Da Vinci in Maasbracht

We pikten Ole op op station Echt, waar hij naartoe was gereisd uit Maastricht en reden naar ons enigszins gedateerde hotel in Thorn, mooi gelegen tegenover de verlichte abdij. We fristen ons op en hebben nog wat zitten kaarten in de lounge en zo tegen half 8 reden we naar Maasbracht, waar ik een tafel had gereserveerd bij Da Vinci. Beluga, De Leuf en Slagmolen waren helaas complet deze avond.

Parkeren kon niet meer voor de deur en we wandelden binnen, terwijl de deur gastvrij voor ons werd opengehouden. De jassen werden aangenomen en we werden naar een tafel voor vier in de lounge, in het nieuw aangebouwde gedeelte geleid. Veel glas, veel staal en zicht op de keuken.

Een aperitief wilden we wel, champagne voor ons allevier, van Moët & Chandon van het blauwe label hier. Vrijwel direct verscheen er een bakje met zonnebloempitten en gemarineerde olijven op tafel en na enige tijd kwamen er langwerpige bordjes met drie hapjes.

Aan een stokje een gelei van kardemom en kweepeer, een kroepoek van soja met bieslook en een marshmallow van bier met kriek (heren Bok) en kruiden. Lekkere hapjes, vooral de kroepoek vond ik erg lekker.

Ook kwam er een schaaltje waarin vier ijshoorntjes van filodeeg stonden, gevuld drie keer bloemkool en hazelnoot, ook smakelijk. Ondertussen bekeken we de kaart. Men heeft een aantal mogelijkheden hier, allen gebaseerd op Margo’s Meesterlijke Menu. Een Culinair Arrangement bestaande uit 5 gangen, incl. aperitief, wijnen, water en koffie met friandises en Margo’s Meesterlijke Menu in 3, 4, 5, 6 of 7 gangenuitvoering. Drie van ons kozen voor het Culinaire Arrangement en eentje - de BOB - voor het menu in de 5 gangenuitvoering. Puur uit nieuwsgierigheid bekeken we ook nog even de wijnkaart, die uiteraard erg mooi is. Iemand van de goede, maar wel wat geroutineerde, zwarte brigade vroeg of we een rondleiding door de keuken wilden, wat het geval was en dus daalden we een trapje af en stonden we plots in de keuken, waar we eigenlijk alleen maar doorheen liepen zonder enig woord van toelichting. De chef riep ons nog even toe dat we ‘zodadelijk erg lekker zouden gaan eten’ en we werden naar onze tafel geleid. Water werd ingeschonken, brood kwam, boter, peper en zout stonden al op tafel en ter plekke werd een Italiaanse olijfolie in bakjes geschonken. De eerste wijn, een Ronco dei Folo, Friulano, Folonari 2010, werd ingeschonken en die beviel me uitstekend. Ik ben nu eenmaal een groot fan van de wijnen uit Friuli.

Hij begeleidde in eerste instantie een amuse. Eentje in drieën. Op het vrij drukke onderbord wat al op tafel stond een zo mogelijk nog drukker kopje met erin een heerlijk soepje van prei met piccalilly, een makaron van bietjes, ook lekker en een bitterbal met aubergine. Het soepje was heerlijk, de rest vond ik gewoontjes. Het eerste gerecht was in tweeën.

Op het - rustige - bord een taartje van coquille met citroen en een parel van olijfolie en in het glas een cocktail van Atlantische Koningskrab. Het taartje van coquille vond ik lekker, erop nog wat Granny Smithreepjes en die best leuke parel, wat een suikerbolletje was gevuld met citroenolijfolie.. In het glas lekkere krab met ook wat Granny Smithreepjes en ik meende ook iets van aardappel te proeven. In ieder geval een fris gerechtje. Jammer dat ze hier zulk lelijk bestek hebben, dat viel me echt op. De tweede wijn was een Domaine Mourgues du Gres, Terre d’Argence, Gard. Een wijn die me bijzonder beviel, mooi diep van smaak en uitstekend passend bij het tweede gerecht.

