Izkaya in Rotterdam

En weer viel er een kortingsactie mijn mailbox in, Korting van de Kaart. Tegen mijn gewoonte in nam ik de restaurants snel door en mijn oog viel op Izkaya. 30% korting op het eten. Proberen dus dan maar. De reservering was snel gemaakt, helaas was Maurits op de avond zelf verhinderd, dus met zijn drietjes reden we richting Lijnbaan in Rotterdam. Parkeren kan tegenover het Hilton, even de hoek en we waren er.

Een trendy lichtgrijze inrichting, links een ijzeren wenteltrap naar boven waar ook tafels staan, een lange bar en daarachter een zestal tafels met erboven de beamers, waarmee de tafels uiteindelijk bediend worden.
We kregen een uitleg over het gebruik van de tafels van het vriendelijke personeel en gingen aan de slag met het bestellen.
Eerst wat water en wijn. Geen karaffen water hier, maar Chaudfontaine voor maar liefst 6.50 per fles....Minpunt. De wijnkaart is klein, maar wel voor ieder wat wils, wij kozen voor een Yalumba Viognier en die beviel ons, een allemansvriendje en dat is prettig in een Oosters restaurants.

We begonnen met wat kroepoekjes, die erg lekker waren. Er zat een kruidje over wat ook echt wat toevoegde.

Daarna voor ons alledrie wat sushi, die op zich uitstekend waren, maar wel erg groot. En dus erg zwaar. Erbij wat soyasaus, ingelegde gember en wasabi, dus iedereen tevreden.
Hierna schakelden we over op wat small dishes. Niet dat het iets uitmaakt of je small of medium bestelt, het is de bedoeling dat je de gerechtjes deelt en als je ermee klaar bent, weer opnieuw bestelt.

Ole koos voor de Tuna Tanaki en kreeg werkelijk prachtig aangeschroeide tonijnplakjes met sesam, die heerlijk waren. De tonijn was gemarineerd in zoete sake en erbij lag nog wat ingelegde gember.

Echtgenoot en ik kozen voor de gamba tempura, die werd geserveerd in een houdertje op een stokje en ook erg lekker waren. Heerlijk licht de tempura en niet zo’n gigantische hoeveelheid beslag eromheen, prettig. De gamba’s zijn hier gemarineerd in knoflook, limoen, gember en rode peper.

Daarna de five spice pork ball’s. Heerlijk krokant varkensvlees kregen we, gemarineerd in vijf kruiden met lente-ui. Ook al erg lekker, heerlijk krokant ook.

We vervolgden met de chicken kara-age, kip gemarineerd in gember, sake en sojasaus met nori en Kewpie mayonaise. Ook dit vonden we al weer erg lekker. De gerechtjes hier hebben een duidelijke verfijning, die de all you can eatrestaurants toch eigenlijk wel ontberen. Niets ten nadele verder van die restaurants hoor, want de prijs-kwaliteitsverhouding daar is verder uitstekend.

Na enige rusttijd besloten we tot smoked fillet of duck. Gerookte filet van eend, met een salade van peer, komkommer, munt en dadel. Tot mijn verrassing was het gerecht geheel koud, wat ik niet had verwacht. Wat niet wegneemt dat het werkelijk heerlijk was. De plakjes eend waren boterzacht en de rooksmaak was duidelijk aanwezig.

Hierna moesten we natuurlijk ook nog de grilled coquilles proeven. De coquilles zijn hier dus gegrild en erbij krijg je dan soba noedels, mizunapesto, wasabi en rucola. De coquilles waren prima, maar zagen er wel wat bleekjes uit jammer genoeg. De salade en de pesto waren erg lekker.

Wat me ook intrigeerde was de Thai pandan chicken, dus ook die wilden we graag proeven. Het gaat hier dan om in pandanbladeren gefrituurde kip met citroengras, knoflook, sjalot en honing. Je wikkelt de bladeren eraf en daarna kun je gewoon de kip opeten. Ook alweer bijzonder lekker.
De buikjes begonnen vol te raken, maar toch moesten er nog twee gerechtjes geproefd worden.

Allereerst de crêpes with preserved duck. De bekende gekonfijte eendenflinters met hoisinsaus, pannenkoekjes en fijngesneden rauwe groenten. Ook alweer erg lekker.

En tot slot de hotstone beef tenderloin. Ossenhaas gemarineerd in zwarte bonensaus met aubergine in een vintage-azijn. Het leuke van dit gerecht is dat het vlees wordt geserveerd op een hete (bloedhete) steen, zodat je de gaarheid van het vlees helemaal zelf kunt bepalen. En het vlees was uitstekend. Ook alweer erg naar tevredenheid.

Nog even over de tafels. Op zich is het leuk dat je interactief kunt dineren, hoewel het best veel ruimte inneemt op je tafel. Bovendien is het restaurant niet flexibel qua inrichting, want je bent natuurlijk afhankelijk van de beamers die boven je tafel moeten hangen.

