De Roode Leeuw in Capelle a/d IJssel

Na de crematie van mijn moeder was het in eerste instantie het plan om gezamenlijk (met de familie dus) ergens iets te gaan eten, maar ‘s ochtends bedacht ik dat ik daar eigenlijk niet voor voelde. Overleg met echtgenoot leverde een reservering op bij De Roode Leeuw, we dachten allebei dat dat wel een passende afsluiting van een emotionele dag zou kunnen zijn.

Iets te vroeg arriveerden we bij het charmante - heropgebouwde - gebouw op een hoek van de rustige ‘s Gravenweg. Parkeren kan voor de deur. We waren de eerste gasten en men had een mooie ronde tafel voor ons klaar.

We wilden eerst graag een borreltje en dat kon of aan de bar met zicht op de open keuken of aan tafel. We kozen voor aan tafel, een beetje privacy vonden we wel prettig. De mannen namen een oude jenever (echtgenoot) en frisdrank (zonen) en ik een witte wijn, een La Baume, La Grande Olivette 3.50 per glas.

Het is een mooie ruime open ruimte, met veel licht, niet al te veel tafels met fijn veel ruimte ertussen en via een trap bereik je ook nog een vide waar ook nog tafels te vinden zijn. Een groot wijnrek brengt een beetje een scheiding aan en staat heel gewoon mooi.

De bediening is jong, maar kundig en zeker heel vriendelijk. De stoelen zitten prettig, kraanwater is geen probleem, kortom allemaal pluspuntjes hier.

Na enige tijd verscheen er een schaaltje met breekbroodjes, olie en boter op tafel, kregen we een toelichting op het menu en werd de kaart ons uitgereikt. Het driegangenmenu doet hier 36.50, voor drie gangen à la carte ben je gemiddeld 45 euro kwijt.
De wijnkaart is klein maar fijn en vriendelijk geprijst.
Het duurde even voor we onze keus konden maken want er staat veel lekkers op de kaart en ook het voorgestelde menu was niet te versmaden. Maurits koos in ieder geval voor het menu, de andere drie, waaronder ik dus, bestelden à la carte.

Als begeleidende wijn kozen we voor een Portugese wijn, eentje die ik helemaal niet ken, maar die volgens de kundige bedienende meneer het toppertje van de kaart was: een Herdade do Esporâo Reserva Branco 2009 Alentejo, Portugal. Een wijn naar mijn hart: rijp, fris en een houttoon, heerlijk!

Een amuse verscheen. Voor ons allevier een slavink van hert met balsamicomayonaise. Een flinke slavink was het, mooi van smaak en van structuur en zelfs de balsamicomayonaise kon me bekoren. Een uitstekend beginnetje dus.
De voorgerechten kwamen.

Voor Maurits het voorgerecht uit het menu. Zalm-coquilles-garnalen. Op een langwerpig bord met in het midden een flinke toefstreep sla mooie coquilles, fijne garnalen en prettige gerookte zalm. Erbij nog wat peterselie-olie en hij was helemaal tevreden.

Voor Ole de gravad lax. (beide mannen zijn erg dol op zalm in allerlei vormen namelijk). Ook hier flink wat sla met erbij mooie blokjes huisgemarineerde gravad lax met als toegift ook wat coquilles en dragonmayonaise, dus ook Ole was erg tevreden.

Voor echtgenoot de bospaddestoelenrisotto met krokant gebakken kalfszwezerik. Een flinke portie uitstekende risotto kreeg hij met erop een behoorlijk stuk zwezerik, die prima van cuisson was. Ook hier tevredenheid dus.

Ikzelf tenslotte was gezwicht voor de marbré van kalfssukade en eendenlever met een stroop van PX en ik kreeg een groot bord met flink wat streepjes PX, een mooie, smeltend in de mond, marbré en erbij nog wat friséesla en chipjes van de truffelaardappel. Een erg lekker gerecht!

Als hoofdgerecht kreeg Maurits wild zwijn met een rode wijnjus, groentjes en puree en hij was diep tevreden met de mooie stukken heerlijk mals beest, met de lekkere aardappelpuree en met de gestoofde groenten die erbij lagen. Ook de bitterbal die erbij lag vond hij erg lekker. Zijn bord, toch flink gevuld, ging helemaal leeg.

