De Met in Mechelen

We zouden weer een flitsweekend doorbrengen met vrienden van ons, deze keer in Mechelen. Het was alweer lang geleden dat we elkaar zagen, dus ik had er vreselijk veel zin in. Parkeren in de garage onder de Grote Markt in Mechelen ging relatief makkelijk en keurig op tijd liepen we De Met in.

Ik had gekozen voor De Met vanwege de centrale ligging in Mechelen en vanwege de fijne echt-brasseriekaart. De hele Grote Markt is vergeven van de restaurants natuurlijk, maar ik vond deze er uitspringen. Ook de reviews waren goed. De reservering via internet was ook soepel gemaakt, alleen bleek bij binnenkomst in het geheel gevulde restaurant dat dat niet helemaal goed was gegaan, maar de geweldig attente ober regelde direct een fijne ronde tafel voor ons. Hoe hij dat precies deed weet ik niet, maar we zaten in ieder geval lekker ruim. Het was een lawaai van jewelste, maar wij lieten ons niet kennen en deden er vrolijk aan mee.
Het bestellen duurde even dus we begonnen met wat water en wat wijn. Een huiswijn, een Vila Alegria, niet onaardig, maar het kon beter, dus we schakelden over op de Saint Véran van Drouhin en die was prima.
Brood kwam op de met lopers gedekte tafel met kuipjes boter en we bekeken de kaart.

Eén van ons nam - uiteraard zou ik bijna zeggen - de combinatie garnaal- kaaskroket en was erg tevreden over zijn kroketten. Want dat waren het wel, beslist geen kroketjes. Geen gefrituurde peterselie erbij deze keer, wel mayonaise en wat salade. Dat was overigens het enige gerecht wat van de reguliere kaart kwam, de rest kozen we van de aparte kaart die op tafel stond.

Echtgenoot kon de gebakken kalfszwezerik met witloof niet weerstaan en kreeg een mooi, krokant stuk zwezerik met heerlijke gebraiseerde witlof erbij, jus van kalf nog en de witlof lag op een bedje van brunoise gesneden aardappelen. Hij was bijzonder tevreden.

De andere tafelgenoot dacht ‘laat ik eens gek doen’ en nam de salade ‘Folle’. Hij kreeg een werkelijk gigantisch bord met o.a. rivierkreeftjes, gerookte zalm, king krab (erg leuk nog in de schaal maar wel gehalveerd natuurlijk), ganzenlever, zwezerik en ook nog wat carpaccio met parmezaan. Ook hij genoot van zijn gerecht.

Ikzelf had trek in de carpaccio van Sint Jacobsvruchten en ik kreeg een mooi bord met gemarineerde rauwe coquilles met erop een kleine salade van appel en rucola en een flinke draai van de pepermolen. Ook nog wat zeezoutkristallen en ook ik was erg tevreden. Een heerlijk, licht, voorgerecht.
Bij de hoofdgerechten waren we eensgezinder.

Beide vrienden wilden graag de ‘onglet de boeuf’, Bordelaisesaus en pont neuf proeven en ze kregen een mooi stuk reeds getrancheerde onglet, botermals met erbij een getoast stukje brood met merg, diverse groentjes en flink wat (vond ik dan) aardappeltjes pont neuf, waarbij dat alles dan verbonden werd door de Bordelaisesaus en wederom waren ze erg tevreden.

Echtgenoot en ikzelf waren ook eensgezind; wij kozen voor de bouillabaisse van Noordzeevis, rouille en kaastoastjes. Allereerst kregen we een bord met de ‘vulling’; wat stukken Noordzeevis, gekookte aardappeltjes (nooit eerder gezien in een bouillabaisse maar dat kan aan mij liggen) en groentjes. Daarna een bordje met de kaastoastjes en de rouille en tot slot een flinke terrine vissoep, wat leidde tot een uiterst smakelijk geheel.

Inmiddels werd het wat rustiger in het restaurant, zodat ik nog een foto van het interieur kon maken en we sloten af met espresso waarbij in een glaasje nog wat slagroom met een drankje kwam.