Dat gerecht was zeebaars, briochelaagje met lavendel, citroenrisotto, saffraanbouillon en gekarameliseerde kreeft. Wederom op een vrij druk bord waar de saffraanbouillon aan tafel werd bijgeschonken een rondje citroenrisotto met erop wat tomaat. Daarop de zeebaars en het briochelaagje met lavendel. Op een apart plateautje een salade met venkel en een krokant koekje, een bakje met een mayonaise-achtige rouille en aan een grote prikker een stukje gekarameliseerde kreeft. Het vreemde is dat dit ongetwijfeld ingenieuze gerecht erg weinig herinnering heeft achtergelaten. Ik vermoed echter dat we het vast smakelijk vonden. De volgende wijn kwam uit Portugal. Een Quinta de Religães, M Chardonnay, Vinho regional Minho, Castelo de Paiva, ook al eentje die ik erg lekker vond.

Het derde gerecht kwam op een bord wat in kleur was met het gerecht...Noordzeetarbot met gepocheerd ei, Hollandaise saus en peultjes. Onder de vis lag wat aardappelmousseline met wat worteltjes, daarop dus de tarbot, die perfect was. Erop de mooie Hollandaise saus, het gepocheerde ei wat verstopt was in krokante noedels, die zorgden voor een mooie bite. Erbij nog een gevulde courgettebloem en een courgettetorentje en daarmee was het gerecht compleet. Goed uitgevoerd en lekker. Vooral het gepocheerde ei met de krokante noedels vond ik leuk. De rest is - excuse me - toch behoorlijk bekend, hoe goed uitgevoerd dan ook. We waren toe aan de rode wijn. Een glas Casa de la Ermita, Petit Verdotree met witlof, ravi werd ingeschonken, een zeer prettige wijn moet ik zeggen.

Helaas werden de glazen van mij en echtgenoot weer meegenomen, want de Casa de la Ermita moest gedronken worden bij het ree met witlof, ravioli met rode biet, kersen en een rode wijnsaus. Beide zonen hadden voor het ree en ze waren tevreden met de genoemde onderdelen, waarbij ook nog wat groentjes, zoals snijboontjes en een groene asperge lagen.

Bij het gerecht werden apart nog een kers en een ijsje van ganzenlever gepresenteerd en ook dat vonden de zonen erg lekker. Wij kregen een glas Musar Jeune, 2008, Libanon ter begeleiding van de krokant gebakken kalfszwezerik met sjalot, soja en artisjok.

Ook hier wat aardappelmousseline, een aantal nogal klein uitgevallen stukjes zwezerik, wat groentjes en een tempura van zwezerik. Waarmee we toe waren aan het dessert. Op de kaart had ik in het menu een leuk gerechtje zien staan met kaas, namelijk geitenkaas Saint Mauré, rucola, dressing van sherry en honing en volgens mij heb ik aangegeven dat ik dat graag wilde.

Ik kreeg echter een bordje met vijf - mooie - stukjes kaas gepresenteerd met erbij een glaasje Tawny Port van Graham’s. Ook geen straf natuurlijk, maar wel vreemd.

Erbij een garnituur van vruchtenbrood, een stroopje en iets zoetigs met waarschijnlijk abrikoos of kweepeer, maar ik eet mijn kaasjes altijd zonder iets, dus daar heb ik niet van geproefd.

De mannen kregen een dessert in drieën. Een soufflé van citroen en speculaas, gepresenteerd in een schaaltje op een bord; een Mandarin Napoleon met vanilleijs in een gekleurde beker met een zilverkleurige binnenkant en hangop in een glas. Erbij nog een glaasje dessertwijn, een Viu Manent, Valle de Colchagua, Chili en ze waren tevreden.

De espresso dronken we weer in de lounge boven. Erbij nog wat snoepjes en na het betalen van de rekening verlieten we Da Vinci. Niet ontevreden, maar ook niet juichend en dat verwacht ik toch eigenlijk wel op **niveau. Nu ligt dat niet alleen aan het restaurant, het ligt ook aan mij. Ik vind het er te routineus, te afstandelijk en het is gewoon niet mijn restaurant.

Beluga in Maastricht

Na een lange dag te hebben doorgebracht op de TEFAF checkten we in in de gerieflijke B&B om de hoek bij Beluga en na wat te hebben gerust enzo waren we keurig op tijd om het restaurant te betreden. De deur zwaaide al voor ons open en de ontvangst was vriendelijk. Veel personeel, jong personeel vooral, op deze donderdagavond. Niet verwonderlijk, het restaurant liep deze avond helemaal vol, zoals op waarschijnlijk elke TEFAF-avond. Het liep allemaal op rolletjes.