Echtgenoot was zeer te spreken over zijn fazant met een stamppotje zuurkool, saus van rozijn en gebakken bloedworst. Ook zijn behoorlijk gevulde bord was geheel leeg op het eind en ik mocht er zelfs niets van proeven.....Ik persoonlijk vond zijn bord eruit lichtelijk uitzien als een slagveld, maar dat deed niets af aan de uitstekende smaak volgens hem, dus prima verder.

Ole en ik waren solidair in onze keuze, wij hadden de gegrilde ossenhaas met béarnaisesaus en dikke frieten. Uitstekende ossenhaas, prima van cuisson kregen we. Erbij lekker veel groentjes, waaronder heerlijke cantharellen, op het bord een beetje uitstekende béarnaisesaus, waarvan ook nog een schaaltje op het bord stond en vier lekkere dikke frieten. Ook wij waren erg tevreden.

Maurits kreeg nog een dessertje, waar echtgenoot zich bij aansloot: crème brûlée van vanille, witte en bruine chocolademousse en rood fruit. Alweer lekker, alweer tevreden. Helemaal niets te mekkeren, behalve misschien dat de mousse van de witte chocolade aan de dunne kant was, maar ach....een kniesoor.

We sloten af met een espresso voor echtgenoot, waarbij een stukje boterkoek kwam, wat frisdrank voor de jongens en voor mij een tapje van Jupiler.

Zeer tevreden verlieten we De Roode Leeuw. Om regelmatig even binnen te wippen. In de zomer zit je er volgens mij ook heel erg fijn op het leuke terras.

De Zwethheul in Schipluiden

Maurits was jarig en zou het op 1 oktober vieren, wat betekende dat wij de 29e met zijn viertjes uit eten zouden gaan. Toevallig was het restaurantweek en ik had een tafel kunnen krijgen bij De Zwethheul.

Keurig op tijd kwamen we aan, de ontvangst buiten was vriendelijk en omdat het nog mooi weer was werd ons een tafeltje op het terras gewezen. Zonder linnen, wel met blaadjes, nogal kaal, zelfs geen bloemetje op tafel.

Of we een aperitief wensten. Jazeker, champagne natuurlijk. Nu kennen ze hier Brut Réserve, Brut Millésimé en een rosé Brut. Van Mailly hier en we kozen de ‘gewone’ Brut, dat is de Grand Cru Réserve. Een aardige champagne.

Vrijwel direct verscheen er een tableautje met een servet en vier lepeltjes en aansluitend per persoon 2 potjes met een dekseltje. Op de dekseltjes hapjes, in de potjes ook hapjes.
Op het kleinste dekseltje een hapje van briochedeeg met haring en piccalilly, in het kleinste potje aubergine, hangop en violen, op het andere dekseltje een hapje van bladerdeeg met makreel en Sichuan (ik hou zoals altijd de spelling van het restaurant aan) en in het laatste potje coco blanc met chorizo. Aardige hapjes, vooral die met haring en piccalilly. Bij de andere hapjes vond ik de ingrediënten eerlijk gezegd niet erg uit de verf komen.

Na flink wat tijd, het koelde behoorlijk af, werden we gevraagd naar binnen te komen en we kregen een ronde tafel in het smalle deel van het restaurant.

Men had voor deze avond ook het deel waar normaliter het smalle zaaltje is waar gezelschappen gebruik van kunnen maken erbij getrokken, waardoor het restaurant een nogal overvolle indruk wekte. Ook het personeel leek daar last van te hebben, er waren veel foutjes deze avond. Niets ten nadele overigens van het personeel, zij deden wat ze konden, maar de keuken werkte niet helemaal mee en er was gewoon te weinig personeel.
Het interieur was alweer een beetje aangepast, de ronde tafel waar de zwarte brigade gebruik van maakt is nieuw, maar iets dergelijks stond er al, maar dan wat minder modern. Of de stoelen ook nieuw zijn kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren, in ieder geval zitten ze niet lekker. Er is een stukje bijgekomen met een bank met wat tafeltjes ertegenover en zoals bekend vind ik dat persoonlijk onprettig. De lounge is mooi ruim, maar dat is wel ten koste gegaan van het aparte zaaltje en de entree van het restaurant.

