WY in Brussel

Nadat we ons hadden opgefrist in het hotel lieten we ons per taxi afzetten bij The Mercedes House. Daar is namelijk WY gevestigd. WY is het laatste project van tweesterrenchef (De Pastorale, een favoriet van me) Bart de Pooter. Bij WY kun je ontbijten, lunchen, dineren, brunchen op zondag en aan het eind van de avond verandert het restaurant in een cocktailbar. Kortom, voor ieder wat wils. Alles met de geraffineerde uitgangspunten van De Pooter klaargemaakt. De executive chef is de van huis uit vegetarische kok Wouter van der Vieren, maar de hand van De Pooter is duidelijk herkenbaar. Alle reden dus voor mij om enorm nieuwsgierig te zijn. Na overleg met de heren was een reservering snel gemaakt. De entree is geestig. Het is alsof je een showroom van Mercedes binnenstapt. Er staan wat oude en nieuwe en onbekende modellen en erachter ligt het zeer ruim opgezette restaurant met hypermoderne meubels. Bij de open keuken is een lange bar neergezet, zodat je en ter plekke maar ook via schermen op de muur de verrichtingen in de keuken kunt volgen. Langs de oranje muur verder wat functionele kasten met glazen, maar ook met allerlei schaalmodellen. Toen we binnenkwamen stond het jeugdige personeel eigenlijk een beetje te wachten, maar toen we langs de auto’s waren, waren ze opeens verdwenen, waardoor we toch wat onwennig maar een beetje stonden. Dat is jammer, want een leuke ontvangst is altijd een fijn begin van de avond. Uiteindelijk kwam er iemand onze jassen aannemen en we mochten kiezen uit één van de twee viertjes.

We namen die in het rustige deel want we hadden ook nog wel wat te bepraten en kwamen terecht aan één van de vele witte tafels met witte plastic draaistoelen. Boven ons hoofd oranje Mercedessterren. Die stoelen zaten trouwens best lekker, dat viel me alles mee. Het duurde even voor er iemand langskwam om te vragen of we een aperitief wilden, maar uiteindelijk gebeurde dat toch. Drie keer een glaasje champagne en gelijk maar de beide soorten water. Bollinger hier en die is prettig. Erbij een bombardementje aan knabbels.

Kroepoekjes van Manchego met crème van avocado en lavas; getoast volkorenbrood (heel dun) met haringeitjes, crème van aardappel en gekonfijte citroen; broodstokjes met in een schaaltje een crème van pompoen met zout en olijfolie. Allemaal erg lekker van smaak. Verder een lekker broodje met erbij een potje met platte kaas met boter en een potje met reuzel met chili en spekjes. De reuzel kon me eerlijk gezegd niet heel erg bekoren, maar ik vond het wel leuk om het eens zo te eten. Onderwijl bekeken we de kaart, waarvan ik een exemplaar mocht meenemen en we besloten tot het menu van 5 gangen à 60 euro per persoon, uit te breiden met een extra (vegetarische) gang, maar dat deden we niet. Het wijnarrangement à 40 euro namen we ook niet, we bekeken de wijnkaart. Die is relatief klein, maar fijn en tot mijn grote plezier stond er een Condrieu, Domaine George Vernay, 2009 op en die moest het natuurlijk worden. Wederom een Condrieu die geheel aan de verwachting voldeed. Nadat we dat allemaal achter de rug hadden verscheen er een amuse.

In een schaaltje ossenstaart met een flan van merg, diverse structuren van ui, waaronder gefrituurd met een jus van Geuzebier. Een heerlijk, herfstig hapje, wat ernstig de trek opwekte. Prima dus. Het eerste gerecht verscheen. Gezegd moet overigens worden dat het personeel gaandeweg de avond een prettiger manier van bedienen kreeg, het werd zowaar nog gezellig.

