MuseumBrasserie in Brussel

Op deze 14e mei, de dag na Hemelvaart, dus alle mannen waren vrij van hun activiteiten, vertrokken echtgenoot en ik tijdig richting Brussel. De jongens ‘hadden geen zin’. Wij wilden het Magritte Museum bezoeken, ergens prettig lunchen, boodschappen doen bij een Delhaize, want we hadden weer wat spul nodig wat ik in Nederland moeizaam kan krijgen en dan ‘s avonds thuis weer met de zonen eten.
De reis verliep voorspoedig, het parkeren ook en de een dag van tevoren bestelde en geprinte kaartjes voor het Museum werkten, dus in een vloek en een zucht stonden we binnen. Duister was het er, jammer is dat toch, en druk, ook heel jammer. Veel rennende kinderen ook, ergerlijk.De collectie is uitgebreid en best interessant om te zien. Het is leuk zoveel van Magritte bij elkaar te kunnen bekijken.

De lunch had me de nodige hoofdbrekens bezorgd. Wilde ik bij Bruneau, wilde ik naar Bon-Bon, wilde ik een Bib, tja, wat wilde ik eigenlijk. Mijn oog viel al surfend op de Brasserie van het Museum voor Schone Kunsten (dat zit zo ongeveer vast aan het Magritte Museum), met een leuke kaart en een mooi uitzicht op het Koningsplein, dus die moest het worden. Het reserveren, inclusief een mooie ronde tafel voor ons, verliep ook soepel de dag ervoor, dus keurig tegen 13.00 bestegen we de trappen. De ontvangst vond ik wel geestig. Er stond een pijltje richting een deur, maar als je die deur opendeed liep je in een dik groen pluche gordijn. Na dat gordijn moest ik oppassen dat ik de wijnkast niet omver liep, dus ik vroeg me af of dit wel de juiste ingang was. Maar dat was hij wel. We werden naar onze tafel begeleidt, de jassen werden niet aangenomen helaas en we namen plaats in de prettige zeteltjes. De ruimte is mooi hoog, met her en der wat kunst, uitbundige verlichting en min of meer opgedeeld in compartimenten waardoor een intieme sfeer ontstaat.
Een aperitiefje wilden we wel, voor echtgenoot een Prosecco en voor mij een Cava en de kaarten werden ons overhandigd. Op tafel stond al een kaartje met de lunchmenu’s (19,75 voor twee gangen)van de afgelopen week, voor deze vrijdag dacht men aan een stukje halfgaar gemarineerde zalm met citrusvruchten en taboulé en een filet van wilde koolvis met rivierkreeften, mousseline en gekonfijte pepers en hoewel ons het hoofdgerecht wel trok besloten we toch niet het lunchmenu te nemen.
De kaart kent verder een gedeelte met seizoensgerechten, deze week uiteraard asperges, met tartaar, een menu van Belgische bodem (36,00) en een menu Magritte (30,00). A la carte is ook mogelijk en daaruit kozen wij.

Brood en Beurre d’Isigny kwam op tafel, zo ook een fles water. De wijnkaart is hier ook al leuk en wat mij betreft zeer redelijk geprijsd. Gezien de verdere activiteiten in de middag kozen we voor een frisse wijn, een Grüner Veltliner, Wolfsgraben Sepp Moser Kremstal, Wachau, Oostenrijk en die was precies zoals ik hem ken: fris, stuivend, appelig, dus een redelijk ideale lunchwijn.