Hierna liepen we heerlijk in het zonnetje naar het Schepenhuis, waar een leuke tentoonstelling van Rik Wouters te zien is en naderhand dronken we nog wat biertjes op de Markt en gingen we naar het hotel om wat te rusten en ons op te maken voor de gastronomische genoegens later op de avond, waarover later weer meer ;-).

't Amsterdammertje in Loenen a/d Vecht

Nadat we echtgenoot hadden opgehaald in Amsterdam arriveerden we eigenlijk iets te vroeg bij ‘t Amsterdammertje. Vorig jaar hadden we er onder de enthousiaste leiding van patron-cuisinier André Gerrits al eens een Weber barbecuemiddag meegemaakt en waren we nieuwsgierig geworden naar zijn kookkunsten. Het was er helaas nog niet eerder van gekomen, maar deze donderdag dan dus toch.

De ontvangst door de vrouw des huizes was uitermate vriendelijk en we kregen een tafel in het (als je voor de deur staat) linker gedeelte van het restaurant, aan de straatkant om zomaar te zeggen. Hier waren nog geen andere tafeltjes bezet op dat moment, tijd voor een fotomomentje dus. Later op de avond overigens stroomde het hele restaurant vol.
We begonnen met een glaasje (en het was helaas een glaasJE) champagne, van Pommery hier, lekker!
De kok kwam zelf aan tafel om het restaurant te introduceren, erg leuk. Het menu van de restaurantweek stond al op tafel, dus dat namen we door.
Het klinkt ingewikkelder dan het is, maar het basis-driegangenmenu is 27.50 met een toeslag van 10 omdat ‘t Amsterdammertje een ster heeft. Twee optionele gerechten werden aangeboden voor 9.50 (tussengerecht) en 7.50 (kaasgerecht) en bij het hoofdgerecht was een kleine uitbreiding mogelijk wat 2.50 moest gaan kosten. Een wijnarrangement à 7 euro per glas (3.50 per half glas) was ook mogelijk.

We besloten maar gewoon alles te nemen en bekeken de wijnkaart. Die is in orde, maar aan de kostbare kant vond ik. We besloten dus om het arrangement te nemen. Pellegrino voor echtgenoot en een karaf ijswater voor mij. Brood, boter en olie stonden al op tafel bij binnenkomst.

De amuses verschenen met een leuke toelichting van de chef. We gingen een soort wereldreis maken. Vijf onderdelen maar liefst. We begonnen met een Indonesische Soto op zijn eigen manier, waarin vooral het schuim waarin kardemom, ui en Spaanse peper te proeven was opviel. Een erg lekker soepje vond ik het. Daarna aten we van het tweede plateautje (in het midden dus) het Hollandse gehaktballetje van de moeder van de chef met ongehutste pot: gelei van wortel, ui en aardappel. Ook al erg lekker, mooi hoog op smaak. We vervolgden met het Marokkaanse hoorntje gevuld met aubergine, kikkererwten en Ras el Hanout met een bolletje schuim van citroen met macadamianoten erop. Wederom zeer smakelijk. Op een mooi leistenen plaatje lag het vierde hapje. Het ‘strand van Bonaire’. Een mooie gouden schelp van schaal- en schelpdierenmousse met een kruim van brood en een oesterblad. De mousse was fantastisch, diep en hoog van en op smaak, echt heerlijk en oesterblad vind ik altijd lekker. We eindigden op Curaçao met een stoba van zijn schoonmoeder. Niet van geitenvlees zoals daar maar van rundvlees met erop een gelei van Antilliaanse bonensoep en piccalilly. Ook al geweldig lekker. Echt erge mooie amuses.

De eerste wijn werd ingeschonken. Een Boschendal Chenin Blanc 2011. Een lekkere wijn vond ik het, prettig fris.