Boter en broodjes stonden al op tafel en werden af en toe vernieuwd. Of we water wilden. Ja, dat wilden we wel. Norda water hier. Frizzante en Naturale, 075 liter per fles à 6.50 per fles en we hebben er van elk, omdat de bediening ongevraagd telkens bijschonk, drie van elk gedronken, dus alleen al voor het water waren we deze avond 39 euro kwijt. Wat ik dus absoluut onwijs vind.
Het menu voor deze avond (drie gangen 47.50) stond al op tafel met de mogelijkheid dit uit te breiden met een tussengerecht (22.50) en/of een kaasgang (18.50).
Een wijnarrangement zou 7.50 per glas kosten. Nu had ik bij de reviews gelezen dat de wijnen uit het arrangement niet veel voorstelden, dus we besloten de wijnkaart, die behoorlijk aan de prijs is, maar uiteraard wel geheel compleet, te raadplegen.

We besloten te beginnen met een Albariño, Lagar de Cervera 2009 en die was mooi stuivend en fris.

Een amuse verscheen.
Kreeft. Kreeft met gerookte boter, haring, kaviaar en zoetzure prei. Een piepklein hapje met heel veel ingrediënten, waarvan ik vooral de kaviaar en de prei proefde. Ik was niet erg onder de indruk....

Na een flinke wachttijd kwam het voorgerecht. Kalfstartaar. Kalfstartaar met pompoen, ravioli en mosterdsabayon.

Een rondje mooie, prima op temperatuur ook, kalfstartaar kregen we met erop de ravioli gevuld met kalfssucade waarop een flinke schep mosterdsabayon lag. Lekker. Eromheen wat pompoenstructuren, mosterdzaadjes en stukjes augurk. We vonden het alle vier een mooi gerechtje en waren tevreden.

Drie van ons hadden besloten om het tussengerecht te nemen, de Noordzeetong. Noordzeetong, paling, gerookte knoflook, komkommer, Hollandaise.

Twee stukje tong kregen we, goed van cuisson, maar ik verwacht ook niet anders in een ** restaurant. Erbij reepjes paling, een saus van gerookte knoflook, die zoals bekend heerlijk zacht smaakt, wat Hollandaise saus en een beetje aardappelmousseline. Een aardig, maar wel een beetje een bekend gerecht.

De wijn was op, ook omdat de wachttijden tussen de gerechten telkens opliep tot tenminste 45 minuten en we besloten te vervolgen met een Limoux, Toques & Clochers, want die vinden we altijd lekker en we dachten dat hij wel goed zou smaken bij het hoofdgerecht.

Boerderijkip....Boerderijkip met risotto, paddenstoelen (spelling restaurant), saus van eendenlever. Flink wat kip kregen we op een miniem bedje van aardige risotto. Ernaast de saus van eendenlever en met de aan tafel erbij geschepte saus met paddestoelen vonden we dit een aardig gerecht. Wel licht gewoontjes.

Ik had aangegeven dat de gerechten wel wat sneller mochten doorkomen wat ons betreft, wat resulteerde in nog langere wachttijden, want men had begrepen dat het allemaal veel te snel ging.

Gelukkig kon ik dat nog rechtzetten voor we aan het dessert toe waren.
Ole en ik wilden graag het dessert inwisselen voor een kaasgang. Met supplement was dit mogelijk, zo werd ons verteld (7.50 per persoon).
Eerst verschenen er nog twee dessertamuses.

Voor de zoete dessertjes kreeg men een open tosti met een verkeerd gebakken spiegelei met kaas en de kaasliefhebbers kregen een tosti met geitenkaas. Leuke hapjes.

Het dessert deze avond was Muscovado (suiker). Een whisky emulsie met spongecake in een glas. Niet onaardig, zo was het oordeel.
Ole en ik kregen vijf stukjes kaas met elk een toefje zoet van voornamelijk fruit erbij.