Echtgenoot had als voorgerecht de huisgemaakte garnaalkroketten met gefruite peterselie, Vlaamser kan al wel bijna niet (17.00) en hij was tevreden met zijn mooie dikke kroketjes. Ikzelf had gekozen voor de fricassée van Sint-Jakobsvruchten met ravioles uit Royan, schuimpje van schaaldieren (24,00). En ook ik was dik tevreden met mijn flink gevulde bord (maar liefst 4 coquilles), die omgeven waren door een soort bisque van schaaldieren en waarin ik ook nog de piepkleine ravioles aantrof. Erg lekker en erg leuk.
Ook bij de hoofdgerechten waren we niet eensgezind. Echtgenoot had de Bouchée à la Reine, bladerdeeg met kip, kalfszwezerik, champignons (23,00) en kreeg als eerste een driehoekje bladerdeeg geserveerd. Ernaast een pannetje met de ragout waarin hij veel stukjes kip, zwezerik en paddestoelen aantrof en ook nog eens een grote frietzak in een standaard vol met uitstekende frieten. Dik tevreden was hij dus. Zout en peper stond op tafel, dus het geheel iets meer op smaak brengen kon hij zelf doen.
Ik had de rog gedetecteerd op de kaart en die wilde ik dus graag. Rogvleugel met kappertjes (23.00). Twee gigantische stukken rog trof ik aan, met een heerlijke saus van kappertjes en eronder nog een hoopje aardappelpuree, die ook al lekker was. Gesmuld heb ik!

Gezien de grootte van de porties lieten we het hierbij, we sloten af met een espresso en wandelden richting de auto om boodschappen te gaan doen in de Delhaize bij Kontich. Een genoeglijk dagje uit zo samen.