Het eerste gerecht paste er prima bij. Skrei. A la minute gerookte skrei met brandade, salade van knolselderij, zoetzure appel, krokante appel en een kogel van paling en appel. Op een veeg appelstroop op het bord stond een omgekeerd bol glas, zodat het gerecht er prachtig uitzag. Bovenop het glas de zoetzure en krokante appel en de kogel van paling en appel met nog een reepje gerookte paling erop. Ook nog een blad, waarvan ik de naam niet heb verstaan en googelen levert niets op, maar wat we in combinatie met het gerecht moesten eten omdat het anders bitter zou zijn. Dat was alvast een heerlijk hapje. Nadat we het glas hadden weggehaald verscheen op de salade van knolselderij en appel de brandade en de werkelijk fantastische gerookte skrei. Ik heb nog niet zulke heerlijke skrei gegeten, absoluut heerlijk. We waren dus erg tevreden over het eerste gerecht.

Het tweede gerecht was dus een optioneel tussengerecht en dat was scharrelei. Gepocheerd scharrelei met truffelrisotto, schuim van morilles en geschaafde wintertruffel. Een schitterend bord verscheen met flink wat zeer dun geschaafde wintertruffel (later op de avond kwam de chef de truffel aan tafel schaven) en een gouden ei, perfect gepocheerd op een heerlijke risotto met prachtig schuim van morilles en 1 morille. Ook vonden we nog een krokantje van pata negra op het ei, wat ik wel lekker vond, maar wat wel licht taai was. Maar ook weer een prachtig gerecht, erg lekker. Erbij een glaasje Tormaresca 2011, Puglia, een fijne frisse wijn, redelijk simpel verder.
Het hoofdgerecht kreeg begeleiding van een glaasje Fortius Crianza 2007 Navarra, een niet onaardige wijn.

Het hoofdgerecht zelf was deze avond sukade. Rundersukade met crème van rode kool, rolletje van spitskool en een eigen jus. Extra erbij voor 2.50 een stukje krokant gebakken zwezerik. Een mooi bord kregen we met heerlijke sukade met eronder mooie strepen van de rode kool. Behalve wat hierboven al is genoemd ook nog gepofte spekjes, een rolletje van augurk gevuld met een groene asperge, een quenelle zuurkool en velletjes van Amsterdamse ui. Een mooi, complex gerecht, prima uitgevoerd. Van de zwezerik was ik niet helemaal overtuigd, echtgenoot overigens wel. Met de krokantheid was niets mis, maar ik vond de binnenkant net iets te zacht. Maar goed, een kniesoor.
Een glaasje Donato, Santa Cristina werd ingeschonken. Een versterkte wijn met veel chocolade en rozijntjes, niet geheel wat ik nu lekker vind.

Erbij de extra kaasgang. Vacherin Mont d’Or. Vacherin Mont d’Or kaas met een crème van geroosterde pompoen en roomijs van pistache, notenkaramel.
Wederom een mooi bord verscheen met rechts kruim van pistache, de geweldig ruikende Vacherin, in het midden het pistache-ijs met een krokantje van sesam erin en erachter de pompoencrème en ernaast nog een stukje spongecake van kokos. Nu vond ik alle toeters en bellen erbij best lekker - de pompoencrème vond ik zelfs erg lekker - maar het ging me natuurlijk om de Vacherin. Het was maar een kleine hoeveelheid, maar ik vond de kaas bijzonder lekker, eigenlijk al heel zeer rijp, ik kan me zo voorstellen dat niet iedereen daarvan gecharmeerd is. Maar ik dus wel. Wederom een prima gerecht.
Het dessert tenslotte kreeg de begeleiding van een glaasje Muscat de Rivesaltes, Domaine Sarda-Malet en dat was een normale Rivesaltes wat mij betreft. Ik moet zeggen dat ik de wijnen van het arrangement aan de simpele kant vond en dat voor 7 euro per glas (die bepaald zuinig werden geschonken en ook niet werden bijgeschonken) is dan toch eigenlijk minder leuk als ik heel eerlijk ben.

Het dessert zelf was weer een plaatje. Chocolade. Biscuit van pure chocolade met in specerijen gemarineerde ananas, rode wijnijs en een schuim van amandelmelk. Precies dat ook kregen we op het bord met erbij nog wat poeder van chocolade. Ik at het dessert in omgekeerde volgorde, dus ik eindigde (moest ook wel natuurlijk) met de biscuit van de pure chocolade en ik vond het heerlijk.

