Anna in Amsterdam

Op deze donderdagavond reden we redelijk snel naar Amsterdam, parkeerden in de Bijenkorfgarage en wandelden de Warmoesstraat in. Ons doel was Anna.

Een nieuw restaurant in Amsterdam, net een week open met als missie ‘Eten op zeer hoog niveau voor een uiterst redelijke prijs in een ontspannen, informele sfeer. Restaurant ANNA is gevestigd op het oudste en mooiste stukje Amsterdam in twee spectaculair verbouwde monumentale panden. Zij lopen door van de Warmoesstraat tot aan het Oudekerksplein.
In restaurant ANNA zit u midden in ‘ de Wallen’, op de hoek van het Sint Anne kwartier. U heeft een prachtig uitzicht op het middeleeuwse kerkplein (en op ‘het leven’).’

De ontvangst in het zeer langgerekte restaurant was vriendelijk.

Via het lange voorste deel met een mooie houten vloer liepen we langs de open keuken naar het achterste deel, met eenzelfde vloer, maar niet allemaal op gelijk niveau. Meer een trapeze-achtige opstelling hier, met telkens twee-tweetjes (vierkant), waar makkelijk een viertje van te maken is. Rood messingachtige hanglampen in dit deel, hoge plafonds, een betonnen muur die best geinig staat. Redelijk veel personeel, wat goed op de hoogte is en goed geïnstrueerd is. De maître, Stephan Knecht, die ik nog ken van Vermeer en Chatillon was er deze avond niet, maar het liep als een trein.

Langzamerhand druppelde ook de achterkant flink vol, wat gelijk een minpuntje opleverde. Erg weinig privacy heb je hier. De akoestiek is in orde, als mensen tenminste op een normaal niveau met elkaar praten, maar alles wat je zegt wordt aan twee kanten ook gehoord. Toch een klein beetje onprettig vind ik, want omgekeerd is dat ook zo natuurlijk.
Maar goed. De stoelen leken goed te zitten, maar na een paar uur werd ik ze toch wel zat.
Dit over de ambiance. Nu het eten met aanverwante leukigheden.

We begonnen met een glas witte wijn. Een Cirò Bianco van Librandi, een wijn uit Calabria die ik niet kende, maar die ik wel prettig vind.

Erbij wat knabbels.
Stengeltjes bleekselderij met een kerriemayonaise; krokante stengels met ansjovis en een Nederlands oliebolletje, wat verrassend genoeg lekker hartig was. Leuke knabbels.
We kregen de kaart met een toelichting op de menu’s. Men kent hier een 4 of een 5 gangenmenu. Vier gangen voor 47.50, vijf gangen voor 55 euro. 4 glazen wijn erbij 25 en 5 glazen 32 euro. We besloten tot het vijfgangenmenu.
Brood kwam op tafel, olie, boter, peper en zout stond er al. Wat betreft het brood kun je hier kiezen uit een bruin bolletje, een wit bolletje of een sneetje notenbrood en dat wordt regelmatig opnieuw aangeboden. Tafelwater, zowel bruisend als plat is hier gratis en je krijgt het dan in erg mooie ANNA-flessen. Een zeer aardige geste die ik graag vaker zou willen zien, want zoals bekend kan ik me ernstig storen aan die overdreven waterprijs die her en der gevraagd wordt.

Een amuse verscheen. Een viskoekje van witte vis met compote van rode ui en chilisaus.
Een mooi rond koekje met niet ontzettend veel smaak troffen we, erop wat compote van rode ui en eronder de zeer aanwezige chilisaus. Lekker, maar niet helemaal in balans.

Het eerste glas wijn werd ingeschonken. Een rosé uit Oostenrijk. Nu drink ik nooit rosé en ook van deze was ik bepaald niet kapot. Ik kan ook geen reden bedenken waarom deze geschonken werd bij het eerste gerecht.

Krokante cilinder van wit en zwart sesamzaad gevuld met tonijntartaar, met wasabiroomkaas en een sojadressing.
Een mooie, zeer krokante cilinder van de sesamzaadjes troffen we aan, gevuld met mooie tonijntartaar met wat bosuitjes erdoor. Erop wat toefjes wasabiroomkaas, eronder drie flinke strepen wasabiroomkaas en erbij een klein bakje met sojasaus. Een redelijk bekend, klassiek aandoend gerechtje, wat smakelijk was. Ik ben geen liefhebber van wasabi, maar dat is zeer persoonlijk. Echtgenoot vindt het heerlijk en was ook zeer tevreden over de mooie smaakjes.
De volgende wijn, een Tomero Torrontes 2009, Argentinië was prettig qua neus en qua afdronk en paste wat mij betreft uitstekend bij het tweede gerecht.