De Gieser Wildeman in Noordeloos

Op deze dinsdagavond reden we met gezwinde spoed, via de pont bij Schoonhoven, naar Noordeloos. Ons doel was de Gieser Wildeman. Wij waren deze avond uitgenodigd voor een dinertje met vier daar. Voor echtgenoot was het de eerste keer dat hij er zou eten, ik was er al eens geweest voor een lunch.
Na het parkeren op eigen terrein merkte echtgenoot op dat helemaal niets hem meer deed denken aan De Boterhoeve, die hier vroeger zat. Nu was dat ook wel heel lang geleden natuurlijk. De entree is ruim, de ontvangst was vriendelijk en we werden naar onze tafelgenoten, die al aanwezig waren, gebracht. Een vriendelijke kennismaking, een fijne klik en we begonnen met een glaasje champagne, wel zo feestelijk tenslotte.
De inrichting is nog zoals hij was: leisteen, grijs, bruin, sansevieria’s in grote potten en een deel met een verlaagd plafond, waar ik niet veel van begrijp, maar waar vast een reden achterzit. Het personeel is kundig en lichtjes eigenwijs, soms wat mij betreft iets te eigenwijs, we zijn tenslotte wel de gasten.
Boter, zout en peper stond al op tafel en bij het voorgerecht kwamen er ook broodjes. Maar zover waren we nog niet, we dronken eerst op ons gemak de champagne, een Raoul Collet ‘Grand Réserve, uit. Erbij wat kaaskoekjes met een pipetje waarin een mandarijnenmousse zat. Een leuke combinatie, het zeer hartige kaaskoekje met de zoetigheid van de mandarijntjes.
De kaart werd ons overhandigd. Ik was erg nieuwsgierig naar de kaart, want die staat helaas niet on line, dus van enige voorpret was niet veel sprake geweest. 6 Voorgerechten kent men hier, 7 hoofdgerechten en 5 desserts en dan nog een grand Gieser Wildeman dessert. Ook menu’s natuurlijk. Driegangen voor 49,50, 4 voor 63.50 en 5 voor 75.00. Wijnarrangementen zijn ook mogelijk à 8.50 per glas.
Het viergangenmenu van deze avond werd ons uitgelegd en dat klonk zo aanlokkelijk dat we dat allevier graag wilden.
Onze gastheer wilde geen wijnarrangement, wat ik heel verstandig vind als je nog moet rijden en bekeek het uitgebreide wijnboek. Ik heb er zelf ook even een blik in geworpen en vond de wijnen, die uiteraard mooi waren, helaas flink aan de prijs, dat kan vriendelijker.
Nadat we onze keus hadden gemaakt, verscheen er een amuse. Een velouté met Noorse konings krab & Boeuf saché (spelling restaurant, zoals altijd). Een mooi romig soepje met flink wat koningskrab en een mooie krul gedroogd vlees (wellicht het zo lekkere Zwitserse Viande des Grisons). Verder nog wat kruidjes en wat friséesla en we vonden het een mooi begin.
De eerste wijn was een Italiaanse, een Sauvignon Blanc, St. Michael Eppan ‘Sanct Valentin’, 2007 en die was lekker. Een mooie diepe, stuivende geur steeg op uit het glas en hij was een perfecte begeleider bij het voorgerecht, gerookte zalm met witte asperges, komkommer en kaviaardressing. Dit voorgerecht zag er prachtig uit. Vier in hoogte wisselende torentjes van perfect gegaarde asperge, omwikkeld met boterzachte gerookte zalm en gegarneerd met allerlei soorten viseitjes, waaronder ook wat kaviaar troffen we aan. Ook nog een romig sausje ertussen en erop, wat groene kruidenolie en iets van een groentje en het plaatje is compleet. Een mooi, verfijnd gerecht, perfect uitgevoerd.
Het tweede gerecht liet onze gastheer begeleiden door een Bourgogne Aligoté, J.M. Boillot, 2004 en dat was een echt fijne Bourgogne. Mooi diep, mooie reuk en een fijne diepe afdronk. Hij paste perfect bij het tussengerecht, op de huidgebakken zeebaars met inktvis, Hollandse kokkel, paksoi en crème van spitskool. Precies dat troffen we ook op het bord aan. Een uitstekend (wel wat klein) stukje zeebaars met erop een Hollandse kokkel (de mijne was lichttaai helaas), ernaast links de crème van spitskool en rechts de paksoi en een torentje van inktvis. Wederom een verfijnd gerechtje.
De rode wijn, een Gigondas, Domaine les Pallières, 2000, was bijzonder mooi vond ik. Prachtig van reuk en mooi vol van smaak en dus een perfecte begeleiding bij het hoofdgerecht,
MRIJ ossenhaas met krokante kalfssukade, sjalottensaus en seizoengroenten. Twee uitstekende stukken ossenhaas troffen we aan, omgeven door een mooie diepe saus, waarin de sjalotten duidelijk aanwezig waren. Het vlees werd omgeven door fijne seizoensgroentjes en links lag nog een stukje mooi krokante sukade van het kalf. Heerlijk was het. En wederom mooi uitgevoerd.
Ons werd kaas aangeboden en dat sloegen we natuurlijk niet af. De gastvrouw is geen kaasliefhebster en tot haar verrassing - en de onze - kreeg zij een heel leuk dessertje op het moment dat wij onze kaasbordjes kregen. Ik ben vergeten wat het precies was, maar ze was in ieder geval diep tevreden. Wij ook. Vier mooie stukjes kaas kregen we: Pont l’Évêque, Münster, Bleu d’Auvergne en Roquefort. Leuke bijgerechtjes ook, gedroogde abrikoosjes, nootjes en wat brood. Wederom tevredenheid aan tafel.
Het dessert van deze avond was een plaatje! Frambozen, gecombineerd met rode (gepofte) paprika, mokka en vanilleparfait. De vanilleparfait, die al geweldig was, was gelardeerd met puntjes mousse van frambozen en gepofte paprika, wat ontzettend lekker was. Erop mokkarondjes en een koekje. Ernaast een vanillemousse met erop een gelei van framboos en paprika en een stukje witte chocolade en daarnaast een soort rolletje van frambozengelei en paprika, gevuld met framboosjes. Op het bord nog een veeg chocolade, die je niet kon eten natuurlijk. Niet lang geleden zag ik een jurylid van Masterchef opmerken dat je nooit een veeg chocolade op het bord moet doen, omdat er niets zo frustrerend is als chocolade zien, maar niet kunnen eten, dus ik moest er om grinniken. Maar zonder grappen: dit was een erg mooi dessert. Heerlijk fris natuurlijk ook met de framboosjes. Een fijne afsluiter.

We sloten de maaltijd af met wat espresso en koffie, waarbij we wat snoeperijtjes en een kopje met een cappuccinomousse kregen.
Het afscheid was hartelijk en we kijken terug op een zeer genoeglijke avond in fijn gezelschap. De keuken is hier degelijk en dus in orde.

Athene 2009

Begin september waren we ook nog een paar dagen in Athene. Een congres met een Partnerrogramma.

De reis verliep voorspoedig en ergens in de middag kwamen we aan in het hotel. Een mooi hotel, gelegen ten zuiden van Athene, in Vouliagmeni.