Brie, Corsicaans tijmkaasje, Munster, een oude Goudse en Shropshire Blue. Lekkere kaasjes vonden we het. Erbij nog wat diverse soorten brood.

Omdat we het allemaal wel mooi vonden en we het de hele avond veel te warm hadden en bovendien erg genoeg hadden van het wachten vroegen we om de rekening en na het betalen van het gigantische bedrag van 463,75 verlieten we De Zwethheul. Niet bijzonder tevreden helaas. Gelukkig kreeg Maurits nog een herkansing deze week, anders zou de teleurstelling nog groter zijn geweest.

De Saffraan in Amersfoort

Op deze dinsdagavond van de restaurantweek had ik gereserveerd bij De Saffraan in Amersfoort.

Pas toen ik de dag zelf de website bekeek kwam ik erachter dat het restaurant is gevestigd op de ‘Hoop op Welvaart’, een honderd jaar oude klipper, inmiddels volledig omgebouwd tot restaurant. Ik had zeer goede dingen gehoord en gelezen over dit restaurant en was dus nieuwsgierig.
Het restaurant ligt net iets buiten het oude centrum van Amersfoort. Parkeren kun je op een nogal desolaat parkeerterrein met veel bouwactiviteiten en dan is het niet ver meer lopen. Jammer dat er geen bewegwijzering is.

Uiteindelijk ontdekten we de boot en we liepen erop. De - later overigens zeer vriendelijke - mevrouw van de bediening was met andere gasten bezig en eigenlijk stonden we daar dus zo’n beetje. Wel een beetje jammer, want een eerste indruk moet toch goed zijn. Ik heb altijd wat moeite om dat dan van me af te zetten.
Iemand anders vroeg of we een aperitief op het dek wilden gebruiken. Dat wilden we wel. Een witte wijn deze keer, een Chileense sauvignon blanc, geselecteerd door de JRE, Casablanca. Ik vond hem wel aardig.

Erbij een eerste amuse. Op een houten blokje voor ons allebei een krokantje van zeealgen met mierikswortel en yuzu. Nog wat cresse en sladingetjes erop en ik vond het een lekker hapje. Mooi fris door de yuzu en gelukkig was de mierikswortel niet heel herkenbaar aanwezig. Ik ben namelijk niet heel dol op mierikswortel, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Na enige tijd kwam een tweede hapje. Op een blaadje met wat nepgroen, wat een soort van tuintje moet voorstellen - ik zag het al eerder ergens - twee potjes, voor ons elk eentje. Bloemkool en perzik. Onderin heel lichte bloemkoolcrème met erop krokantjes van perzik. Een aparte en wat mij betreft zeer geslaagde combinatie.
Het werd wat frissig, dus we vroegen of het mogelijk was dat we al naar beneden gingen, naar het restaurant. Na navragen was dat mogelijk. We liepen dus de trap af en kwamen in het restaurant.

Leuk ingericht, de patrijspoorten en het lage plafond zijn eigenlijk de enige aanwijzingen dat je op een schip zit. Verder ingericht met licht hout, twee ronde tafels, verder veel tweetjes, een lange bank aan de achterzijde met stoelen ertegenover en geen linnen op tafel. Wel nogal kostbare servetten.
Of we wat water wilden. Dat wilden we wel. Men heeft hier eigen water, hoe het precies zit is me ontgaan, ik heb ook niet doorgevraagd. In ieder geval werd het water telkens bijgeschonken en men rekent slechts 3 euro voor water, erg keurig dus.
Het menu voor deze avond stond vast, je kunt kiezen uit drie of vier gangen. Wij kozen natuurlijk voor de vier gangen en ook het wijnarrangement erbij. Wel bekeken we de wijnkaart en die is uitstekend. Divers, voor ieder wat wils en heel vriendelijk van prijs. Ik ontdekte wat favorieten van me voor zeer schappelijke prijzen.

Er verscheen nog een amuse. In een minipannetje, de deksel werd aan tafel eraf gehaald, een ‘groentesoep’. Om met de vingers te eten. Grappig zag het eruit, allerlei groentjes, heel mooi gegaard op een krokantje van het een of het ander. Ik vond het erg lekker, echtgenoot vond het pannetje aan de grote kant, maar dat vond ik nu juist wel grappig.