Na nog een kopje goede espresso waarbij een plateautje friandises kwam met van rechts naar links een mooi bolletjeskoekje, een bonbon met kaneel, een bonbon van witte chocolade, Turks fruit, een stukje heerlijke boterkoek en een kletskop betaalden we de rekening en lieten we ons heerlijk naar huis rijden.
Er wordt uitstekend en complex gekookt bij ‘t Amsterdammertje, de bediening is vriendelijk en attent, mijn enige punt van kritiek is dus de inhoud van het wijnarrangement. Als we weer gaan, wat we zeker gaan doen, kiezen we uit de wijnkaart.

De Roode Leeuw in Capelle a/d IJssel

Opeens was het zover. Met een drietal mannen van de vaste dinsdagmiddagborrelclub ging ik lunchen. Het was Restaurantweek en ze wilden weleens zo’n lunch meemaken. Ik had gereserveerd bij De Roode Leeuw, dat was me de vorige keer prima bevallen.
Zo tegen 13.00 kwamen we binnen in het prettig ruim opgestelde restaurant met veel licht door de grote ramen.

Het geheel biedt een ruimtelijke en rustige indruk, erg prettig.
We kregen een fijne ronde tafel in een hoek en begonnen met drie biertjes en een witte wijn voor mij. Nog steeds La Baume, La Grande Olivette en die is prima.
Ons werd het driegangenmenu uitgelegd en we kregen de mogelijkheid tot een extra tussengerecht à 7.50. Uiteraard zou ik bijna zeggen waren we daar wel voor in.

Aan amuses doen ze hier deze middag niet. Aan brood ook niet, dat is dan wel weer jammer, maar een karaf ijswater voor mij was geen probleem.

Het voorgerecht zag er mooi uit. Zachtgegaarde kalfsmuis met tomatencrème en een bitterbal van pata negra. Mooie plakjes kalfsmuis kregen we met erop de heerlijke bitterbal met pata negra en wat pijnboompitten. Rechts ernaast mooie crème van tomaat en links een flinke toef gemengde sla met veel rucola erdoor. Een lekker gerechtje vonden we.

Het extra tussengerecht bestond uit op de huid gebakken zeebaars met ravioli van gamba en schuim van schaaldieren. Twee flinke ravioli gevuld met een mooie mousse van gamba’s kregen we. Mooi op smaak, maar ik vond het deeg helaas te dik. Ik hou van die bijna doorschijnende ravioli, dan komt de smaak van de inhoud ook beter tot zijn recht. Het stukje zeebaars was perfect gebakken, mooi krokant en mooi op smaak door wat korrels zeezout. Het schuim van de schaaldieren was naar beneden gezakt, maar ook dat wat mooi op smaak. Alweer een goed gerecht dus.

Het hoofdgerecht was gekonfijte rundersukade, gegratineerd met roquefort en een saus van rode port. Een prima stuk sukade kregen we met erop flink wat gegratineerde roquefort, wat heerlijk was. Eronder de groentjes en de saus van rode port en ernaast nog wat pommes pont neuf. Ook al erg lekker.

Het dessert tot slot zag er prachtig uit. Chocoladebrownie met mousse van risotto, gemarineerde ananas en vanille-ijs. De chocoladebrownie was fantastisch. Wel heel zwaar maar ontzettend lekker. Als je dan toch chocolade gebruikt moet je het goed doen zal de kok gedacht hebben.....De gemarineerde ananas bracht die lekkere frisheid die ik zo waardeer in dessertjes en de mousse van risotto vond ik verrassend. Het vanille-ijs was prima en het koekje erbij heerlijk krokant. Alweer waren we erg tevreden.

De Roode Leeuw is een prima restaurant. Je kunt er trouwens ook gewoon borrelen en in het voorjaar/de zomer hebben ze een heerlijk terras waar je heel prettig zit onder de oude bomen aan de ‘s Gravenweg. Echt een aanrader wat mij betreft.