Het eerste gerecht dus. Oester. Gillardeau, tomaat, knolselder, dashi, ijzerkruid. Twee mooie oesters kregen we met erbij de genoemde ingrediënten en ik proefde ook nog iets van anijs, de tomaatjes waren zoetzuur gemarineerd en er lag nog wat dille bij. Ik vond het een bijzonder smaakvol gerechtje, wat er schitterend uitzag. Mooi klein en vol van smaak, leuk dus.

Het tweede gerecht was zalmforel. Rode biet met peterselie, yoghurt. Een verrassend gerechtje vond ik dit. Drie mooie stukjes koud gerookte zalmforel kregen we, met een kruidenkorstje onderop. Bovenop wat kruidjes en cresjes en onder twee stukjes wat yoghurt. Verder erbij wat rondjes gekookte koude biet met erop zalmeitjes. Her en der een toefje peterselie-olie vervolmaakte dit verfijnde gerechtje. De heren (op eentje na dan, die was net zo enthousiast als ik) waren niet zo weg van de biet-zalmeitjescombinatie, maar ik wel. Ik vond het leuk gevonden en eigenlijk erg lekker. Ik ben dan ook een fan van de grondsmaak van biet. De zalmforel was zuigend zacht, heerlijk! Van het volgende gerecht ben ik in het geweld van alle gesprekken vergeten een foto te maken, maar neem maar van mij aan dat het er bijzonder mooi uitzag. En fantastisch smaakte. Het ging om zwezerik. Met ossobucco, prei en lookbrood. Over de zwezerik kan ik erg kort zijn, die was fantastisch. Gelakt met het een of het ander en botermals. De rondjes ossobucco erbij waren ronduit verrassend en de stukjes prei en de crème van prei waren ook al erg lekker. Het witbrood met knoflook kon mij minder bekoren, maar dat is puur persoonlijk. Een apart en lekker gerecht. Bij het hoofdgerecht schakelden we over op een rode wijn. Een Rosso di Montalcino, Siro Pacenti 2008 en dat was een bijzonder prettige Montalcino.

Hij paste perfect bij de wilde eend. Met abrikoos, gember en kikkererwten. Ik moet bekennen dat de eend voor mij te wild was, hij neigde ernaar leverachtig te worden en daar hou ik niet van. De abrikoosbereiding met chili, de paddestoelen en de jus met laurier vond ik wel erg lekker. Ook kikkererwten staan niet bijzonder hoog op mijn favoriete ingrediëntenlijstje, dus de eend en de erwten bleven achter op het verder lege bord. We dronken op ons gemak de Montalcino uit en waren daarna toe aan het dessert.

Kiwibes. Met pistache, kokos en koriander. Allerlei groene tinten lagen op het bord. De kiwibesjes waren gehalveerd. Ik kende heel die besjes niet eerlijk gezegd, maar ik vind ze wel lekker, ze zijn prettig zuur. Erbij verder ijs van kokos, koriandergelei, gelei van de kiwibes, kruim van pistache, schuimpjes van pistaches en spongecake (ik blijf het rommelig vinden). Ik vond het een lekker fris dessert, heerlijk licht. We sloten af met espresso en verveinethee, waarbij nog snoeperijtjes kwamen.

De Mercedesster in chocolade, een makaron van rozen en witte chocolade, een spekje van oasis en kalamanski en een truffel geparfumeerd met whisky. In een schaaltje apart nog rijstepap met gemarineerde krieken en amandelen. Allemaal even lekker.

WY is nog maar net open en het personeel moet nog even hun draai vinden, maar ik denk zeker dat het een hit zal worden in het Brusselse. De kwaliteit van het eten is uitstekend, de wijnkaart is goed en cocktails worden steeds populairder. Ik kan me zo voorstellen dat ontbijten hier ook leuk is om te doen, ze werken met prima producten en de ligging om de hoek van de Zavel is natuurlijk gewoon leuk. Ik vind WY in ieder geval een aanrader en we keren er zeker een keer terug.