We besloten een aperitief aan tafel te nemen, de lounge, waarvan ik later op de avond, toen hij leeg was, een foto nam, vonden we te druk. In het restaurant zelf, geheel gerestyled sinds ons laatste bezoek, was het nog heerlijk rustig met een prettig muziekje op de achtergrond. We kregen een fijne ronde tafel in het laaggelegen gedeelte, vlak bij de twee treetjes van het trappetje wat het restaurant als het ware in tweeën deelt. Er verdwenen gaandeweg de avond verbazingwekkende aantallen mensen in een hoek, dus ik vermoed dat ook daar nog wat tafels zijn. De stoelen zijn draaistoelen, wat ik eerst wat vreemd vond, maar eigenlijk zaten ze wel erg lekker en het is gewoon leuk om eens een andere kant op te draaien of om gewoon een klein stukje te draaien, zodat je je benen in een andere stand kunt zitten.

Ze nodigen uit tot relaxte houdingen zal ik maar zeggen. Geen tafellinnen hier, maar een glazen blad, wat ik gaandeweg de avond meer ging waarderen, omdat het gewoon erg goed past bij het gloednieuwe servies van Pieter Stockmans (speciaal ontworpen voor en in overleg met Beluga) en wat ik absoluut prachtig vind. Ook het bestek is geweldig mooi. Prachtig sierlijk en het ligt heerlijk in de hand. Maar vooral de borden - de onderborden, waarop alles wordt neergezet - en de borden met de gerechten die er schitterend inpassen - vond ik geweldig. We begonnen met wat glaasjes champagne. De huischampagne deze keer, Perrier Jouët, en die vind ik prettig. Mooi droog.

Erbij direct een viertal hapjes. Op de meegekregen menukaart staat ‘het zoete van driemaal rode biet’; ‘het zoute van kikkererwten’; ‘de zuren van groene appel, mierikswortel’; ‘de bitters van 90% choco, olijf’ en ‘rode peper’...We kregen een allerschattigst plateautje met telkens 2 hapjes erop en we begonnen met de biet. Driemaal biet inderdaad, een soort schuim, crème en merengue. Heerlijk zoet met die fijne grondsmaak waar ik zo van hou bij biet. Als tweede namen we de vierkantjes gemaakt van kikkererwten, die lekker hartig waren. Buiten de kikkererwtjes proefden we ook nog koriander en peper, lekker! Het derde hapje moesten we in één keer opeten, omdat de binnenkant ervan lopend was. De appel dus met de mierikswortel. Gezien mijn lichte afkeer van mierikswortel liet ik echtgenoot eerst proeven en hij vond het een heerlijk hapje. Ikzelf vond het begin van het hapje ook erg lekker, maar kreeg - natuurlijk - op het laatst weer de bekende chloorreactie. Maar dat is persoonlijk, dus ik maak daar helemaal geen punt van verder. Ik vond het wel een heel knap hapje met die mooi lopende binnenkant. Tot slot het laatste hapje wat bestond uit chocolade van 90% cacao, zwarte olijf en witlof en zou bitter moeten smaken. Ik proefde vooral chocolade, wat ik over het algemeen niet erg vind...De rode peper moesten we denk ik zoeken op het hapje gemaakt van de kikkererwten.

Op een kleiner plateautje verscheen een cilinder gerolde zure groentjes. Een explosie van mooie zachtzure smaakjes in de mond, heerlijk!

Vrijwel direct aansluitend kwamen er twee kleine witte cilinders die bestonden uit structuren van Thaise kokos, wat we ook al erg lekker vonden en hierna kregen we een beker met puntjes pizza met flink wat oregano en zeezout erop. Heerlijk hartig en erg lekker weer. En leuk bedacht.

De chef begroet elke gast afzonderlijk op een prettige licht amicale manier, wat goed past bij de hele sfeer in het restaurant. Je voelt je er echt welkom. Tot onze verrassing kwam er voordat het eigenlijke menu zou beginnen nog een amuse.