La Durée in Izegem

Na een eenvoudige maar erg lekkere lunch bij K. de Karo in Kortrijk spoedden we ons richting Ieper, waar we wat begraafplaatsen en musea bezochten. Na wat biertjes reden we naar de gereserveerde B&B in Izegem, waar we logeerden omdat we deze zaterdagavond zouden gaan dineren bij La Durée.

Mijn grote favoriet Table d’Amis is helaas op zaterdagavonden al maanden van tevoren volgeboekt, maar La Durée leek een goede vervanger.
Zo tegen half 8 arriveerden we bij het mooie restaurant, waar we parkeerden op de eigen parkeerruimte. De deur zwaaide open en de ontvangst was vriendelijk. De jassen werden aangenomen en we kregen een ronde tafel in een hoek van het in grijs-beige-bruintinten ingerichte restaurant.

Flink wat tafels ontdekte ik in de diverse ruimten van het restaurant en het bevreemde me dat achter ons in een kleine nis ook nog een tweetje stond.
Een glaasje champagne wilden we wel, men schenkt hier Lacourte-Godbillon, een blend van Chardonnay en Pinot Noir. Ik vond hem wel aardig.

Een plateautje werd zonder uitleg neergezet. Erop vier rolletje Jabugoham (volgens mij) en een bakje heerlijk krokante amandelen.
Het restaurant begon vol te druppelen en wij kregen vrijwel direct nadat het plateautje was neergezet een eerste amuse.

Een cremeux van parmezaan en chorizo met basilicum en een kerstomaatje. Erg lekker!
Snel erna kwam een tweede amuse, eentje in tweeën.

Twee bakjes, waarvan de linker zalm, granny Smith, quinoa, gemarineerde ui en een koekje bevatte en de rechter haring, zoetzuur van het een of het ander, gepofte rijst en komkommer. Allebei ook nog eens met een toefje zure room. Beide amuses vond ik erg lekker.
Nadat we ons door de lichtelijk onduidelijke kaart hadden gewerkt en hadden besloten tot het Seasonal Impressions-menu met een wijnarrangement voor twee personen en bruisend en plat water, verscheen er nog een amuse.

In een mooi glazen bakje zachtgegaarde makreel, gekonfijte prei, mousseline en kroepoek van aardappel, mosterdzaad. Ook mooie smaakjes, zij het dat ik de makreel te weinig gegaard vond en daardoor lastig te eten.
Voordat we aan het echte werk begonnen kwam een erg vriendelijke stagiaire de broodjes brengen, olijfolie aanbieden, het water inschenken en nog een zuurdesembroodje, geparfumeerd met geuze neerzetten.

Zij deed de hele avond erg haar best op een heel vriendelijke manier.
Inmiddels was het restaurant bijna geheel gevuld, ook het tweetje achter ons. Helaas gebeurde het een aantal keren dat de zwarte brigade in hun haast, want ze waren erg gehaast helaas, tegen mijn stoel aan liep. Ondanks dat wij met zijn vieren wat geschoven hebben aan de tafel bleef dit de hele avond duren en dat vond ik bijzonder onprettig. Ook het haastige gedrag stoorde me ernstig. Alleen de vrouw des huizes, die later kwam meewerken, vertoonde gedrag wat ik verwacht in een restaurant als dit. De stagiaire, die echt enorm haar best deed, werd onvoldoende aangestuurd, waardoor er kleine foutjes ontstonden, waar zij verder niets aan kon doen. Maar met name de haast vond ik bijzonder storend. De uitleg van de gerechten en zeker die van de wijn ging in een enorm hoog tempo, eigenlijk nauwelijks te volgen en ook het opdienen zelf ging gehaast, waardoor ik bij sommige gerechten de indruk kreeg dat de borden werden ‘neergekwakt’.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Castel del Remei blanc Planell, een fijne kruidige, typisch Spaanse wijn. Slechts een bodempje kregen we overigens.