Na nog wat tijd kwamen er twee lepel met een bolletje. Het was jammer dat we geen wijn meer hadden en eigenlijk stond ik op het punt om dan nog maar een glas wijn te bestellen, maar echtgenoot vond dat we wel even konden wachten. Nou ja, in ieder geval bestonden de bolletjes uit koriander en pinda. Erg lekker vond ik, vooral ook omdat er een flinke citrustoets in zat. Echtgenoot is niet zo dol op koriander en was er minder weg van dan ik.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Italiaanse witte wijn. Een Lugana, Pilandro. Niet onaardig, maar als zo vaak met Italiaanse witte wijnen aan de vlakke kant. Geen avondvullende wijn om zomaar te zeggen.

Voor het menu begon kwam er een laatste amuse. Op een blokje een klein ijsje van komkommer en wasabi en erachter in een buisje een pittige shooter van mango. Ik had geluk dat echtgenoot eerst het ijsje at en me vertelde dat er flink wat wasabi in zat, maar dat het vast zou gaan als ik aansluitend de shooter zou nemen. Dat klopte inderdaad. De komkommersmaak kwam als eerste gelukkig, maar daarna ontstond de bekende chloorreactie van de wasabi. De shooter, die ik erg lekker vond, onderdrukte en normaliseerde de boel weer, wat prima was.

Het eerste gerecht deze avond was makreel. Rauwe makreel met lavendel en zoetzuur. Flinters makreel, mayonaisetoefjes, sla, radijs, het zoetzuur als pakketje in het midden met nog en toets van gember troffen we aan op het mooie bord. Aardig vonden we het. Ik vond het jammer dat het flinters makreel waren. Ik besef dat je met restaurantweken op de kosten moet letten, maar makreel is volgens mij uiterst betaalbaar en wat stukjes makreel zouden het gerecht toch beter uit de verf hebben laten komen. Het zag er wel mooi uit.
De volgende wijn was een wijn uit Umbrië, Castello della Sala, Bramìto del Cervo 2010 en die vond ik prettig. Ik hou van de wijnen uit Umbrië.

Overigens was voor het voorgerecht al een broodje, gewikkeld in een theedoek gebracht. Een lekker broodje, zuurdesem, wat telkens werd aangevuld. Boter, olie en zout stond al op een plateautje op tafel.

Het tweede gerecht waren coquilles. Gebakken coquilles met ‘blote billetjes in het gras’. Twee uitstekend gebakken coquilles kregen we met wat snijboontjes in diverse vormen erbij, vastgeplakt met wat crème van witte bonen (de blote billetjes) en dat alles op een spiegel van witte bonensaus. Erg lekker, zeker toen we er nog wat zeezout, wat op tafel stond, bij gedaan hadden. Het zag er trouwens prachtig uit.
Tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht zat wat tijd, waardoor we het interieur wat nader beschouwden.

We vonden het, zoals boven geschreven, wat vreemd dat er geen linnen op tafel lag, maar gaandeweg de avond went dat wel. De stoelen zaten heerlijk overigens en dat vind ik steeds belangrijker worden. De inrichting is verder speels, maar wel heel doelmatig en er hangt ook leuke, althans dat vind ik, ‘kunst’ aan de wanden. Gewoon grappig om te zien. Ook de lampen vond ik erg mooi gekozen.

Het hoofdgerecht werd begeleid door een Anton Bauer, Wagram/Österreich, Cuvée no 13, trocken en die vonden we heerlijk. Diep, mooi van geur en fijn van smaak.

En hij paste goed bij de eend. Tamme eens met pompoenpit, pakketje van pompoen met gekonfijt pootje, saus van gerookte thee en iets van chocolade. De eend was prachtig van cuisson, mooi mals. De groentjes ook en het stukje gebakken paksoi wat erbij lag vond ik heerlijk. Het pakketje van pompoen met de rillette van het pootje vond ik ook bijzonder smakelijk. Een mooi gerecht dit! De chocolade in de saus was nauwelijks te proeven, maar was toegevoegd om het zoetje in de eend te ondersteunen. Leuk bedacht.