Gebakken coquilles à la plancha en inktvis gevuld met duxelles van paddestoelen met daarbij een rijke nage van mossel, scheermes, minigroenten en gepocheerde oester.
Precies dat troffen we aan in ons bord. Een prima coquille, een goede oester (iets te groot voor mij, maar ook dat is persoonlijk) en een heerlijk stukje inktvis gevuld met een uitstekende duxelles van paddestoelen. Dat alles in een fijne bouillon met kleine groentjes en stukjes scheermes. Een uitstekend gerecht.

We vervolgden met de tournedos van konijn omwikkeld met pancetta, daarbij een rijk garnituur van voorjaarsgroenten en saus van boswortel. Het minste gerecht van de avond vonden we. Vrij flauw en mijn konijn was aan één kant droog en aan de andere kant niet helemaal gaar genoeg. Het rijke garnituur van voorjaarsgroenten bestond uit een stukje getourneerde wortel en een stukje getourneerde courgette. De saus van boswortel was bepaald niet hoog op smaak. Jammer.
Erbij een glas Weninger, Pinot Noir uit Hongarije. Een frisse rode wijn, op zich goed passend bij konijn.

Het hoofdgerecht deze avond was duif. En wat voor duif. Een prachtig borststuk op een rösti met mosterdzaad, wilde spinazie vonden we, een heerlijke jus van duif met mosterdzaadjes en gekonfijte citrus en vier heerlijke stukje rillette van duif. Werkelijk een erg lekker gerecht, mooi op smaak op. Erbij een glas Etna Rosso, Sicilië, waarvan de aardse smaak prima paste bij de duif. Alweer een mooi gerecht.
Bij het dessert - ik neem tegenwoordig liever het dessert in restaurants, want uiteindelijk kun je overal goede kaas eten en krijgen en dessertjes zijn toch wel erg leuk meestal - kregen we een glaasje Auslese uit Oostenrijk en die was fijn fris.

Eerst verscheen er nog een dessertamuse. Granité van champagne met een coulis van passievrucht erop. Fris en aan de zure kant. Een mooie voorbereiding op het dessert.

Limoenmousse met merengue, serehsaus en honingijs.
Heerlijk frisse limoenmousse omgeven door prachtig zachtgebrande merengue met erop wat lekkere gemarineerde aardbeitjes. Ernaast een bolletje erg lekker honingijs en wat strepen boterachtige crème. Dik tevreden waren we.

Even een opmerking over de toiletten. Normaliter spreek ik daar niet over, maar ik kan het nu niet laten. Via een nis in de muur ga je via een nogal ongemakkelijke trap (steentjes, waar je hakken tussen blijven hangen) zonder leuningen naar beneden naar een nogal duistere gang. Ergens links (of rechts afhankelijk of je voorin of achterin zit) zitten dan twee rvs-deuren met een heren/dametekentje. Binnen in de toiletten die geheel van rvs zijn, met erg lelijke lasnaden helaas is het nogal duister. De zwarte toiletten leveren ook bepaald geen meerwaarde op. De kraan in een rvs-nis werkt op handbeweging, maar het niet helemaal duidelijk waar de sensor precies zit en het verlaten van het toilet heeft ook wat voeten in de aarde, voor mij althans was het niet geheel duidelijk waar nu precies de uitgang was. Uiteindelijk pakte ik maar een uitsparing in de rvs deur beet en gelukkig kwam er toen beweging in de deur. Niet bepaald uitnodigend om gebruik van te maken wat mij betreft. Vast een idee van een architect die niet heel praktisch is.....

We sloten af met goede espresso waar nog wat lekkere zoetigheden kwamen en tevreden verlieten we ANNA. Amsterdam is een leuk restaurant rijker.

Polmans Huis in Utrecht.

Het begon natuurlijk als het verhaal van de 10 (in dit geval 12) kleine negertjes. Er zou een meeting plaatsvinden tussen forummers en iedereen was enthousiast. Een datum en een lokatie waren zo geprikt, alles wat geregeld en de datum - 9 april - naderde. Maar liefst 5 mensen vielen af, wat natuurlijk kan gebeuren.

Ikzelf werd door mijn echtgenoot afgezet bij het Polmans huis, de anderen kwamen per trein. Uit Antwerpen, uit Veendam met een tussenstop in Den Helder en nog van andere plaatsen in Nederland.
Ik stapte binnen op het moment dat de deuren van het restaurant ontsloten werden en de vriendelijke ober vroeg of ik niet even plaats wilde nemen in de bar van het restaurant. Nou, dat wilde ik best.