Eentje die we al kenden, maar die wel volledig geperfectioneerd is inmiddels. De uitstekende bediening maakte via een soort tafelbereiding - helemaal hot momenteel - de signatuuramuse van de chef voor ons klaar. (ik heb uiteraard keurig toestemming gevraagd om een foto te mogen nemen). Dat waanzinnige zoetzuur gemarineerde kerstomaatje, waarop wat olie met basilicum komt en daarop dan weer wat halfwarm schuim van parmezaan uit de kidde. Tenslotte wordt dit dan afgewerkt met een krokantje van parmezaan. Fantastisch van smaak weer, lyrisch kan ik van dit schuim worden. Ik herkende de smaak direct weer en zoals telkens opnieuw zou ik hiervan kunnen blijven eten....

Maar dit was slechts het begin, het eigenlijke menu zou nu beginnen. We hadden besloten geen wijnarrangement te nemen, eigenlijk omdat dat toch nog wel regelmatig tegenvallend is en - belangrijker - we een Saint Romain (Henri Boillot 2009) hadden gezien op de indrukwekkende wijnkaart en die wilden we heel erg graag. We vroegen wel even of er meerdere flessen waren, zodat we niet voor de nare verrassing zouden komen te staan dat we weer eens de laatste fles zouden hebben. Maar gelukkig waren er flessen genoeg. Het menu van deze avond had als naam ‘Smaken, Geuren en Kleuren’ en was eigenlijk begonnen met de Chef’s Special, die ik hierboven dus beschreven heb. Met recht een Chef’s Special wat mij betreft. De Saint Romain was goddelijk lekker en paste prima bij het eerste gerecht.

Gestoomde ‘mozaïek van ganzenlever/pinda/kers/pickles. Een schitterend mozaïek van ongelofelijk zachte ganzenlever, erg vol van smaak - fantastisch gewoon - lag in het midden van het bord met eronder een ‘koekje’ van pinda. Een geweldige combinatie! Erbij een ijsje van kers, ook al zo fantastisch van smaak, op een rondje van pinda; diverse structuren van biet, crème van pinda en een ‘uitje’ van appel. Erbij een briochebroodje met reuzel en we waren behalve diep onder de indruk ook stupéfait door de geweldige smaak. Wat een fantastisch gerecht. De chef zag ons genieten en vertelde ons in het kort hoe het stomen met simpel wat peper, zout en nootmuskaat in zijn werk ging, leuk!

Tijdens een korte pauze verschenen in een beker mooie kleine zuurdesembroodjes met erbij een kannetje met heerlijke olijfolie, waarvan vooral echtgenoot erg genoot. We wilden niet teveel brood eten om optimaal te kunnen genieten van alles wat nog zou komen. Het tweede gerecht was een plaatje om te zien, wat een kleuren!

Structuren van yoghurt/krab/kaviaar/voorjaarsgroentes/curry dressing. Een schitterende salade van krab met yoghurt in het midden, erop en erbij kaviaar. Een heerlijk stukje krab, diverse jonge groentjes, waaronder paksoi en komkommer en een heerlijke currydressing, heel fijntjes van smaak. We waren wederom onder de indruk van dit mooie, afgewogen, gerechtje. Mooi fijn en licht van smaak en schitterend om te zien. Het volgende gerechtje verscheen op een langwerpig bordje met een soort bolling erin, waardoor de bediening het heel makkelijk en dus perfect kan plaatsen op het onderbord, echt zo’n detail waarover is nagedacht.

Het ging om truffel/pistache/ansjovis/Limburgse grotchampignons/jacobsmossel. Van boven naar beneden troffen we twee truffelcakejes aan, een stukje verse ansjovis, parmezaanse kaas, coquilles, gemarineerde grotchampignons, kiwi, brandade van champignons, paddestoelen en nog meer truffel. Een absoluut schitterend, heel aards, gerecht. Ook bij dit geweld hield de Saint Romain zich met gemak staande, wat een schitterende wijn toch. Een erg mooi gerecht vonden we dit ook. We gingen verder met een prachtig kleurrijk gerecht op alweer zo’n schitterend bord wat door de vormgeving alweer zo handig opgediend kan worden.