We waren toe aan het dessert. Erbij een Tschida, Spätlese Burgenland, Austria. Heerlijk fris, licht zoet en uitstekend passend bij het dessert wat in drieën kwam.

Een soufflé van appelkruimeltaart met aan tafel erin geschepte boerenjongens; witte chocolade met jasmijn, rabarber en cruesli en een blokje mousse van rozenblaadjes met ijs van karamel en bergamot. Ik kan hier kort over zijn: het is lang geleden dat ik zo enthousiast was over het dessert. Wat was dit geweldig lekker zeg. Leuke smaken, leuke combinaties en heel gewoon ontzettend lekker. Ik heb zitten smullen.

Afsluiten deden we met goede espresso waarbij nog wat friandises kwamen.

Een blokje gesuikerde appel, een spekkie van roos met zwarte peper, een canelli met pindakaas, een macaron van koriander en een blokje van citroen met koffie. Ook alweer hele leuke smaken en combinaties. We besloten dat hier erg leuk gekookt wordt, dat de bediening blijkbaar even moest wennen, maar toch wel heel goed is en dat het aangenaam toeven is hier.

Het restaurant van het Wereldmuseum in Rotterdam

Op de zondagmiddag na mijn verjaardag die zaterdag kwam het er dan eindelijk van! We gingen lunchen bij het restaurant van het Wereldmuseum. Ik had er al heel veel goede berichten over gehoord en ook echtgenoot, die er weleens zakelijk komt, was er zeer over te spreken. Ik had al een paar keer eerder gereserveerd, maar helaas kwam er telkens wat tussen.
Parkeren is geen enkel punt in de omgeving van de Veerhaven en we wandelden in het zonnetje naar het Museum.

Binnen ga je dan linksaf via de wijnbar - waar het ook leuk toeven is, hoewel er soms mensen in korte broek zitten, wat natuurlijk niet passend is in een dergelijke ambiance - naar het ruim opgezette restaurant. Veel vierkante tafeltjes in een lange rij met een bank, niet mijn voorkeur, maar voor een restaurant natuurlijk heel handig, je kunt er veel van kwijt en twee ronde tafels. Eéntje voor 4 in de hoek en ééntje vrij pontificaal aan het begin van het restaurant, pal voor de ingang, met zicht op de wijnbar en de wijnkast. De vloeren van zowel het restaurant als de wijnbar zijn bedekt met precies hetzelfde eiken parket als wij thuis hebben, een leuk detail vond ik.

Stoelen - Endless - van Gelderland, die ik op den duur niet prettig vond zitten, want ze zijn te laag voor mij. De mannen hadden er overigens geen last van.
Een mooie ronde tafel hadden we dus, mooi gedekt al met wat rozen, peper, zout en boter per 2 personen en vrijwel direct kwamen er wat knabbels.

Stengeltjes met zaadjes en kruiden, soms met een flink pepertje, lekker dus. In een glaasje rettichstaafjes met een dip van vadouvan en flink wat wasabi, dus echtgenoot was blij, wat chips van pastinaak met ernaast een romige espuma van geitenkaas. Lekker!
Erbij een glas Cava, een Arte Latino hier en die beviel me prima. We kregen de kaart, zie website, met een uitleg over het lunchmenu (2 gangen) en over het viergangenmenu en eigenlijk waren we vrij snel klaar. Het viergangenmenu zou het worden. Of we water wilden. Ja, dat wilden we wel. Bruisend is hier Badoit, de favoriet van echtgenoot en Maurits, plat helaas Evian en dat vind ik niet lekker.

Toen ik dat vertelde was het geen enkel probleem om gewoon een karaf ijswater te krijgen en dat vind ik een hele prettige service.
Het personeel hier is overigens uitstekend. Goed op de hoogte van de gerechten, aanwezig als het moet, beleefd met een kwinkslag, ze geven fijne toelichtingen op de gerechten, kortom: zoals het hoort in mooie restaurants. Leuk detail vond ik weer dat het logo wat ook op de deur van het restaurant staat terug te vinden is op de rechtermouw van de colbertjes en de overhemden van de heren. Het waren vandaag allemaal heren trouwens.
We bekeken de wijnkaart en die is hier mooi en uiterst vriendelijk geprijsd.
Als witte wijn kozen we een Domaine Tempier, Bandol Blanc, Provence, 2008, gewoon omdat we nog nooit een witte Bandol gedronken hadden. Het betreft een blend van Clairette , Ugni Blanc en Grenache en ik vond hem erg prettig. Licht met een lange afdronk met flink wat kruiden.