Een vriendelijke ruimte met een ruime leestafel, een bar en diverse nissen waar je als groepje gezellig kunt zitten. Er was nu alleen helemaal niemand. Dat kwam waarschijnlijk door het vroege tijdstip - 12.00 -, maar ook omdat het buiten stralend weer was en de terrassen al uitpuilden.
Al snel kwam de eerste dame binnen en het weerzien was hartelijk. Ondanks dat er een vertraging van een half uur gemeld was kwamen al snel daarna de andere dames en 1 heer binnen, die elkaar al op het station getroffen hadden.
We borrelden wat aan de leestafel, waar de gesprekken al snel geanimeerd waren. Wat wil je ook als je bijna elke dag wel contact hebt op een forum? Dan praat je gewoon door, nu alleen in het echt. Hoewel ik het altijd wel spannend blijf vinden, dat dan weer wel.

We kregen de menukaart. Eerst de lunchkaart, maar dat wilden we niet. Dat was bij de reservering ook aangegeven, dus we kregen de drie keuzemenu’s, waarmee we naar hartelust konden wisselen. Het duurde niet lang of iedereen had zijn en haar keus gemaakt en na niet al te lange tijd werden we aan tafel genood.

Overigens dronk ik de witte huiswijn, waarbij er keus uit drie was. Een sauvignon, een chardonnay en een wijn uit de Herault, gemaakt van grenache, colombard en sauvignon en die laatste dronk ik. Ik zie tot mijn verbazing op de rekening dat er halverwege - want we bleven gewoon glazen doordrinken - geswitcht is voor een deel naar glazen Saint Véran.
Bruisend water kwam, een karaf plat water, een mandje brood met boter en de voorgerechten kwamen.

Drie van ons hadden gekozen voor de terrine de poisson; visterrine met gekonfijte tomaten, verse Hollandse garnaaltjes, remouladesaus en salade van Franse radijsjes en zij waren tevreden. Het zag er ook leuk uit.

De andere vier waren even eensgezind, want zij hadden de paté de volaille; grove boerenpaté van gevogelte en foie gras met marmelade van rabarber, brioche en salade van jonge groenten.
Een mooie plak terrine lag op het bord, de foie gras zal er ongetwijfeld in verwerkt zijn geweest, maar is me niet opgevallen. De marmelade van rabarber was vandaag van meloen en de brioche is denk ik in de keuken blijven liggen. Wat niet wegneemt dat het lekker was.
Ook bij de hoofdgerechten waren we redelijk eensgezind.

Wederom drie van ons kozen voor de kalfsentrecote met rode ui confit, groene asperge en aardappelgratin, jus van dragon.
Een mooi stuk entrecote vonden zij, met flink wat confit van rode ui en alle andere genoemde ingrediënten. De gratin was wat flauw, maar een beetje zout verhielp dat euvel. Verder weer tevreden gezichten.

De vier anderen wilden graag de koningsvis. Ik riep bij het bestellen enthousiast dat het vast St. Pierre zou zijn (zonnevis), maar dat was dus niet zo. Het was een voor mij onbekende vis.
Opgediend met riso venere, artisjok, gekonfijte citroen en wilde spinazie, geserveerd met een jus van Taggiasche olijf.
Om eerlijk te zijn: we kregen een uiterst onaantrekkelijk bord. Allemaal donkere sombere kleuren.
Veel riso venere. Zwarte wilde rijst dus. Vuilgroene crème van artisjok, lichtbruine jus van de olijfjes, donkergroene wilde spinazie waar weinig mee was gedaan met erop wat vuilgele reepjes gekonfijte citroen. En op dat alles een bruinig, niet krokant uitziend stuk vis. Nu viel de huid van de vis mee, ook hier hielpen enige zoutkorrels om het geheel wat beter op smaak te krijgen. Een niet onaardig gerecht overigens, maar aan de presentatie kan wel wat verbeterd worden.
Omdat het forum waar we met zijn allen dagelijks wel wat kletsen voornamelijk culinair getint is, zijn we natuurlijk zeurneusjes, dus alle gerechten werden wel eventjes doorgenomen.

Bij het dessert was er slechts één dissident. Zij koos voor de tarte au chocolat. Chocoladetruffeltaart met macarons en frambozensorbet. Nu is zij gelukkig de kleinste eter van het gezelschap, dus iedereen kreeg een hapje te proeven. Lekker!

Alle anderen wilden graag de fraises au basilic en kregen een mooi bord met veel stukjes voorjaarsaardbeitjes op crème patisserie, amandelcrunch en basilicumsorbet en we vonden het allemaal erg lekker. Heerlijk fris en niet te zwaar.