Het gerecht wat erbij geserveerd werd was coquille. Coquille ‘Jeanne-Mareyage’ gemarineerd en kortgebakken; parfait en gelei van jonge erwtjes, truffel en citrus. Op een mooi bordje lag in het midden de perfect gebakken coquille. Ernaast de plakjes gemarineerde coquille met op enkele wat truffel, die naar niets smaakte, de crème en gelei van de jonge erwtjes en een toefje bergamotcitroenolie. De crème en gelei en het toefje bergamotcitroenolie vond ik bijzonder lekker. Ook de verse erwtjes die er bij lagen vond ik lekker. Er lagen ook nog wat zaadjes bij, ik vermoed gepofte quinoa, maar ik kan me vergissen. In ieder geval een lekker gerechtje.
De tweede wijn werd ingeschonken. Een Macon-Villages, les Ancolies. Een typische Macon chardonnay, lekker dus.

Het tweede gerecht volgde. Zeeduivel. Geroosterde zeeduivel, aubergine, heldere bouillon van geroosterde kip, zeekool. De bouillon werd aan tafel op het bord geschonken, waar een mooi stukje gegrilde zeeduivel lag, wat een klein beetje zout kon gebruiken. Ernaast een flinter eendenlever en de genoemde groentjes. De bouillon zou wat mij betreft hoger op smaak mogen zijn, ik vond hem erg flauw en ontdekte geen (geroosterde) kipsmaak. In al zijn eenvoud een aardig gerecht verder.
De derde wijn kwam uit Italië. Een Falanghina Terre di Chieti van Tenuto Giuliano. Een lekkere Falanghina vond ik het met een fijne lange afdronk. Ik moet wel aantekenen dat ik de wijnen eigenlijk wel aan de simpele kant vond.

Erbij de kikkerhammetjes. Kikkerhammetjes in krokante kruidenkorst, bloemkool, romanesco, winterpostelein en lookchips. Aan tafel werd nog een saus bijgeschonken van winterpostelein, die er in ieder geval voor zorgde dat voorzover de kikkerbilletjes al krokant waren, ze dat nu niet meer waren. Bovendien hadden ze wat mij betreft wel wat hoger op smaak gemogen. De groentjes waren lekker en ook over dit gerecht waren we redelijk tevreden. Iets later verschenen er nog vingerkommetjes...
Bij het vierde gerecht komt een wijn die wat mij betreft eindelijk in de richting komt. Een Viognier/Chenin Blanc uit Zuid-Afrika. Van Lammershoek een Lam 2010. Een bijzonder lekkere wijn.

Het gerecht is kreeft. Crème van lichtgerookte peterseliewortel, kreeftenmedaillon, zoetzure groentjes, frisse jus van Granny Smith en koolrabi, kreeftenolie. Aldus de beschrijving....De crème van peterseliewortel is me ontgaan. Ik trof op mijn bord aan twee flinke stukken gegrilde pijlinktvis, wat kreeft, veel koolrabi, radijs en pastinaak en de jus smaakte niet naar Granny Smith. Op zich overigens best een aardig gerecht.
Het hoofdgerecht van deze avond kreeg een glas Zweigelt 2010 Zull, een erg prettige wijn.

Hij paste uitstekend bij de duif. Duifje mooi rosé, artisjok, beukzwammetjes in soja, pensje van de boutjes, crunch met gefermenteerde knoflook, spiegeleitje. Precies dat troffen we ook op ons bord aan. Prima stukjes duif, crème van artisjok, een heerlijk worstje (pensje) van de boutjes, de genoemde crunch en het eitje. De aan tafel bij geschonken jus was van de duif zelf. Een lekker gerecht.
Het wijnarrangement hield hier op en ons werd geen dessertwijn aangeboden en we hadden ook geen zin om ernaar te vragen. De vrouwelijke sommelier was in de loop van de avond steeds sneller gaan praten, de laatste wijnen konden we nauwelijks verstaan.

Het eerste dessert verscheen. Spices & Orange. Biscuit met specerijen, mousse van peperkoek, gekonfijte worteltjes met gember, bloedsinas. Het zag er schitterend uit en we vonden het ook erg lekker. Heerlijk fris door de bloedsinaasappel en de biscuit en de mousse konden ons ook bekoren.