Na wat uitpakken en opfrissen verzamelden we ons in de lobby en vertrokken voor een rit naar het centrum van Athene. Een wandeling naar de Acropolis was de bedoeling.

Het weer zat erg mee deze dag. Niet te warm en een heerlijk windje, dus de klim naar boven viel erg mee. Het was allemaal des te mooier omdat het al het eind van de middag/begin van de avond was, waardoor het licht prachtig was. De uitstekend Nederlands sprekende gids gaf zo ontzettend veel informatie, dat helaas niet alles is blijven hangen, maar interessant was het.
Daarna wandelden we naar een restaurant wat gelegen was tegen de Plaka aan. Restaurant Athina.

Een website kon ik niet vinden, maar zoals bij zoveel restaurants hier was er een schitterend uitzicht op de ’s avonds wonderschoon verlichte Acropolis. We zaten nogal opeengepropt (het was een grote groep) op het dakterras, waardoor we een schitterend zicht hadden.

We begonnen met wat schalen met hele lekkere groenten en dips. Werkelijk erg lekker. Er zat een kruidje op in ieder geval wat smaakte naar meer.
Het echte menu ving aan met Stuffed Florinis Peppers with salt Cod in Toasted Bread.

Een rondje met iets van kabeljauw en heerlijke paprika erop. Gewoon heel lekker.
Erbij witte wijn. Een gewone volgens mij, maar best heel lekker. Heel veel water ook, koel water…

We vervolgden met Steamed Mussels in Ouzo sauce and sea vegetables. Ook al lekker. De ouzo was goed te proeven, maar gelukkig was de dropsmaak niet te overheersend. De groente leek vooral op zeewier en smaakte ook zo. Lekker hartig.

Erna een Fresh Salad with arugula, artichokes, grilled tomatoes and basilsauce. Een salade dus met artisjokken, tomaten en een fijne basilicumdressing. Geen idée wat arugula is. Het smaakte naar brood in ieder geval.
Voor de duidelijkheid: zowel de kabeljauwtoastjes, als de mosselen en de salade waren bestemd voor de hele tafel.

Voor degenen die geen schaal- en schelpdieren eten, waren er gefrituurde kaasballen. Haloumi met kruiden. Ik mocht een stukje proeven en vond het best lekker. Wel een beetje aan de droge kant eerlijk gezegd.

Het hoofdgerecht was Doradefilet in salt crust with rosemary, orange fava and roasted vegetables. Dorade dus, in zoutkorst bereid met wat groenten en een dot puree van het een of het ander, wat ik niet zo lekker vond. De vis was uitstekend. Knap voor zo’n grote groep toch altijd.

We sloten af met yoghurt mousse with traditional syrup sweet and roasted aiginis pistachios. Zeer zoet, maar wel lekker.
Op de tweede dag begon het congres en gingen de partners naar Athene. Daar bezochten we onder andere het nieuwe Acropolismuseum.

Een prachtig gebouw met een indrukwekkende collectie. En uiteraard een schitterend gezicht op de Acropolis zelf. Ook hier weer met een Nederlands sprekende gids die bijna over zijn woorden struikelde om toch maar zo veel mogelijk te vertellen. Onderweg naar het restaurant, wat een flinke wandeling was, bezochten we Het Nederlands Instituut in Athene. De directeur is een Vlaamse mevrouw, die vol vuur over de activiteiten van het Instituut vertelde. Heel interessant allemaal!
We lunchten bij restaurant Chocolate, wederom tegen de Plaka aan gelegen. Op het dakterras, waar het nog heerlijk koel was. De temperaturen begonnen nl. nogal op te lopen deze dagen….
Ook hier weer een lekkere witte wijn en veel water!

We begonnen met een lasagne van groenten. Geweldig lekker, mooi opgebouwd in laagjes en een goede saus erover. Wel wat zwaar. Erbij nog wat salade met een yoghurtachtige dressing.

Het volgende gerecht, waar we helemaal niet op gerekend hadden, want de lasagne was op zich al voldoende voor een lunch, was weer een bord voor de hele tafel. Een salade met een wat zoetige dressing, een stukje pitabrood en een reep gegrilde haloumi. En wat halve tomaatjes. Onze tafel (4 dames) hebben er slechts iets van geprikt. De salade was best lekker natuurlijk, maar het was wederom wat veel.
Echt lacherig en ook wat beschaamd werden we toen het hoofdgerecht werd gebracht.