Het restaurant overigens is mooi ruim opgezet. Een houten vloer, hoge wanden, hoge plafonds met redelijk authentieke details, hoewel we erg gelachen hebben om de LEDlamp in de fresco en qua akoestiek denk ik wel in orde, hoewel ik daar niet echt over kan oordelen, omdat er zo weinig gasten waren vanwege het mooie weer.

We sloten af met koffie en dergelijke, waarbij nog wat koekjes kwamen. Het babbelen ging voort, het had helaas geen zin om met zijn zevenen een plekje op een terras te gaan veroveren, die kans was eigenlijk gewoon 0.

Samenvattend was het een heel gezellige bijeenkomst, zeker voor herhaling vatbaar en het Polmans Huis was een fijne lokatie met leuk eten.

Le Chateaubriand in Parijs

Ole kreeg de aanbieding het eerst in zijn mailbox en in gezamenlijk overleg besloten we dat hij het maar moest regelen. Met Thalys 1e klas naar Parijs. Gewoon een weekend. Het werd het weekend van 26/27 maart. De mannen wilden bij Bofinger eten, dus dat reserveerde ik maar gelijk met het hotel. Gaandeweg de tijd bedacht ik me dat ik eigenlijk liever le Chateaubriand wilde proberen. Nu is reserveren daar een crime, ze reserveren pas vanaf 14 dagen van te voren, maar zijn altijd en eeuwig in gesprek.
Tijdens de heerlijke lunch bij David Selen riep ik om 15.00 (je kunt bellen tussen 15.00 en 19.00) dat ik even le Chateaubriand moest bellen en ik had direct contact, waardoor de reservering voor de 26e maart om 20.00 gemaakt was. Een dag van tevoren moest ik nog even confirmeren. Als dat niet lukte omdat ze vaak in gesprek waren was een emailtje ook goed. Maar ook dat liep soepel, dus er kon niets meer mis gaan.
Na een heerlijke dag in Parijs met een fijne lunch in Montmartre bij La Pierrade met foie gras, escargot, heerlijke mojitosorbet en andere leukigheden vermaakten we ons een tijd op Père Lachaise, deden vele terrassen aan en na wat gerust te hebben in het hotel gingen we per metro naar le Chateaubriand. Metro Parmentier. Niet handig, Goncourt is veel dichterbij.... Ik was wel heel benieuwd naar dit restaurant, want een 11e (inmiddels 9e) plaats op de Pellegrinolijst, boven zeer gerenommeerde restaurants moest toch wel iets betekenen. Hoewel ik weinig waarde hecht aan dit soort lijstjes....

Aan de buitenkant ziet het restaurant eruit als een niet heel aantrekkelijke bistro, zo eentje van 13 in een dozijn.

Binnen is het kaal.. Een bar, niet heel veel houten tafels zonder enig linnen, krap, een klein smal stukje restaurant wat leidt naar de onwaarschijnlijk kleine keuken en waarnaast de niet heel schone toiletten zijn.
De ontvangst was vriendelijk. We kregen een viertje in een hoek, niet heel prettig. Ik had liever een andere tafel gehad, hoewel het er allemaal ernstig krap is. Houten harde stoelen, aan de wand niet veel bijzonders op een schoolbord met allerlei namen (waarvan ik er geen een kende) na. Op de vloer van die tegelmatjes, ook niet heel schoon, dus het zou allemaal van het eten moeten komen dacht ik toen maar.

We kregen na enige tijd een stencil met daarop het menu van deze avond. Vier gangen, incl. amuses voor 50 euro. Je kunt kiezen voor kaas of dessert. Een wijnarrangement is mogelijk voor 50 euro per persoon en daarvoor kozen we. De wijnkaart, ook een stencil is klein en voornamelijk biologisch. Niet heel goedkoop trouwens.

Een glas bubbels werd ingeschonken, de vriendelijke vrouwelijke sommelier (denk ik) was nu nog verstaanbaar omdat enkele tafels nog niet bezet waren vertelde dat het een champenoise uit de omgeving van de Mont Blanc was bestaande uit twee cépages. Hij was aardig, maar niet meer dan dat.
Er verschenen wat soesjes met kaas en maanzaad. Aardig, maar wel gewoon een soesje zoals een soesje nu eenmaal is.

Hierna kwamen wat amuses. Een ceviche van black mullet. Een of ander ernstig naar zee smakend wit watertje in een bakje met erin een vrij hard stukje vis. Ik vond het niet onaardig, Maurits vond het ronduit vies. In ieder geval niet opzienbarend.