Museum Brasserie in Brussel

Op de tweede (en laatste) dag van het werkgroepweekend was er in de ochtend voor de partners een stadswandeling met gids, maar die moest ik laten schieten.

Ik ontmoette het gezelschap in de Museum Brasserie. De meningen over deze brasserie zijn nogal verdeeld meen ik, de keer dat ik er at was ik erg tevreden. Ik was iets te vroeg en ging dus met een fles water wat zitten lezen. Het gezelschap druppelde binnen en de diverse aperitieven werden door het kundige personeel opgenomen. Het bestellen had wat voeten in de aarde. We besloten tot een hoofdgerecht en een dessert en als hoofdgerecht kon je kiezen uit vlees of vis en ook bij het dessert was er een keuze. Voor de viseters kwam er wat Rully, les Cloux 2009, Vincent Girardin op tafel, een erg prettige wijn vond ik en voor de vleeseters (twee slechts) een Domaine Roger Perrin, Cuvée du Soleil, een volgens hen fijne Côtes du Rhône.

Een amuse verscheen. Op een lepel wat courgette met wat zure room en een kruidje. Lekker, als men niet verteld had dat het courgette was zou ik gezworen hebben dat het komkommer was.

Ik had gekozen voor de vis en kreeg op een lei een prima stukje gebakken zeebaars met een fijn krokant velletje. Eronder wat bimi. In een schaaltje erbij crème van artisjok met olijf en ontzoute ansjovis met erbovenop wat flinters parmezaankrokantjes. Ik vond alleen de parmezaankrokantjes lekker, de rest eigenlijk niet. Verder nog een kleine quenelle gelei van spinazie en dat was het gerecht. Een prima visje.

De beide vleeseters kregen hun steak tartare. Een enorme bol wat mij betreft iets te fijn gesneden mooi rundvlees, prettig aangemaakt ook volgens hen. Erbij een flinke bak sla, frietjes en mayonaise. Ze waren tevreden, hoewel het voor de ene heer aan de ruime kant was.

Als dessert kon je kiezen tussen tarte au citron of cheesecake. Toen de desserts verschenen was ik erg blij dat ik had gekozen voor de tarte au citron, de cheesecake vond ik wel erg veel. Maar degenen die voor de cheesecake hadden gekozen hebben er wel van zitten smullen. Vooral het rode fruit vonden ze erg lekker, wat ik me kan voorstellen want dat is altijd heerlijk fris.

De tarte au citron was mooi om te zien. Op een dun koekje een laagje iets te zoete citroencrème met erop gebrande merengue. Ook een beetje veel eigenlijk wel, maar er waren helpers genoeg. We sloten af met een goede espresso en kregen een leuke rondleiding door het Magrittemuseum. De zaterdag erna hadden we besloten met twee vrienden nog een dagje te blijven. Voor museumbezoek en voor een fijne maaltijd in de avond. De lunch zouden we in verband met het museumbezoek gewoon weer bij de Brasserie doen en we troffen elkaar daar. Eerst maar eens wat wijn. Een Ryvaner, Domaine Clos de Rochers, Côtes de Grevenmacher om mee te beginnen. Ik had nl. die fantastische Ryvaner die we dronken in Luxemburg in het achterhoofd. Helaas had deze een op den duur nogal ergerlijk restzoetje, dus we schakelden over op een Touraine, die wel lekker was. Ook vandaag weer een amuse.

Een beetje vitello tonnato, die bijzonder smakelijk was. Brood en boter kwam natuurlijk ook op tafel, evenals olijfolie en peper en zout. Ik beperk me tot de gerechten die ik gegeten heb.

Ik begon met de eendenlever. Een uitstekende plak heerlijke eendenlever met flink peper en zout erop kreeg ik. Mooi getoast brioche en wat gekonfijt fruit erbij. Lekker en alweer een beetje veel.

