecheneau - Domaine La Grange Tiphaine, zo’n fijne Chenin Blanc uit het Loiregebied. Het gerecht volgde snel erna.

Een plaatje alweer om te zien en ook weer fantastisch van smaak. Rauwe coquilles, aardappelkrokantjes, rammenas, licht gerookte haringeitjes, aardpeer, dunne plakjes sjalot in olie gestoofd, rundermerg en aan tafel afgemaakt met een lichte olie van curry. Zoals gezegd, fantastisch van smaak, die wederom prettig lang in de mond blijft. De volgende wijn was een Viré-Clessé uit de zuidelijke Bourgogne, een Pierrette et Marc Guillemot-Michel Quintaine 2010 en die was zeer prettig.

Het gerecht was blauwe kreeft met crème van passievrucht, tonkabonencrème, warme jus van kreeft met cacao, zure sjalotjes eronder en een schuim van tonkabonen er nog op. Alweer een absoluut geweldig gerecht, vol van smaak, uiteraard perfect van bereiding en wederom erg mooi om te zien. Vooral de relatieve eenvoud van de zure sjalotjes vonden we ontzettend goed gevonden en het tekent ook wel dit restaurant, omdat ze met eenvoudige ingrediënten de meest prachtige smaakcombinaties maken. De sommelier wilde het volgende glas inschenken, een Acustic uit Spanje, maar toen hij me hoorde zeggen tegen echtgenoot dat we die laatst ook hadden bij Het Gebaar, ging hij een andere fles halen. Dat vindt hij zelf ook erg leuk overigens, het is echt een verwentype, ideaal dus wat ons betreft. Het werd een Wittmann Riesling Trocken 2010, die we ook al kenden van Monkey’s West, maar die we toch wel graag wilden, omdat we die zo ontzettend lekker vonden.

Erbij alweer een geweldig gerecht. Gerookte Wagyurolletjes, bijzonder hoog op smaak en echt ontzettend lekker. Erbij diverse wortelvarianten en een fantastische crème van ansjovis met precies de juiste zoutbalans. Wat een ongelofelijk lekker gerecht was dit zeg! De wijn die nu werd ingeschonken was er eentje van Sardinië, een Dettori Bianco. Een fijne frisse wijn.

Het gerecht erbij was het fameuze groentengerecht, deze keer met wintergroentjes. Behalve de meest mooie groentjes ook natuurlijk kruiden erbij. Geen bloemetjes deze keer, die bloeien nu eenmaal niet tot nauwelijks in de winter. Erg lekker vonden we de verschillende knolletjes, wortels en bietjes. Bij het volgende gerecht liepen onze wijnen en gerechten uiteen vanwege de allergie van echtgenoot voor knolselderij. Hij kreeg een glas Trinchero Barbera d’Asti 2007 ingeschonken, die hem uitstekend beviel en ik kreeg een glas Prazo de Roriz, 2009, Douro, die me ook erg goed beviel.

Echtgenoot kreeg een stukje eend met tamarinde, pompoen en beurre noisette met ook nog de krokante billetjes van de eend en gelei van aubergine en hij was zeer te spreken over zijn uitstekend klaargemaakte gerecht. Onnodig eigenlijk om te zeggen dat het bord er weer schitterend uitzag.

Ik kreeg krokante varkenspoot met knolselder, eekhoorntjesbrood en geschaafde truffel. Prachtig op smaak weer, maar wel heel erg machtig. Ik heb ook niet alles op gegeten want er zouden nog dessertjes komen ook. Maar lekker was het zeker, het enige puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de cilindertjes van knolselderij naar mijn smaak iets te al dente waren. Joachim kwam even gedag zeggen en we hebben het even kort gehad over de plannen van de verbouwing van de boerderij, leuk om al het enthousiasme te horen en prettig dat al hun plannen door kunnen gaan. De dessertwijn was een Seewinkel Beerenauslese 2008, Velich Apetlon. Een prettige dessertwijn.

Het eerste dessertje wat verscheen was ananas met chocolade (eromheen), sorbet van kokos en een jus van pinacolada met chili. Een heerlijk fris dessert en we proefden in de chocolade die om de ananas zat ook nog duidelijk kerrie. Allemaal smaakjes waar ik in ieder geval veel van hou.

Het tweede dessertje was muskaatpompoen met chicorei en mandarijn. Flinterdunne plakjes pompoen lagen er op het bord met de chicorei, er tussen heerlijke karamel en het werd omgeven door een jus van mandarijntjes. Alweer een fantastische smaakcombinatie.

We eindigden de dessertjes met zo’n mooi bordje met allemaal bolletjes, wat ik me nog herinnerde van de vorige keer. Bolletjes yoghurt, chocolade en hazelnoot en ook dit was ontzettend lekker. We waren inmiddels wel toe aan espresso en daarbij kwamen ook weer de meest fantastische snoepjes.

Ik kijk wel even welke foto’s ik precies kwijt kan, maar we kregen allereerst torentjes van chocolade met sesam, ponzu en szechuanpeper, daarna makarons van witte chocolade en rolletjes met een heerlijke vulling en alsof het niet op kon ook nog een schaaltje met mousse van yoghurt met zoethout en een karamel erop en nadat we onze Limoncello op hadden gedronken kwam er nog een bordje met erop fantastische ‘valse drop’.

Een absolute dropsmaak had het, maar het was zeker geen drop. Hierna waren we volledig voldaan en nadat we de rekening hadden betaald lieten we ons weer per taxi naar het hotel rijden, waar we nog even nagenoten van de fantastische maaltijd.