Daarna een stukje boudin blanc met biet (wat natuurlijk boudin noir is, maar goed), waarbij nog wat crème van biet lag en gemarineerde plakjes biet op de boudin. Nu ken ik de gemarineerde biet allang van bv. Table d’Amis en deze plakjes waren eigenlijk gewoon te hard. Een onprettig gevoel in de mond. De smaak van de boudin was goed.
Een volgende wijn werd ingeschonken. Nou ja, het ging niet om een glas, maar om een uiterst minieme hoeveelheid wijn in het glas en dat ging eigenlijk elke ronde zo. Ik haat dat rare zuinige gedoe. Schenk gewoon royaal bij, mensen zijn nu eenmaal een avond uit en reken dan wat meer. Dit is gewoon onprettig.
Een Fleurie, Beaujolais dus, vanwege de kersen.

De volgende amuse was een miniem beetje ricotta met gefrituurde sla, plakjes appel en mousse van selderij. Erbij blokjes ijs van selderij en knoflook. Dit hapje begon een beetje in de richting komen zodat ik weer een klein beetje wist waarom ik hier ook alweer was.

Erbij in een onaantrekkelijk zwart kommetje een champignonsoepje, consommé eigenlijk met wat kummel en 2 plakjes champignon. De bouillon was lekker.

Brood, zelf gebakken, kwam op tafel, water en de wijn voor het eerste gerecht werd ingeschonken.
Een Chenin Blanc uit de Rhone met veel honing.

Ter begeleiding van de Asperges du Vaucluse, vieux Gouda, oeufs de Banka.
Anderhalve grote groene asperge troffen we aan, nog vrijwel rauw. Een beetje te koude mousse van asperges, veldsla, gemarineerde rode ui, zalmkuit en flinters oude Goudse kaas. Geen onaardige combinatie, maar te koud, te rauw, te weinig en bepaald niet opzienbarend.

Het tweede gerecht kreeg een plakje (zo noemen wij hier thuis een minieme hoeveelheid wijn) Meursault - met veel mineralen zoals de vriendelijke mevrouw uitlegde, na dit gerecht was ze niet meer te verstaan helaas door de uiterst slechte akoestiek.

Limande Sole, beurre noisette, herbes.
Tongschar dus, die bij mij niet helemaal gaar was helaas, met aardig wat groentjes, waaronder gefrituurde aardpeer flinters en plakjes. Onder de vis veel bieslookringetjes ernaast wilde sla en diverse kruiden waarvan met name de munt goed te proeven was.
Een aardig gerechtje. Niet heel hoog op smaak.

Het hoofdgerecht deze avond was Agneau de Lait, poireaux, amandes. Zuiglam dus met prei en amandelen.
Minieme stukjes lam troffen we aan, het lam van Maurits was trouwens koud, met erbij nauwelijks geblancheerde prei, heel veel kruim van amandel, plakjes citroenpeper en blaadjes cichorei. Of we zijn akelig verwend of er klopte iets niet vonden we zo langzamerhand, want we waren nog steeds bepaald niet onder de indruk, integendeel eigenlijk.
Erbij een Chileense wijn en we moesten zelf maar ontdekken vond de sommelier hoe on-Chileens hij was. Nou, hij rook ernstig naar kaas en stond stijf van de tannine. Niet echt onze wijn, maar gelukkig was het weer een piepkleine hoeveelheid, dus dat maakte niet zo heel veel uit.
We werden zo langzamerhand wat lacherig uit pure teleurstelling en ook omdat het zitten toch wel steeds vervelender werd.

Maar we waren toe aan de dessertjes. Alledrie de mannen hadden geen behoefte meer aan de ‘creativiteit’ van deze chef en kozen voor de kaas. Erbij kregen ze een glaasje notenlikeur. Op hun bord drie soorten kaas die redelijk waren. Na het gevraagd te hebben kwam er ook nog een klein beetje brood.
Ikzelf ging toch maar voor het dessert hoewel het me eigenlijk een raadsel was waarom ik witlof moest eten als dessert, maar goed. Als ik er dan toch ben...
Het was een dessert in tweeën.

Endive, orange, olive. Witlof, sinaasappel en olijf dus.
Gemarineerde blaadjes witlof, kruim van olijf, sorbet van bloedsinaasappel trof ik aan op mijn bord en op de witlof na, die ernstig weinig toevoegde was dit een aardig, heel gewoontjes aandoend dessertje.
Het andere dessertje was chocolat, céleri.

Chocolade met selderij dus. De chocolade lag op het bord in de vorm van koekjes, erbij crème van selderij en een brownie. Dat alles omgeven door een gigantische hoeveelheid poeder van chocolade wat een extreem droog mondgevoel opleverde. De crème van selderij was aardig, maar ook niet meer dan dat.
Twee glaasjes dessertwijn kreeg ik erbij, maar ik kon met geen mogelijkheid verstaan welke (de glazen worden aan de bar ingeschonken en dus ingeschonken aan tafel gebracht) het waren, omdat de mensen voor de tweede shift stonden te schreeuwen aan de bar, waar ze alvast een glaasje wijn namen.