Als hoofdgerecht was ik zeer nieuwsgierig naar het geroosterd speenvarken met de pittige paprikatomatensaus en moest wel een beetje grinniken toen ik mijn bord kreeg. Maar liefst 2 gigantische, maar uitstekende, karbonades kreeg ik. Erbij in een glaasje de paprikatomatensaus die van mij wel wat pittiger had gemogen en in een schaaltje een gigantische berg aardappelpuree met wat spek erop. Het moge duidelijk zijn dat na één karbonaadje mijn buik gevuld was. Dessert wilde ik ook niet meer, espresso was voldoende. Hierna gingen de heren hun rondgang door het museum maken, ik ben met mijn e-reader in het Museumcafé gaan zitten en heb daar heerlijk zitten lezen. Ik blijf de Museum Brasserie een aanrader vinden, ondanks de kritieken her en der. Het eten is er gewoon goed, de bediening is vriendelijk, de prijzen zijn vriendelijk en het ligt ideaal voor een bezoek aan de musea en aan de zeker niet te versmaden museumwinkels, waar ze onder andere schitterende glazen objecten verkopen.

Bruneau in Brussel

In tegenstelling tot andere weekenden van deze werkgroep zouden we deze keer op donderdagavond aanschuiven bij een mooi restaurant. Meestal doen we dat op de laatste avond, maar de organisatie had deze keer anders besloten. Een Europarlementariër zou ons een deel van de maaltijd gezelschap houden... Onze aankomst verliep soepeltjes in het besproken hotel en keurig op tijd stonden we klaar om met een busje naar het restaurant te gaan. Uiteindelijk waren we min of meer compleet en via die akelige tunnels (vind ik) reden we naar Koekelberg, want daar is Bruneau gevestigd. Een voor mij zeer bekend restaurant, in het verleden heb ik er herhaalde malen gegeten. Na een wat teleurstellende maaltijd voor de 10e verjaardag van Ole (inmiddels dus al weer 8 jaar geleden) was dit weer de eerste keer dat ik er zou binnengaan. Grappig vond ik het dat er werkelijk niets veranderd was en dus pakte ik de lift naar boven, want we zouden vanavond in het privé-zaaltje ons diner hebben. Na een glaasje champagne, waarbij door het werkelijk uitstekende personeel een cakeje met erin spekjes en sjalotjes en een bieslookdip werd rondgedeeld en een soort van inleiding door de europarlementariër gingen we aan tafel. Fijne stoelen, mooi gedekt, een geestig tapijt, gewoon goed, zoals altijd bij Bruneau. Water werd ingeschonken en de eerste wijn. Een mij bekende Gascogne-wijn, die ik eigenlijk alleen maar ken van Bruneau, een Chateau de la Jaubertie. Een wijn die ik vroeger al prettig vond en dat vond ik nog steeds.

Erbij een amuse in drieën. Een bolletje kaviaar van aubergine met wat amaretto: een opvallende combinatie, erg smakelijk vond ik; een consommé van artisjok met truffel: ook smakelijk, hoewel ik geen liefhebber ben van artisjok en tot slot een gelei van eendenlever met wat granaatappel: lekker, maar voor mij iets te lopend, ik hou van eendenlever in terrinevorm. Maar: fijne mondvermaakjes, absoluut! Het voorgerecht was een mooie klassieker.

Een rozet van kreeft met truffel en parmezaan. Op een rondje van groentjes (tomaat en heel fijn gesneden snijboontjes) kregen we mooie stukken kreeft met ertussen geschaafde truffel, overgoten met een mooie, heel zachte vinaigrette. Er om heen geraspte truffel met wat groenvoer en flinters parmezaan. Mooie combinaties. Helaas was mijn kreeft lichtjes taai wat ik erg jammer vond. Bovendien ontbeerde de groentjes onder de kreeft een zuurtje, wat ik in ieder geval zeer op prijs zou hebben gesteld. Wat niet wegneemt dat het er schitterend uitzag. De tweede wijn, een Macon La Roche Vineuse, Vieille Vignes 2008, beviel me ook goed, ik hou nu eenmaal van de Macon-wijnen.