Atlantische ‘Marisco’ garnaal/grapefruit/pompoen/Charente wortel/citroenblad/knoflook. (ik heb gegoogeld op Mariscogarnaal, maar zie alleen maar dat marisco Portugees is voor vis en/of schaal- en schelpdieren en ontdek dus geen ‘ras’, maar goed, het staat wel leuk). In ieder geval kregen we dus een - ja het wordt saai - fantastische garnaal met erbij bereidingen van pompoen, structuren van wortel (uit de Charente blijkbaar) een rolletje wortel met sinaasappel en een heerlijke crème erin, waarin duidelijk een pepertje te proeven was en wederom waren we diep- en diep tevreden. Wat een heerlijk gerecht weer. Het laatste visgerecht was ook alweer een topper.

Risotto ‘Sake’/venkel/oester/verveine/frisse Ponzu. Een kleurrijk bord weer met een heerlijke risotto waarin duidelijk de sake en de venkel te proeven waren én een lichte hint van de Ponzu, perfect gefrituurde salie, in boter gebakken oester, diverse bereidingen van venkel, onder andere gestoofd en zoetzuur en wederom waren we diep onder de indruk. Hele andere smaken weer, maar oh wat lekker! Het menu bood de mogelijkheid om het uit te breiden met een extra gang, een signatuurgerecht uit 2001 van de chef met o.a. kreeft en witlof, maar omdat we de volgende dag ook nog zouden gaan lunchen hadden we besloten dat maar niet te doen. We dronken de Saint Romain gewoon door bij het vleesgerecht.

Hollands ‘oer’ lamsvlees/witte asperges/tuinboontjes/gepofte pepers/tweemaal kool/selderij. Uiteraard perfect gebakken lam kregen we, een rondje stoof van lam, asperges, tuinboontjes, zoete peper, aardappelmousseline en bleekselderij en een heerlijk jus-tje erbij. Alweer uitstekend en erg lekker. We waren toe aan de desserts.

Ampel overleg leidde ertoe dat we eigenlijk wel graag de kaaswagen wilden en geen zoete desserts, er zouden tenslotte ook nog friandises volgen. De kaaswagen is hier klein maar fijn en met voldoende keus voor iedereen wat mij betreft. De kaassommelier (?) maakte op onze aanwijzingen een mooie selectie van de heerlijke kaasjes en erbij kregen we nog wat kweeperenmousse, vruchtenbrood met kaneel en wat druifjes en alweer waren we erg tevreden.

Ook hier ging de Saint Romain uitstekend bij, zoals bekend heb ik het liefst een fijne witte wijn bij mijn kaasjes. In afwachting van de goede espresso verscheen er een schaaltje met een heleboel macarons erin.

Alweer mooi kleurrijk om te zien. Heerlijke smaakjes ook, ik zal ze voor de volledigheid maar even opsommen: framboos/yoghurt/gember; passie/praline/rijst; limoen/pandan/mint; kokos/djeroek/pistache en chocolade/hazelnoot/Poire William. Bijzonder lekkere macarons. Maar we waren er nog niet.

Eerst verscheen er een roomijsje gemaakt van koetjesrepen en pecannoten, fantastisch lekker. Erbij een bonbon gevuld met zoute karamel en nougat en een hele rij pralines met de meest fantastische vullingen, waaronder kokos, munt/kafir, vlierbloesem, kers/rode wijn verjus en nog veel meer heerlijkheden. Om helemaal stil van te vallen. Bij vertrek kregen we een menukaartje mee en diep en diep tevreden verlieten we Beluga. Een topavond was het!

Toine Hermsen in Maastricht

Na een rustige rit kwamen we in het schattige plaatsje Eijsden aan, waar we zouden verzamelen voor een kleine lunch. Het was prachtig weer deze zaterdag, dus we zaten heerlijk op het terras van Brasserie La Meuse, een eetcafé met een typische Limburgse kaart. Veel bieren van het vat, een paar leuke wijnen en verder de normale gerechten, aangevuld met wat mosselspecialiteiten en wat Limburgse gerechten. Het was zelfs zo heerlijk op dat terras dat we er tot laat in de middag bleven zitten. Uiteindelijk braken we op, checkten in bij het hotel en wandelden naar onze appartementen.