Er verscheen een amuse. Licht gepekelde eendenborst met mousse van eendenlever, mais, ras el hanout en voor de heren balsamico. Ik eet geen balsamico. Op een lief klein bordje fijne plakjes eendenborst, mooi zacht, erbij de eendenlevermousse met erop gepofte mais - popcorn dus, nog een streep mais, heel zacht van structuur. Voor de heren dan nog op de mousse enkele druppels balsamico en eerlijk gezegd is de ras el hanout me ontgaan.
Een lekker hapje in ieder geval.

Na enige tijd, terwijl de heerlijkste geuren ons vanuit de keuken bereikten, kwam ons eerste gerecht. Gegrilde geelvintonijn, kropsla, structuren van rode biet, appel, salty fingers, zuurdesemkruim, hazelnoot, Bellota chorizo en mayonaise. Het zag er prachtig uit en zo smaakte het ook. Prachtige, even kort aan één kant geschroeide tonijnstukken, met lekkere kropsla en alle andere genoemde ingrediënten. Salty Fingers overigens zijn de dunne groene staafjes, die je ziet op de foto. Een cressesoort. Licht zilt en zout van smaak, lekker en leuk om te zien. Een flinke portie was het en we vonden het allemaal erg lekker.

Het tussengerecht deze middag was geroosterde grietfilet, waterkers, risotto met paling, koolrabi en een boterjus met rijstazijn. Een perfect stukje griet op een rondje van heerlijke risotto, waarin je duidelijk de paling proefde op een spiegel van saus van waterkers kregen we. Erbij blokjes koolrabi en het geheel afgemaakt met boterjus met rijstazijn. In al zijn eenvoud een erg mooi gerecht. Zo’n gerecht waarvan je eigenlijk wel wat meer wil...

De rode wijn was een bijzondere. De laatste fles aldus de maitre-sommelier, iemand met veel verstand van zaken. Het was een Pinot Noir, 2007, Weingut Schãffer und Zeter, Pfalz, Spãtburgunder waarvan per jaar slechts 1500 worden gemaakt. We hadden al eerder een glas met een laagje wijn erin gekregen om alvast de geur ervan te leren kennen. Hij rook hemels. Zo smaakte hij ook. Mooi diep en toch ook licht genoeg voor een lunch.

Het hoofdgerecht was entrecote van Angusrund met pommes paolo, Roscoff ui, bundelzwammetjes, Hollandaise en rode wijnjus. Twee stukken entrecote troffen we aan, die we eerlijk gezegd weleens wat malser hebben gegeten, maar ze waren wel erg mooi van cuisson. Erbij de bundelzwammetjes, de pommes paolo (kende ik helemaal niet), de roscoff ui, wat gefrituurde mini-artisjokhartjes en de heerlijke Hollandaise saus. Dat alles afgemaakt met een rode wijnjus en alweer waren we tevreden.

Het dessert was een miserable van chocoladegranache, machi (geen idee wat het is) en yuzu, gemarineerde bramen, bramensorbet en vanille pannacotta. Heerlijke bramen kregen we met lekker fris bramenijs, een behoorlijk machtige pannacotta-achtige crème met een duidelijke vanillesmaak en een leuk chocoladeblokje. Het frisse van de yuzu was ook duidelijk te proeven. Een mooi dessert vonden we. Erop nog twee zoete witte stengeltjes van merengue.

We sloten af met drie keer het koffieservies, Ole wilde niet en kregen daar - helaas maar voor drie personen, dat vind ik wel een beetje flauw en dat maken we ook nauwelijks mee - nog wat lekkere snoeperijtjes bij.

Tevreden verlieten we het restaurant van het Wereldmuseum. Op een paar piepkleine minpuntjes na een restaurant om vaker te bezoeken.