Hij paste uitstekend bij de gebakken tarbot met een courgettebloem gevuld met langoustinecrème. Zowel de tarbot als de courgettebloem met inhoud vond ik fantastisch van smaak. Erbij nog groene asperges en zeekraal en een bijzonder lekkere sabayon waarin ook langoustine te proeven was. Een schitterend gerecht wat mij betreft De derde wijn was een Pinot Blanc Reservé, Domaine Weinbach en die paste uitstekend bij de absoluut perfect gebakken ganzenlever.

Een heel mooi stukje ganzenlever kregen we, met erop van die fijne zoutkristalletjes waar ik zo dol op ben in deze combinatie met erop nog een krokantje; eronder nog een bijzonder lekkere mosterdvinaigrette die wonderwel combineerde met de heerlijke lever. Ernaast een rond torentje van gebakken en gekonfijte appel, heerlijk natuurlijk, maar iets teveel voor mij, dus dat heb ik laten liggen helaas. De cuisson van de ganzenlever wil ik nog even aantippen, vooral om het best een groot gezelschap was. Het gebeurt regelmatig dat bij groepen de ganzenlever niet goed gebakken is, dan is hij nog lillerig van binnen en dat vind ik bijzonder onaangenaam. Deze cuisson was absoluut perfect, een hele prestatie vond ik. De rode wijn, een schitterende Chateau Magnan la Gaffelière, Saint Emilion Grand Cru werd ingeschonken en hij paste prima bij het hoofdgerecht.

Zomerreebok, kroketjes met truffelroom, croustillant met paddestoelen en een gelei van knolselderij. Een aan tafel bijgeschonken mooie saus completeerde het geheel. Wat kan ik zeggen? Alle onderdelen weer tot in de perfectie klaargemaakt, alles even lekker. Helaas was ik niet in geheel goede doen deze avond dus ik moest meer dan de helft van mijn bordje laten staan, met veel spijt in het hart, want het was werkelijk geweldig lekker. Het dessert was een plaatje.

Een croustillant van vanille met roomijs van gezouten botercrème. Oh, wat was dat ijs geweldig lekker zeg. Fantastisch van smaak met die mooie zoute toetsjes zo af en toe. De croustillant was helaas teveel voor me, doodzonde toch.

Bij de uitstekende espresso, koffie en thee kwamen nog heerlijke friandises en diep tevreden verliet het gezelschap Bruneau. De oude Bruneau, die nog steeds achter de pannen staat, deed ons uitgeleide en ook dat vond ik erg leuk. Bruneau is en blijft een fijn, klassiek restaurant, waar uitstekend wordt gekookt en waar de zwarte en de witte brigade erg goed op elkaar zijn afgestemd. Een genot om er te eten.

Jaloa in Brussel

Zo tegen 20.00 uur zette de taxi ons af op de Quai aux Barques, ik had gereserveerd bij Jaloa. Bij het restaurant, ze hebben namelijk ook een brasserie.

De voiturier stond verveeld voor het mooi zwart geschilderde pand te wachten op klandizie en wij wandelden binnen. De ingang was lastig te vinden eigenlijk en ik vond het eigenaardig dat het personeel niet even de deur kwam open doen. We kwamen binnen in een ruime ruimte met fijne ronde tafels maar werden via een klein gangetje om de open keuken heen naar een andere ruimte met een glazen dak geleid. Hier waren meer tafels gevuld met gasten en allemaal vierkantjes. Wij kregen een vierkantje met zicht op de open keuken, op de wand met kunst en op de ruimte die er nog achter lag, te zien via een antieke muur met moderne ramen erin. Als ik had mogen kiezen had ik liever voorin gezeten, daar was de opzet ruimer. De vriendelijke jonge sommelier vroeg ons of we een aperitief wilden en bood ons een Picchioni aan. Een bubbel uit Lombardia, 100% Pinot Noir. Prettig vond ik hem. Zoals bekend ben ik niet bepaald kapot van Prosecco en dit vind ik een goed Italiaans alternatief.