Het tweede dessert was Valentine 2012. Melkchocolade pur madagascar ‘Tanariva’; framboos met wodka en rozen. Ook schitterend om te zien en ook heerlijk fris door de (gestampte) framboosjes. De wodka is me ontgaan, maar de rozenblaadjes met het bladzilver vond ik erg leuk staan.
Lekkere dessert dus.
Echtgenoot en ik wilden nog wel wat espresso, die in orde was.

Erbij voor ons allevier, dat is dan weer erg aardig, een plateautje met lekkere friandises, een schoteltje met stukjes wafel en een stenen schaaltje met snoepjes met een amandel erin. Heerlijke snoepjes allemaal.
We vroegen om de rekening en toen bleek dat het water hier maar liefst 9 euro per fles kost (gewoon Aqua Panna en Pellegrino) kreeg ik eigenlijk gewoon de pest in. Voor de tweede keer in mijn leven zijn we dus zonder fooi vertrokken, mede in acht nemend dat het haastige gedoe van de zwarte brigade ook erg storend was geweest. Jammer, want de maaltijd - op enkele puntjes na - vonden we wel in orde.

't Nonnetje in Harderwijk

Na lekker lang te hebben uitgeslapen verlieten we een zonnig Drachten en zakten we via de toeristische route af naar Harderwijk. Het was schitterend onderweg met alle schaatsers, ijszeilers en een heerlijk zonnetje. We werden rond 13.00 verwacht in ‘t Nonnetje.

Tot op heden was het er nog niet van gekomen om dit restaurant te bezoeken en hoe dat nu precies zo gekomen is weet ik eigenlijk niet.
Tijdens de lunch kent men hier valetparking en dat is wel heel prettig in dit mooie pittoreske stukje Harderwijk. We stapten dus uit de auto en wandelden de serre binnen. De ontvangst was professioneel en we kregen een tafel in de serre.

Bij nader inzien had ik liever in het knusse restaurant met diverse hoogteverschillen willen zitten, het was lichtelijk fris in de serre. Maar ik begrijp wel dat men in eerste instantie die serre vol wil hebben, op die manier ziet het publiek buiten dat er gasten zijn en dat trekt hen dan weer binnen. Hetgeen ook het geval was. Ik vond het wel storend dat de vloer van de serre meeveert bij elke stap die de zwarte brigade zet, daar zou iets aan gedaan moeten worden wat mij betreft. Verder zat de stoel niet heel erg lekker, maar ik hou ook niet van de wandbanken, dus dat was even lastig. Ja, ik heb zo mijn wensjes, het is nu eenmaal niet anders.

Maar heel simpel: ik had natuurlijk zelf om een andere tafel kunnen vragen...
Ik had bij mijn reserveringsmail gevraagd - ook op Twitter overigens - of we nog gebruik zouden kunnen maken van het Jubileummenu (14 jaar ‘t Nonnetje) wat tot en met de 10e mogelijk was en heel attent stond het menu op tafel voor ons klaar. Een verrassing, want ik had geen antwoord gekregen. Leuk dus!
Het menu start dan met een glas champagne. Moët & Chandon Réserve Impériale, de huischampagne van de JRE. Altijd erg lekker.

Op tafel al wat olie, zout, grasboter uit de Ardennen en twee blikjes met macadamianoten met ras el hanout en hele grote olijven uit Sevilla. Lekker allebei.

Een amuse verscheen. In een mooi ruim glas diverse bereidingen en structuren van pastinaak met bovenop wat oerwortel, kruim van olijf en een chipje van peper. Lekker en aards!

Na een korte pauze verscheen de tweede amuse. ‘Irish Coffee’. Bospaddestoelenbouillon met truffelroom, geschaafde truffel en een krokantje ernaast met parmezaan. Ook lekker, hoewel de truffel niet heel veel smaak had helaas.

Hierna kwam er nog een tarwebroodje wat erg lekker was, water - bruisend voor echtgenoot en een karaf voor mij, pluspuntje dus en daarna begonnen we aan het echte werk. Eerst werd de eerste wijn ingeschonken. Wijn van het Weingut Schloss Sommerhausen, Scheurebe, Franken Duitsland. Een fijne mineralige wijn met een héél klein zoetje.