Zalm met groenten en een kruidenkorst. Een gigantische portie wederom. Een flinke hoeveelheid lekkere groenten. Erop een behoorlijk stuk zalm, wat aan de droge kant was helaas en daarop dan een niet heel smakelijke kruidenkorst. De twee sausjes erbij konden me ook niet bekoren, er zat werkelijk een raar smaakje aan. Het overgrote deel van de borden ging helaas onaangeroerd terug.

Het klapstuk was het dessert. Per persoon een taartje, waar we ruim met 4 personen van hadden kunnen eten. Wel een ontzettend lekker taartje. Een soort amarettoparfait met rode besjes, slagroom, amandelen. Maar helaas, het paste echt niet meer. Slechts 3 happen heb ik ervan genomen. Zo zonde…..
We sloten af met koffie. De koffie is overal verrassend goed trouwens en als je erom vraagt kun je bij de meeste restaurants uitstekende espresso krijgen.
Na het uitbuiken van deze zeer copieuze lunch in het hotel verzamelden we om per bus naar een Estate te vertrekken, een museaal ingerichte villa op het platteland. Het Byzantine Estate. Prachtig gelegen met een schitterend uitzicht over het dal. Extra feeëriek omdat de ontvangst met muziek al in het donker plaatsvond. Er werd uitgebreid geborreld op het nogal bobbelige grasveld bij het zwembad, daarna werd er nogal wat tijd gespendeerd aan het maken van groepsfoto’s en uiteindelijk gingen we aan tafel. Allemaal ronde tafels weer, prettig ruim opgesteld.

We begonnen met Sweet Pumpkin soup with Napoleon Prawns flambé. Pompoensoep dus. De geflambeerde garnalen zijn me ontgaan eerlijk gezegd. De soep was best smakelijk, nogal gewoontjes.
Erbij een witte wijn, die in orde was. Ik heb geen namen onthouden, veel etiketten heb ik ook gewoon niet gezien en het is zo’n gedoe om dat allemaal te gaan vragen.

Het tussengerecht was Salmon fillet with chives sauce on asparagus pure (zoals bekend hou ik de spelling van het restaurant aan).
Een nogal rommelig bord met een stukje zalm op aspergepuree. De saus smaakte eigenlijk naar niets, als ik heel erg mijn best deed zou het op bieslook kunnen lijken. Erop nog een half tomaatje.
Als mondverfrisser, maar ik vind het altijd nogal jammer, want je smaak slaat voor enkele tijd dood, een Lemon sorbetto with mint leaves. Een citroensorbet dus met muntblaadjes. Gewoon. Niet heel zoet gelukkig, hij neigde naar limoncello.

Het hoofdgerecht was Baby veal care with variety of wild mushrooms, sauce flavored with truffles and served with baby potatoes in rosemary leaves.
Kalf dus met wilde paddestoelen, een saus op smaak gebracht met truffel en erbij baby aardappeltjes in de oven gebakken met rozemarijn.
Het kalfsvlees was in orde. Zo ook de in kleine hoeveelheid aanwezige paddestoelen. De truffel was mijn saus voorbijgegaan en de aardappeltjes waren aardig. Op dit niveau had ik iets meer verwacht, maar dat kan heel goed aan mijn verwachtingspatroon liggen natuurlijk. Wellicht dat de entourage belangrijker was dan de maaltijd.

We sloten de maaltijd af met een Chocolate Bolero with almonds and chocolate sauce.
Een chocoladebol dus met amandelen en chocoladesaus. Nu had ik gerekend op een lopend taartje, maar het was een ijsje. Lekker!
De koffie was slapjes en diep in de nacht kwamen we terug bij het hotel, waar we nog wat buiten in de hotelbar zaten.
De volgende ochtend vertrokken we (de partners) alweer bijtijds, want we zouden de Tempel van Poseidon op Kaap Sounion bezoeken. Een prachtige rit was het, met geweldige vergezichten. Zinderend heet, dat wel.