Erbij, gewoon geplaatst op het mooie, speciaal voor Jaloa gemaakte onderbord door dezelfde kunstenaar die de wandschildering die ik later zal laten zien heeft gemaakt, een groet uit de keuken. Links een quenelle eitjes van de tarbot met paprika, in een glaasje in het midden gazpacho met een emulsie van basilicum erop en rechts een toef Manchegocrème met miniworteltjes erin. Erg lekkere hapjes, zeer hoog op smaak vooral wat betreft de peper betreft, prima dus. Men kent hier geen kaart, maar menu’s. Je kunt kiezen uit 4, 6 of 9 gangen. Wij wilden graag de 9 gangen proeven, we waren er tenslotte toch. Het is een verrassingsmenu, je kunt aangeven wat je niet wilt (knolselderij voor echtgenoot, balsamico voor mij) en dan kan het feest beginnen. De wijnkaart had ik al on line bestudeerd, die is hier mooi en zeer betaalbaar, maar gezien de 9 gangen en het verrassingselement wilden we het arrangement wel graag. De andere sommelier of maître, dat werd me niet geheel duidelijk, vroeg of we water wilden. Bruisend voor meneer en voor mevrouw was een karaf water niet mogelijk, want dat is in België niet gebruikelijk aldus de bedienende meneer. Ook niet toen ik aangaf dat ik Evian, wat men hier als plat water schenkt, heel gewoon echt niet lekker vind. Dan dus geen water, nogal ergerlijk. Boter en olie kwam op tafel, peper en zout stond er al, diverse broodjes kwamen zeer regelmatig en de eerste wijn werd ingeschonken. Een Vin de Mi-Nuit, 2011 Chardonnay, Dom Brial. Een wijn, waarvan de druiven midden in de nacht geplukt worden om zo frisheid te geven. Wat gelukt is, want het was een zeer prettige, erg frisse chardonnay.

Hij paste perfect bij het eerste gerecht. Boniet (een makreelachtige). Twee mooie rauwe stukjes boniet kregen we, erbij een salade van artisjok, koriandercrème, vroege eitjes van haring, een zoet koekje en een toefje sinas en een stukje ananas. De vis was binnenin nog net iets te koud, maar wel erg lekker, ook de eitjes waren zeer vol van smaak. De koriandercrème was zeer hoog op smaak en lekker pittig. Een leuk gerecht vond ik het.

De open keuken hier - de chef zelf was er niet zo bleek later, een vrouw gaf nu leiding aan de keuken, wat verder perfect verliep - is piepklein. Ik heb dat wel vaker gezien in Vlaanderen (in Nederland eigenlijk niet, wat dan toch wel een verschil is). Veel mise en place gebeurt dus in de uren voordat de gasten komen en de finishing touch gebeurt op het laatste moment. Veel plastic en andere bakjes dus in zo’n keuken. De tweede wijn werd een Montfollet le Valentin 2010, Blaye, Cotes de Bordeaux Blanc. Een erg prettige wijn met een fijne lange afdronk.

Het tweede gerechtje was tonijn. Rauwe tonijn met verse erwtjes, Spaanse paprika, morilles, zalmeitjes en een aan tafel geschonken warme bouillon van ponzu. Ook nog wat tuinboontjes zag ik en wederom was dit een erg lekker gerecht. Mooie ingrediënten, apart erg lekker, maar ook als combinatie. De bouillon van ponzu was prettig hoog op smaak, vooral in de pepers en dat beviel ons zeer. Bij het derde gerecht schonk de jonge sommelier dezelfde wijn en dat vonden we helemaal niet erg.