Prettige appartementen waren het. Dat van ons gezin was redelijk modern ingericht met fijne Hästens bedden, dat van het andere gezin was wat rustieker ingericht met wel dezelfde bedden.
Rondom half 8 lieten we ons per taxi naar ons doel van deze avond brengen: Restaurant Toine Hermsen.

Ik had nog wel geprobeerd om Beluga te reserveren, maar stiekempjes was ik wel blij dat het Toine Hermsen was geworden, ik heb daar uitstekende herinneringen aan en een klassiekere keuken is voor beginnende gourmets (de kinderen van het andere gezin zijn 10 en 13 en al het nodige gewend gelukkig) prettiger mijns inziens.
De ontvangst in het geheel gevulde restaurant was vriendelijk en we kregen een ruime ronde tafel achterin onder een mooie Murano kroonluchter.
Een glaasje champagne wilden we wel, althans de volwassenen. Hier van M. Hostomme, speciaal gekozen door het restaurant omdat ze ook de onbekende champagnehuizen een kans willen geven. Een goede keus wat mij betreft, want het was een zeer prettige champagne. Voor de kinderen water en een soort van jasmijnbubbel, die niet lekker was, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

De eerste amuse verscheen. Twee bereidingen van zalm. Een rondje tartaar met een geweldig lekker kwarteleitje erop. Hoe blij kun je toch worden van een simpel, maar uitstekend klaargemaakt eitje! Ernaast een stukje gerookte zalm met een beetje Hofmeestersaus: heerlijk! Een fijn begin.
De kaart werd ons overhandigd en de keus had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk waren we er met wat wijzigingen her en der uit. Gelukkig was het personeel na overleg met de kok ook erg flexibel, wat bijvoorbeeld inhield dat we op één na allemaal het Menu des Copains namen met de nodige wijzigingen overigens en onze jongste tafelgenoot mocht het Menu Jubilé 1990-2010 nemen, waarvan alle gerechten hem erg lekker leken. Ideaal dus.

Een tweede amuse kwam, een bouillon van ossenhaas gevuld met allemaal lekkere dingetjes met ernaast een crouton van ui met kaas. Ook al erg lekker. Water, heerlijke broodjes en boter verschenen en het feest kon beginnen.

We bekeken de wijnkaart, die ik overigens nog steeds veel te duur vind, maar gelukkig troffen we een aantal wijnen aan die we wel goed geprijsd vonden.
De eerste wijn, een Zellenberg Gewürztraminer 2006, Marc Tempé, paste uitstekend bij ons eerste gerecht.

Naturel pastei van eendenlever en gekonfijte eend, gewelde druiven en witte port gelei. Een mooi plakje marbré van eendenlever en eend troffen we aan en die was uiteraard perfect. Erop een mooi vierkante gelei van witte port en erbij de gewelde druiven. In al zijn eenheid een uitstekend gerechtje.

Een der zonen houdt niet van eendenlever en had gekozen voor salade met schrikgebakken tarbot en bospaddestoelen, lauwwarme vinaigrette van aardappel, truffelcrème en Parmezaanse kaas. Hij was erg tevreden over zijn mooi opgemaakte bord en vooral de tarbot met het plakje kaas erop kon hem erg bekoren.

De tweede wijn was een Moss Wood, Margareth River 2004 en was zoals altijd uitstekend. Een heerlijke semillon die nooit gaat vervelen en veel kan hebben qua eten ook. We dronken hem door tot we bij het hoofdgerecht waren.
De jongste tafelgenoot wiens menu een gang minder was kreeg nu zijn voorgerecht en was hier erg blij mee.

Krokante groentesalade met Alaska king krab, scampi en ‘hamburgertje’ van scampi met langoustines, tempura van venkel, sojavinaigrette met citroenschilletjes, Spaanse peper en gember. Zijn bord ging geheel leeg.
De op één na jongste tafelgenote blieft geen schaal- en schelpdieren en had haar gerecht kunnen wisselen voor het tweede gerecht uit het Jubileummenu.

Geroosterd zeetongetje op lauwwarme spinaziesalade, luchtige crèmesaus van champignons en truffeljus. Een mooi stukje op de graat geroosterde zeetong verscheen op een bedje van spinazie omgeven met heel veel cantharelletjes, erop nog wat aardappelchipjes en een mooi sausje. Het was naar tevredenheid van de dame.