Wij werden het redelijk snel zat om iedere keer met de ronde muis die in de tafel is verwerkt en waarop je toch wel aardig hard moet drukken te moeten werken, vooral ook omdat er vreemd genoeg regelmatig iets op de bestellijst - die je ook kunt oproepen per plek op de tafel, waarbij je dan je eigen bestelling en bedrag kunt zien en de bestelling, incl. bedrag van de hele tafel - kwam te staan wat we absoluut niet hadden aangeklikt. Dan helpt het wenken van de bediening overigens wel, zij kunnen het weer voor je weghalen.
De kwaliteit van het eten is uitstekend. Wat ook wel mag, want de rekening is hier gepeperd. Natuurlijk hebben we flink geproefd, maar zonder de 30% korting zouden we 236 euro kwijt zijn geweest. Dat is uiteraard incl. een frisdrank, flessen water, flessen wijn en koffie, maar als ik dat afzet tegen de kwalitatief dan wel iets mindere all you can eatrestaurants ga ik toch wel even twijfelen.
Maar de ervaring was leuk!

Le Cirque in Scheveningen

Broer en gezin wilden graag eens naar een musical, dus toen ik de aanbieding in mijn mailbox kreeg was het snel geregeld.

Op zaterdag 6 augustus reden we naar Scheveningen, parkeerden en gingen het Zomermenu proeven bij Le Cirque. Een driegangenmenu voor slechts 28.50, ik was benieuwd.
Er stond keurig een lange tafel voor ons klaar, ons werd gevraagd of we iets wilden drinken en we moesten even kiezen of we vlees of vis wilden als hoofdgerecht. Nu was het visgerecht iets met zalm en ik hou niet van zalm en met mij niemand van het negenkoppige gezelschap, dus we namen allemaal het vleesgerecht.
De aperitiefjes kwamen, voor mij een droge witte wijn. Een La Colonia, een sauvignon uit Argentinië aldus de redelijk vriendelijke mevrouw.
De inrichting is nogal gewijzigd sinds Kranenborg hier weg is, alleen de lift van beneden is gebleven. Prettige stoelen, langs de wanden halfronde bankjes, een kleurstelling die aan goudkleurig doet denken maar eigenlijk gewoon beige is. Wel ruim van opzet en een airco die het goed doet...

Al vrij snel kwam het voorgerecht. Op een plateautje drie glaasjes. Eentje met een kipcocktail, eentje met gazpacho en eentje met tartaar van zalm met een wat onduidelijk sausje. Ervoor een keihard koekachtig iets. Geen brood, ook geen knabbeltje bij het aperitief en ook geen amuse.
Alleen de gazpacho vond ik te doen, de rest vond ik ondermaats. Kipcocktail met heel veel mayonaise en weinig kip en zalmtartaar met stukjes appel erin, hoe verzin je het.

Het hoofdgerecht kwam en dat was entrecote in een rode wijnsaus. Ik had geluk, mijn entrecote had niet al te veel vet gelukkig. Bij anderen verdween ongeveer de helft op de rand van het bord vanwege te vet. Erbij een niet heel slechte saus, die slechts in de verte aan rode wijnsaus deed denken, een aardappeltaartje wat ik best lekker vond, een enorme berg broccoli wat ik haat en wat biet- en andere spruitjes. Oh, en nog twee keiharde groene asperges. Ik werd er wat lacherig van, we hadden beter in de omgeving iets kunnen gaan eten. Het is dan wel niet duur, maar wat je ervoor krijgt...

Het dessert was een glaasje bosvruchtenbavarois met rood fruit onderin.
Erop wat aalbesjes, een stukje appel en een partje sinaasappel waar nog wel wat veel wit aan zat. De bavarois was niet heel slecht, maar ook niet goed. Wel lekker koel.
We sloten af met een espresso, die lauw was toen ik hem kreeg en het crèmelaagje was al neergeslagen.

Toen we bijna klaar waren kwam de mevrouw nog met een heel klein glaasje Liquor 43, dat zoete Spaanse drankje, wat dan wel weer vriendelijk was natuurlijk.

Van de voorstelling hebben we genoten, van het eten niet. Geen aanrader meer. Ik besef dat 28.50 een klein bedrag is, maar als ik zie wat we kregen zou ik me diep schamen als restaurateur. Het verwenniveau zit zo ongeveer op het vriespunt hier.

Agrodolce in Imperia

Op een vrij regenachtige dag reden aan het eind van de middag naar Imperia-Oneglia (wijzelf zaten boven Imperia-Porto Maurizio) omdat de ervaring ons leerde dat parkeren daar een absolute crime is.

Nu viel dat deze middag opeens zeer mee, dus dat was snel gepiept. Op onze zoektocht naar een bar met Wifi, die we niet vonden overigens, kwamen we wel in een paar erg leuke cocktailbars terecht, met ook hier heerlijke hapjes erbij. Vandaar dat we iets later arriveerden in het restaurant van mijn keuze, Agrodolce. Een Jeune Restaurateur d’Europe en zoals later bleek in het bezit van een Michelinster. Wat ons helemaal niet verbaasde.