Een breed inzetbare wijn, want ook bij de gebakken ganzenlever deed hij het gewoon goed. Een uitstekend stukje gebakken ganzenlever kregen we met een venkelsalade. Erbij mousse van paling en een schuim van kippenmelk. Kippenmelk zo lieten we ons uitleggen is een mengsel van melk, honing, eigeel en amandel. Erg lekker allemaal. De ganzenlever was perfect, de mousse van paling mooi stevig, de paling had er wel ietsjes meer uit mogen springen van mij en dat schuim van kippenmelk vond ik gewoon leuk gevonden en gaf een heel aardig accent aan het de ganzenlever. De salade van venkel was gewoontjes. De derde wijn van het arrangement was een Chenin des Rouillères, Frederic Mabileau, 2011. Zo’n hele fijne Chenin Blanc uit de Loire.

Perfect passend bij volgende gerechtje, risotto van mergpijp met jus. Erop een perfect gebakken stukje zeebaars en een oesterblad. Een nogal groot oesterblad met die verbazingwekkende uitgesproken oestersmaak, heerlijk. Perfect combinerend met de prima zeebaars en de werkelijk heerlijke risotto. Alweer een schot in de roos wat mij betreft. De wijn paste ook prima bij het vijfde gerecht.

Dat kwam in een kommetje. Kingkrab met een emulsie van Thaise basilicum en piepkleine blokjes gember en prei eronder. Zeer hoog op smaak, geweldig lekker en de kingkrab was perfect van garing en paste prima bij de andere smaakjes. Een fijn gerechtje dit. De volgende wijn was een verwennerijtje. Een Chateau de Fieuzal 2006, Pessac-Léognan, Grand Vin de Graves. Een heerlijke wijn vond ik het. De rode versie ken ik wel, de witte nu dus ook.

Het zesde gerechtje was zwezerik. Zwezerik op een bedje van Comté en peer in piepkleine blokjes gesneden en à la minute gerookt. Dat betekent dat het op tafel kwam onder een glazen cloche, waar rook in zat, waardoor de perfecte zwezerik een heerlijke rooksmaak kreeg. De blokjes kaas en peer waren leuk bedacht, maar kwamen wat mij betreft niet helemaal uit de verf, ze voegden eigenlijk weinig toe.

Het werd wat rustiger in het restaurant, de meeste mensen nemen hier het viergangenmenu namelijk, zodat we wat beter rond konden kijken en ik een fotootje kon nemen van de wandglasschildering die manshoog aan de muur tegenover ons hing. Het hoofdgerecht van deze avond was varkensvlees.

Drie soorten, naar mijn smaak wel heel erg rosé, maar volgens de vriendelijke jongeman kon dat helemaal geen kwaad, omdat het langdurig op lage temperatuur was gegaard. Erbij diverse groentjes in verschillende uitvoeringen en een piepklein beetje eigen jus. Het vlees was inderdaad botermals en erg lekker, zo ook de groentjes. Minder spectaculair dan sommige voorgaande gerechten, maar gewoon een degelijk hoofdgerecht. Erbij een glaasje rood. Een Ribera del Duoro, 2010, Tamiz. Gewoon een erg lekkere wijn. Hij paste goed bij het varkensvlees. Bij het kaasplateau dronk echtgenoot de Ribera door, ik kreeg het laatste glas Chateau de Fieuzal en dat deed me deugd.

Zes prima stukjes kaas kregen we, die allemaal perfect geaffineerd waren. Erbij wat notenvruchtenbrood en we waren tevreden over deze lekkere kaasjes. Waarmee we aan het dessert toe waren. Aan dessertwijn doet men hier niet en dat vonden we verder prima, het was ook wel mooi geweest.

Het dessert bestond uit tonkabonenijs, een bakje van gebakken deeg - koek dus - met een aardbeiencrème en een emulsie van witte chocolade. Lekker fris en gelukkig niet al te veel. Gewoon een fijne afsluiter van een fijne maaltijd.