Het eerste gerecht, een gemarmerde terrine van eendenlever en gekonfijte kalfswang, bereidingen van groene appel, vonden we allebei erg lekker. Door te marmeren en niet met plakjes te werken kwamen beide smaken uitstekend tot hun recht. Op de marbré lag nog een streepje dadel, voor de marbré een streepje reductie van port en er achter lagen de diverse bereidingen van de groene appel: mousse van ingekookt appelsap, een koekje, wat gelei, gekonfijte stukjes en rauwe plakjes. Op de streep dadel nog een cresje wat smaakte naar beukennoot maakte het geheel compleet. Een mooi begin.
De tweede wijn, helaas niet de aangekondigde wijn uit Friuli, waar ik nu juist erg nieuwsgierig naar was, werd ingeschonken. Uit een royale Magnum, leuk vind ik dat. Een Chardonnay Classic Beaujolais, Terres Dorées, Jean-Paul Brun. Ook een fijne frisse wijn, iets zwaarder dan de vorige natuurlijk. Leuk om eens een witte beaujolais te drinken.

Het tweede gerecht was gebakken skrei met brandade van spruitjes, gerookte paling en een saus van zuurkool. De skrei was absoluut geweldig. Een prachtig stuk, uitstekend in de boter gebakken. De brandade van spruitjes was vooral mooi vanwege de kleur en ook omdat er een chip van truffelaardappel tegenaan was geplakt. De crème van spruitjes in een spruitjesblad was weer schitterend om te zien en erg lekker en de gelakte paling was heerlijk. De saus van zuurkool die uiteraard aan tafel werd bijgeschonken en waarvan het kannetje bleef staan was ontzettend lekker. Heel mooi glad van structuur met een mooie diepe zuurkoolsmaak. Zeer tevreden waren we over dit gerecht.
Er was een wisseling van het personeel en alweer verscheen er een Magnum aan onze tafel. Met deze keer een Borie la Vitarèle, grenache/mourvèdre/syrah, Saint-Chinian. Een Languedoc dus. Een lekkere wijn vonden we, niet te zwaar met een lange afdronk. ‘t Nonnetje werkt graag met Magnums, omdat de rijping in de fles trager gaat, zo werd ons verteld.

Het hoofdgerecht was Ierse ossenhaas met ossenstaart, wintertruffel, verschillende bereidingen van ui en jus van ossenstaart.
Precies dat vonden we ook op het bord. In het midden een geweldig lekker stukje ossenhaas met erop heerlijke sukade van ossenstaart en flink wat wintertruffel. Erom heen de bereidingen van ui. Vanaf 12.00 gezien achtereenvolgens Tarte Tatin van ui, compôte, Amsterdams, gekonfijt, bosui, poeder, tempura, crème en gestoofd. Alle bereidingen vonden we heel erg lekker. Erg leuk om zo eens op een rij te krijgen wat je allemaal met ui kunt doen. De aan tafel erbij geschonken jus van ossenstaart, waarvan het kannetje ook bleef staan, was bijzonder lekker en verbond alle onderdelen.

Voordat de dessertwijn werd ingeschonken verscheen er nog een kleine dessert-amuse. In een leuk schaaltje een ijsje van getoast brood met bananenijs en schijfjes van kokos. Ook al erg lekker. Alle smaakjes apart, maar ook de smaakjes bij elkaar. Leuk gevonden!
De dessertwijn was een Valdivia, Cream Sherry, Jerez. Een flink zoete sherry, maar niet zo mierzoet als de PX.

Het dessert was een droom....Creatie van pure Manjari chocolade, hazelnoot, gezouten karamel en ijs van beurre noisette. Alles was wel zo ontzettend lekker en die heerlijke toets van gezouten karamel die je telkens tegenkwam: pràchtig! We hebben er werkelijk van zitten smullen.

Het Jubileummenu werd afgesloten met een uitstekende espresso, waarbij in een bonbondoosje nog wat friandises kwamen, maar die hebben we mee naar huis genomen voor de jongens.
Na het betalen van de alweer zeer schappelijke rekening verlieten we tevreden ‘t Nonnetje. Op de serre na een fijne ervaring en we keren er zeker terug.