Er was weer eens een klein hittegolfje. Na een bezoek aan de tempel (ik niet, ik heb beneden gewacht in de schaduw en op wat tassen gelet en heerlijk zitten kletsen met een van de gidsen, een vrouw, geboren in Zwitserland en nu wonend in Griekenland) lunchten we in een authentieke taverne aan de Saronische Golf (zo heet de zee hier). Taverne Elias. Berg Elias etc. Ook op deze trip werden we nl. vergezeld door dezelfde gids die zo ontzettend veel informatie wilde geven.
Een heerlijke simpele maaltijd, gewoon met karaffen wijn, veel water, lekker brood.

Een lekkere Griekse salade met uitstekende feta die gelukkig ergens naar smaakte was de opening. Of nee, dat is niet helemaal waar. Eerst mandjes brood met bordjes met tzatziki.

Daarna borden met gefrituurde visjes, gefrituurde inktvis, brokken citroen, heerlijk!
Het hoofdgerecht was een mooie dorade, die gewoon lekker gebakken was, wederom uitstekend!

Nog een kop koffie en nog even genieten van het uitzicht op de baai en de berg en we reden weer terug naar het hotel.
’s Avonds hadden we een diner in het restaurant (Gazon) van het naastgelegen hotel Arion. Het Astir Palace gebeuren in Vouliagmeni is geloof ik een nogal groot complex. In ieder geval werden we ontvangen met een glaasje Kir en stonden er op het grasveld met zicht op de baai en de zee wederom mooie ronde tafels klaar.

We begonnen met wat brood en een drietal smeerseltjes. Witte wijn en water in overvloed en later uiteraard voor hen die dat wensten rode wijn.

Het voorgerecht was een Fresh Garden Salad with Yoghurt Dressing, Smoked Salmon stripes, Chopped Egg and Butter Croutons. En dat precies kregen we ook. Gemengde saladesoorten met een nogal smakeloze dressing. Erop reepjes gerookte zalm, gehakt ei en croutons. Aardig.

Het hoofdgerecht was deze avond een Sauted Breast of Chicken with Estragon Sauce and a Bed of Vegetables & Parmentier Potatoes. Wederom precies dat troffen we aan. Gesauteerde kippenborst met een dragonsaus en allerlei groentjes. En vierkantjes aardappel. De kippenborst was goed klaargemaakt, net niet droog. Wederom knap met zo’n grote groep. De saus was lekker en de groenten prettig beetgaar.

We sloten de maaltijd af met Fresh Pinapple with Caramel and Walnut Ice Cream en dat was een heerlijk toetje. De karamel ging uitstekend samen met de frisse ananas en walnotenijs is wat mij betreft altijd goed.

De laatste dag alweer. Voor hen die dat wensten, waaronder wij, was er nog een bezoek aan het centrum van Athene met onder andere een bezoek aan het oude Olympisch Station (Kalimarmaro), het parlementsplein met de Nationale Garde, de Kapnikarea Kapel en de Mitropoleos Kathedraal.

Daarna hadden we nog een uurtje of zo vrij te besteden. Het was inmiddels bloedheet, dus erg actief waren we niet.
De lunch vond plaats in de Plaka, in restaurant Psarras.
Een fijne, simpele lunch.

Vooraf dolmadakia met het een of het andere kaasachtige sausje eroverheen en een courgettekoekje. Nu ben ik helemaal weg van courgettekoekjes, dus dat was een schot in de roos.
Erbij nog een bordje tzatziki, die wel lekker was, maar niet zo lekker als die van de dag ervoor. Karaffen witte en rode wijn en veel koel water. Brood uiteraard ook en zelfs kuipjes boter.

Erna een spies met kippenvlees en wat groenten (ui en paprika), wat alvast van de spies was afgehaald. Met aardappelen en rijst met erwtjes en mais. In alle simpelheid heel lekker.
Of er nog een toetje was weet ik eigenlijk niet meer. Wel fijne koffie.
Toen nog een korte wandeling naar de bus, waarna we naar het vliegveld en naar huis vertrokken. Naar de jongens, die deze dagen voor het eerst alleen thuis waren en dat is uitstekend verlopen, dus ik was weer eens geweldig trots op ze.