Bij de goede espresso kwam nog een plateautje met heerlijke friandises en als laatste gasten verlieten we Jaloa om ons door de taxi naar het hotel te laten rijden. Een fijne maaltijd was het.

Aux Armes de Bruxelles in Brussel

Met enige vertraging vanwege wegwerkzaamheden (lekker handig op de eerste dag van de vakantie) arriveerden we aan de Wolvengracht, waar we incheckten in ons hotel. Na ons kort te hebben opgefrist wandelden we met prachtig weer via de St. Hubertusgalerij naar ons doel voor de lunch van deze middag, Aux Armes de Bruxelles, gelegen in wel de meest vreselijke toeristische straat van Brussel, maar wel een restaurant waaraan ik goede herinneringen heb en wat ik graag nog eens wilde bezoeken.

Er waren nog tafeltjes (en het zijn ook piepkleine tafeltjes) vrij in het restaurantgedeelte en kregen een leuk tweetje, uit de drukte. Er is weinig veranderd hier qua inrichting. Ook het personeel is nog zoals het was: uiterst vakkundig en snel. De kaart is zeer uitgebreid - zie website - en aan de dure kant. Dat geldt ook voor de wijnkaart, die is eigenlijk ronduit schandalig duur. We kwamen uit op een flesje Menetou Salon Morogues, Domaine Pellé 2010. Voor echtgenoot een fles bruisend water en voor mij - bijzonder vriendelijk - een karaf ijswater. Omdat we ‘s avonds nog uitgebreid zouden gaan eten wilden we de lunch klein houden, maar helaas was het menu Midi niet mogelijk, want het was zaterdag. Het werd het Brasseriemenu.

We begonnen met een Potage du Jour. Zo’n lekkere - althans vind ik - gebonden soep gemaakt van restjes groenten en vlees met aardappelen. Aan de flauwe kant, maar een beetje zout bracht uitkomst.

Voor echtgenoot als voorgerecht de gevogeltekroketten. Twee flinke ronde gefrituurde bollen kreeg hij met een behoorlijk stevige vulling van gevogelteragout. Erbij een kom gebonden jus. Ik herinnerde me dat van vroeger, de smaak van de jus - want ik mocht proeven - was nog precies hetzelfde. Verder geen enkel garnituur erbij, waar ik wel om moest glimlachen.

Ikzelf was nieuwsgierig naar de haring in witte wijn en kreeg een bord met daarop een rolmops in drieën gesneden, een hoopje gemarineerde kool met daarop een flinke pluk sterrenkers en drie partjes tomaat. Nu hou ik toevallig veel van rolmops dus men deed me een plezier met dit voorgerecht, maar stel je voor dat je niet van rolmops houdt...

Als hoofdgerecht had echtgenoot gekozen voor de gegrilde zalmfilet met Béarnaisesaus en hij was tevreden met zijn perfecte moot zalm met huisgemaakte Béarnaisesaus keurig apart erbij, de pluk sterrenkers en de goed gekookte aardappelen.

Ikzelf was benieuwd naar de stoofkarbonades op Vlaamse wijze en kreeg een gigantisch bord met heerlijk gestoofd varkensvlees met veel stoofvocht en twee aardappelen. Het was veel te veel, dus ik heb hooguit de helft maar opgegeten, maar lekker was het wel. Toen moesten we ook nog een dessert uitzoeken. Dat werd voor ons allebei een sorbetcoupe en we kregen dus een coupe met maar liefst twee grote bollen sortbet.

Peer onderin en erop aardbei. Allebei huisgemaakt en allebei erg lekker, maar ook wel weer erg veel. Na nog een goede espresso verlieten we Aux Armes de Bruxelles, ik hou van Vlaamse restaurants als dit en we hebben er de hele middag over gedaan om de opgedane calorietjes enigszins te verbranden. Het blijft een aanrader wat mij betreft, ondanks de ligging in die gekke Beenhouwersstraat.