En tweemaal zoveel mensen in een dergelijk klein restaurant levert een absolute kakafonie van geluid op. Buiten stonden ook nog de nodige mensen overigens, dus populair is het hier wel.

Koffie namen we niet, dat deden we elders. Al dat kabaal was genoeg geweest en le Chateaubriand hoeft ook niet meer op een bezoek van ons te rekenen. Onbegrijpelijk dat dit restaurant op de inmiddels 9e plaats staat. Michelin is dan toch reeëler met hun ene bestekje....

Een aantal minpunten bespraken we en dat waren er toch wel veel. De tweede shift die binnen staat te wachten is ergerlijk, uiterst slechte stoelen, geen airco, slechte akoestiek, piepkleine tafels, rare glazen, het bestek wordt maar 1 keer gewisseld. Plezierig is het kundige personeel.
Uiterst teleurstellend dus en toch ruim 100 euro per persoon kwijt zijn, dat gebeurt ons gelukkig niet vaak.

't Baarsje/Dennis van der Werf in Waddinxveen

Na het geweld van het Gala van Het Rotterdams Philharmonisch Orkest op de zaterdagavond, moesten we ons nog haasten om op de laatste zondag van deze restaurantweek op tijd bij ‘t Baarsje/Dennis van der Werf te zijn.

Een halfuurtje later zouden we arriveren, zo meldde ik de vriendelijke bedienende meneer. Geen enkel probleem!
Op de hoek gelegen met een fijn terras, zie website, zagen we al van verre het hele kleine restaurant.
Een kleine hal met een garderobe en de toiletten en dan sta je opeens in het restaurant. Links de keuken die volgens mij bemand wordt door slechts één persoon, te weten Dennis van der Werf en rechts het restaurant, waar ook door één persoon bediend wordt. Uitstekend bediend overigens, dat moet even gezegd worden. Met kennis van zaken, vriendelijk en een fijn flair.

Zes tafels beneden en hooguit 3 boven op de kleine vide, waar ik de vorige keer zat. OudHollands ingericht met comfortabele stoelen.
We kregen - zoals gevraagd - een fijne ronde tafel en wilden wel een aperitief. Voor echtgenoot een Prosecco, voor mij een witte huiswijn, een Gascogne die in orde was en voor de jongens een cola.

Erbij wat puntjes focaccia, lekker en een schijfje boter. Bruiswater (Spa) voor twee van ons en ijswater was niet mogelijk - ik kom hier nog op terug -, dus een fles plat water (Spa) voor de andere twee.

We kregen een minieme toelichting op het verrassingsmenu, anders is het tenslotte geen verrassing meer, mochten kiezen of we drie of vier gangen wilden. Vier wilden we er wel en we konden aangeven wat we niet wilden eten. Een wijnarrangement was mogelijk, dus dat wilden we graag allevier.

Een amuse verscheen. In drieën. Een garnalenkroketje, een klassiek mosterdsoepje en ratatouille met buffelmozzarella. Hierover kan ik kort zijn: erg lekker alledrie. Mooi klaargemaakt en leuke hoeveelheden.

De eerste wijn werd ingeschonken, een Pouilly-Fuissé, en die vond ik - ik zou bijna zeggen uiteraard - erg lekker. Hij paste prima bij het voorgerecht.

Coquillesalade met kingkrab.
Twee mooie coquilles (goed gekruid en prima van cuisson) troffen we aan. In het midden een bolletje salade van kingkrab en 2 bolletjes meloen, afgedekt met een koekje, rechts ernaast een zachtzurig kerstomaatje en links nog een bolletje kingkrabsalade. Een groene en een witte asperge vervolmaakten het plaatje. Want een plaatje was het, maar het was geen gerecht, zo concludeerden Ole en ik. Alle ingrediënten apart - behalve dan het bloemetje, dat vond ik vies - waren erg lekker en uitstekend klaargemaakt, maar ze vormden geen geheel.

De tweede wijn, een Riesling, begeleidde het tussengerecht.

Gegrilde griet met duxelles van champignons. Erbij truffelolie, pesto en jus van pesto. Onder een mooi rondje erg dunne aardappelschijfjes troffen we de duxelles aan, die lekker was. Daaronder weer lag het stukje griet, wat helaas net iets te gaar was, maar wel prima gekruid. De truffelolie en de pesto pasten er goed bij wat ons betreft, zo ook de mooie Riesling.