De rest volgde het menu en kreeg geroosterde langoustinestaartjes, ‘taartje’ van kreeft, venkel en basmatirijst, krachtige kreeftencoulis met basilicum en cappuccino van kreeft. Hier kan ik kort over zijn: geweldig lekker en hoog op smaak. Ik kon er niet genoeg van krijgen, zo heerlijk vond ik dit.
Het derde (tweede voor de jongste van het spul) gerecht was voor een aantal die gewisseld hadden het geroosterde zeetongetje wat ik hierboven al beschreef;

de anderen kregen de beroemde zachtgebakken kikkerbilletjes ‘snoepen uit het vuistje’, lichte saus van look, peterselie en kervel en waren wederom dik tevreden. Een aantal boterzachte, mooi op smaak zijnde kikkerbilletjes, die uiteraard van de botjes vielen in een werkelijk heerlijk sausje. Een gerecht om voor terug te keren en dat gebeurt dan ook regelmatig.

Bij het hoofdgerecht dronken we een rode wijn. Een Vacqueras, Domaine le Lang de Cailloux, 2007 en ook die wijn beviel ons. Vol, toch fruitig en mooi donker van kleur.

Het hoofdgerecht voor de jongste bestond uit gebraad van kalfsrug met gesmoorde kalfssukade, saus van tomaat en oregano. Provençaalse ratatouille er nog bij en het bord was compleet. Een behoorlijk grote portie met zelfs nog rijst erbij. Ondanks dat hij het erg lekker vond, ging zijn bord niet helemaal leeg en dat begrepen we volkomen.

Voor de rest van de tafel was het hoofdgerecht twee bereidingen van jonge reebok, drie bereidingen van witloof, lichte jus van rode wijn. Mooie plakjes reebok in een voor mij iets te zware saus troffen we aan, in een apart schaaltje sukade van reebok, die zuigend zacht was. Van de witlofbereidingen herinner ik me er nog twee: eentje met ham en kaas uit de oven en eentje gefrituurd, die bijzonder lekker was. De andere zal ongetwijfeld gestoofd geweest zijn. Erbij nog uiterst luchtige aardappelquenelles, die gefrituurd waren en we waren tevreden. Het was wel een beetje een ruime portie eerlijk gezegd.

Op de twee jongsten na waren we toe aan de kaasgang. Een klein assortiment van zachte A.O.P. kaasjes, samen met gekarameliseerde Spaanse zoete ui, appel, perenstroopsaus en kummel. Erbij voor mij in ieder geval een glas uitstekende witte wijn. Een Penedès, Neyndorff 2008. Van de kaasjes was ik niet onder de indruk. Een witschimmel die me weinig deed, een stukje Munster met wat kummel en een blauwe, die niet onaardig was, maar niet leek op de door mij zo geliefde roquefort. Bijgerechtjes bij kaas hoef ik eigenlijk nooit, dus die deden me ook niet zo heel veel. Oh ja, erbij ook nog wat kandijbrood, maar dat heb ik ook niet gegeten.

Het dessert werd door alle dames geskipt, de jongste heer vroeg om een bolletje vanille-ijs en kreeg dat ook met erbij nog een heerlijke sabayon en wat rood fruit. De andere heren kregen een luchtig champagnetaartje met perziksorbet, amandelroomijs met perzik, pistachenootjes en champagnesabayon.

Erbij een glaasje dessertwijn, wat ik vergeten ben op te schrijven. Heel tevreden waren ze niet overigens. Er zal ‘weinig smaak’ aan. Dat kan natuurlijk komen door alle heerlijkheden die we al weggewerkt hadden, maar een beetje jammer was het wel.

Gezien het heerlijke weer en de nare rugpijn van de andere moeder, die echt even moest lopen, besloten we om de koffie elders te gebruiken en na het betalen van de rekening, waarbij ik nog een gesigneerde kaart mee kreeg - bijzonder attent - liepen we naar het Onze Lieve Vrouwenplein waar we nog heerlijk hebben buiten gezeten. Taxi’s leverden ons weer af bij onze appartementen en zo sloten we een gedenkwaardige avond bij Toine Hermsen af.
Ondanks wat kleine opmerkingen blijft het toch een favoriet restaurant van me.