Het derde gerecht, runderribeye, kreeg als begeleiding een glas wijn van het Gardameer, een Cabernet Sauvignon en die had iets prikkelends wat ons aan Lambrusco deed denken....
De runderribeye was prima gebakken, een klein beetje aan de dunne kant naar onze smaak en werd begeleidt met jus de veau met witte truffel. Het vlees lag op een bedje van spinazie en paddestoelen en bovenop het vlees een klassiek rolletje boontjes met spek. Veel truffel overigens op het vlees en in de jus. Echtgenoot was er blij mee.

Voordat het dessert verscheen kregen we nog een dessertamuse. Een bolletje champagne-ijs, waarin de wat bloemige champagne duidelijk te proeven was, leuk dus.
Het dessert kreeg als begeleiding geen PX zoals aan de andere twee tafel werd geschonken, hij zal op geweest zijn, wij kregen een glaasje Elysium, ook niet verkeerd.

Het dessert zelf was een lauwwarm lopend chocoladetaartje met chocolademousse en wat rood fruit en was ontzettend lekker. Zowel de mousse als het lopende taartje was hemels. Wel machtig, dus we besloten maar geen koffie met lekkernijen meer te nemen. Genoeg is genoeg tenslotte.

In totaal waren drie tafels bezet deze middag, wat ook de kok ruimte bood om enkele gerechten aan tafel te serveren en dat is altijd een vriendelijke geste vind ik. Een andere tafel kreeg een karaf water geserveerd en toen ik daar een opmerking over maakte bleek dat er een misverstand was ontstaan omdat ik had gevraagd om ijswater en ijsblokjes zijn niet voorhanden hier. De bedienende meneer was zo vriendelijk om de fles Spa (de platte) van de rekening te halen en dat vond ik bijzonder attent.
Samenvattend: we hebben hier lekker gegeten en vooral in de zomer is het een plek om heerlijk lang te lunchen of te dineren. De keuken maakt gebruik van mooie ingrediënten, de bediening is attent en de samenwerking met de keuken is uitstekend. Wat wil een mens nog meer....?
Het menu van deze middag was per persoon 34.00, het wijnarrangement 22.50. Bij het verlaten van het pand kregen we nog 4 kortingsbonnen à 15% op alle verrassingsmenu’s, geldig tot augustus 2011, dus ik zie ons nog weleens voor die tijd op het terras genieten.

David Selen in Bissegem-Kortrijk

Na een voorspoedige rit bereikten we zo rond het middaguur Kortrijk, waar een prettig zonnetje scheen. Ik had gereserveerd bij het restaurant van David Selen, 14 punten GM en zijn menu’s, zie website, hadden mijn nieuwsgierigheid opgeroepen.

De ontvangst in het mooie restaurant met verschillende zalen was vriendelijk. We kregen een fijne tafel met zicht op de mooie tuin, waar in de zomer ook buiten gegeten kan worden.
We bekeken nog even de diverse menu’s, maar besloten toch tot het Menu met de ontdekkingen van wereldse smaken. Om twee redenen: het was te behappen, want ‘s avonds zouden we nog een keer gaan eten en er zaten hopscheuten in een van de gerechten en die had ik nog nooit gegeten. We namen de all in versie, dus 90 euro per persoon. Ik zie op de website dat het menu al weer veranderd is en dat vind ik prettig. Verandering van spijs doet eten tenslotte!
Ook water is dan inclusief en dat vind ik netjes. Ook hier die mooie karafflessen van Bavik, Eaumega en ‘s avonds ontdekten we dat ook de kaarsjes dezelfde zijn als die bij Table d’Amis.
Maar dit was David Selen en dus een heel ander restaurant en daar gaat deze recensie ook over.
We zaten dus prima in de mooi ingerichte serre-aandoendachtige ruimte naast de tuin. Fijne ruime stoelen, mooi linnen, alles keurig in zwart-antraciet. Prettige bediening met kennis van zaken en ook de kok zelf kwam nog even gedag zeggen.

We begonnen met een Cava voor echtgenoot en voor mij het huisaperitief, diezelfde Cava maar dan met wat gembersiroop, een stukje gember en een stengel citroengras. Lekker!

Amuses verschenen. In vieren hier. Op het eerste bord een rolletje Gandaham gevuld met biet en balsamico; een mousse van krab met een crumble van pistache, allebei erg smakelijk. In een schaaltje een mousse van Comté met soldaatjes, ook erg lekker en tot slot een glaasje met een soepje van prei en bloemkool en dat was prima op smaak, dus ook erg lekker. Een fijn begin.

Brood, boter, olijfolie en diverse soorten zout stonden al op tafel en het brood werd regelmatig bijgevuld. Leuk detail vond ik de uitsparing in het broodbordje voor de olie.
De eerste wijn was een Graves, Chateau Margès, 2009 en die paste uitstekend bij het voorgerecht.

Salade van Belgische Blanc Bleu/langoustine/tandoori/warme mayonaise met clementine.
Op een leistenen plaatje troffen we alle genoemde ingrediënten aan. Mooi vlees! Een uitstekende langoustine, rucola, poeder van tandoori, diverse soorten rijst afgedekt met kerriecrème en ernaast nog hoog op smaak zijnde mayonaise met clementine. Prachtig hoe alle smaken apart mooi waren, maar ook samen erg mooi combineerden. Een mooi gerecht vonden we.
De tweede wijn, een Tokaj, Patricius, Furmint, 2009 vond ik bijzonder lekker, ik moet nog even opzoeken of deze nu uit Friuli komt. Daar deed hij me nl. aan denken.
Hij begeleidde het tweede gerecht.

Tonijn/gepocheerd ei/hopscheuten/mousseline/Yuzu.
Op een bedje van flink wat hopscheuten, die me in de verte deden denken aan uit de kluiten gegroeide taugé, maar dan qua smaak meer neigend naar hele jonge asperges, lag een prachtig gepocheerd ei met daarop de mousseline, waarin de yuzu heerlijk fris duidelijk proefbaar was. Een pracht van een combinatie vonden we. Ook de mooie tonijnblokjes die ernaast lagen aten we met smaak op. Alweer een fijn gerecht.

De derde wijn was een Chileense wijn. Een Santa Ema, sauvignon blanc, D.O. Maipo Valley, 2010. Ik ben niet heel weg van Chileense wijnen, maar ik maak een uitzondering voor de wijnen die hooggelegen en koud rijpen.

Dit is er zo eentje en ik vond hem bijzonder smakelijk en uitstekend passen bij het derde gerecht.
Europese kreeft/gerookte paling/blanke botersaus geparfumeerd met Mexicaanse vanille.
Een soort van open ravioli verscheen voor ons. Een mooi plakje pasta dekte het gerechtje af namelijk. Eronder een mooie combinatie van stukjes kreeft en stukjes paling, prachtig in balans, soms onderbroken door een croutons en samengebracht door de mooie botersaus.
Op de rand van het bord een hoopje blank poeder, wat poeder van kreeft bleek te zijn. Leuk! En duidelijk te proeven ook, ik blijf dat toch geweldig knap vinden.
Maar dus alweer een erg mooi gerechtje.

De volgende wijn was een Chateau Moulin Pey-Labrie, 2006, Bénédictine et Grégoire Hubau en deze wijn paste alweer erg goed bij het hoofdgerecht.

Melklamszadel uit de Pyreneeën.
Mooie stukje lamsvlees troffen we aan, met lekkere pompoenpuree, nog wat andere groentjes, paddestoelen en heerlijke jus. Alles uitstekend klaargemaakt en dus lekker. Alweer.

Bij het dessert liepen onze wegen uiteen. Echtgenoot ging voor het dessert van het menu.

Hij kreeg daarbij een gekoeld glaasje Rivesaltes, Domaine Cazes, Grenat 2005.
Het dessert bestond uit caramel/banaan/koffie-ijs/pailleté feuilletine.
Het zag er prachtig uit en volgens hem was alles ook even lekker. Mooi van smaak en prachtige hoeveelheden.

Ikzelf opteerde voor de kaas deze middag en kreeg - ongevraagd, een geweldige sommelier dus wat mij betreft - een glaasje witte wijn!
Een Lirac, Chateau d’Aqueria 2010 en die beviel me.
De vier mooie stukjes kaas liet ik me goed smaken, ze waren uitstekend op smaak en ook de dingetjes erbij (gedroogde vijgen, heerlijke aardbeienjam en gedroogde abrikozen) vond ik erg lekker.

Echtgenoot at het heerlijke brood nog op.
Een heerlijke maaltijd, zo vonden we allebei.

Een brownie verscheen, in een diep bord met wat anglaise erbij en ook die was heerlijk. Mooi zacht en met stukjes chocolade, heerlijk.

Voordat de koffie verscheen kwam de kok langs met een ouderwets snuifdoosje en een apparaatje om het hoog in de neus te laten komen. Even schrikken, want het was zeer fijngemalen snuiftabak met munt erdoor, wat een heerlijk fris holtegevoel gaf. Dus ook de mond wordt op deze manier verfrist. Erg origineel en leuk om mee te maken.
Bij de koffie verscheen nog een hele kar met allerhande snoepjes, waaruit je je keus kunt maken.

Ik was ernstig voldaan inmiddels dus proefde slechts zo’n lekkere cuberdon en een lolly van chocolade, echtgenoot koos nog wat frisse zachte snoepjes erbij.

Een uiterst gastvrij, vriendelijk en kundig restaurant vonden we het en we keren er zeker terug.