Een allercharmantste ontvangst door het geweldig Italiaanse personeel en ons werd gevraagd of we binnen of buiten wilden eten. De regen was opgehouden en de temperatuur was prettig, dus kozen we ervoor buiten plaats te nemen, met zicht op een deel van de haven waar wat kapitale jachten ons uitzicht bedierven.

We begonnen met een prosecco, niet mijn voorkeur, maar deze was fijn fris. De kaart, die alleen al mooi is om te zien, kwam en ook hier is het de bedoeling dat je een menu kiest, althans een aantal gangen en aangeeft waar je niet van houdt en dan maakt de chef fijne dingetjes voor je.
We kozen voor het menu met de lekkernijen en groeten uit de keuken, het menu Lasciateme fare.

Nadat we gekozen hadden kregen we een amuse. Een soort kroketje, gevuld met groentjes en twee sardientjes en dat kroketje lag in een beetje gazpacho. Een vreemde, maar wel heel smakelijke combinatie. De sardientjes in het kroketje waren perfect van cuisson, erg knap vond ik dat.
We hadden alle tijd om rond te kijken, het restaurant is gevestigd in een hele rij restaurants, maar springt er duidelijk uit qua uiterlijk. De andere restaurants zijn meer gericht op toeristen en voorbijgangers, Agrodolce verwacht dat je reserveert en is mooi geschilderd, de tafels zijn gedekt met dik linnen en de bediening is keurig gekleed in zwart/wit.
De wijnkaart is hier uitgebreid en gelukkig niet alleen Italiaans. Hoewel ik wel een wijn uit Friuli ontdekte en zoals bekend was ik erg te spreken over de wijnen uit die streek, dus daar begonnen we mee. Een Venica. Mooi mineralig, fris en fruitig met een fijne afdronk.
Agrodolce is visrestaurant en serveert alleen vis, vandaar ook de witte wijn.
Water kwam ook op tafel en ook brood, een soort van ciabatta wat erg lekker was en dus regelmatig werd bijgevuld.

Het eerste gerechtje zag er schitterend uit. Tonno tonnato. Tonijn met tonijnsaus. Maar niet zomaar tonijn en ook niet zomaar tonijnsaus. De mooiste, meest gladde tonijnsaus ooit en de tonijn was volgens mij een half uur geleden uit de zee gehaald, wat was dit een verse tonijn!

Het tweede gerechtje kwam op een heel ander bord, ook erg mooi vond ik ondanks dat het flink bedrukt was. Calamari en rauwe gamba. De calamari - ik vermoed pijlinktvis, maar haal de benamingen nog weleens door elkaar, zeker in het buitenland - was gevuld met groentjes en vis en lagen op een saus van verveine. Een heerlijke combinatie. De rauwe gamba’s die erbij lagen waren ook alweer kraakvers, geweldig lekker dus. Zo licht zoet van smaak, het leken wel langoustines.

Het volgende gerechtje was kabeljauw, perfect gebakken en het lag op een rondje van verse tuingroenten en erbij nog een bagna caudasaus waarvoor je me elke nacht mag wakker maken. Wat een geweldige saus zeg en wat een mooi gerecht, zowel de afzonderlijke onderdelen als de smaken bij elkaar, echt heerlijk.
De Venica was op en we switchten naar een Franse wijn, een Marsannay en die was natuurlijk geweldig lekker. Precies zoals een Marsannay moet zijn en hij paste ook uitstekend bij de visgerechten die nog kwamen. We vonden hem zo lekker dat er gelukkig nog een tweede fles van was, ideaal toch zo’n zoon als BOB.

Het volgende gerecht kwam op een glazen bord en was een stukje rode mul met couscous en een spicy saus. Nu zijn de Italianen niet zo van spicy, dus voor ons was dit niet spicy maar licht gekruid. Maar wel dusdanig gekruid dat we het heerlijk vonden. Ook de couscous, gelukkig de mediumvariant, was erg lekker. Mooi op smaak gebracht en prettig in de mond. De mul was natuurlijk perfect, het bereiden van vis doen ze uitstekend hier.

Het vijfde gerechtje was inktvis met inkt in schuim van mozzarella gelegen in een saus van basilicum en tomaten. In al zijn simpelheid (?) geweldig lekker. Mooie malse stukjes inktvis, heerlijk schuim van mozzarella en zo’n aardse saus, allemaal even lekker.

Het gerecht erna vond ik vreemd. Ik verstond ook niet goed hoe men het noemde. Ik kom uit cappelletti, gevuld met groenten, een crèmerige saus, waarin ik behoorlijk wat mosterd proefde en erbij een soort van gnocchi van witvis. Vreemd dus, maar wel erg lekker. Op de een of andere manier had ik geen pastagerechtje meer verwacht, dus wel weer grappig.

Het zevende gerecht, de vangst van de dag, was vandaag een stukje witvis met aardappelmousseline, groentjes en een saus van ansjovis met kruiden. Hierover kan ik kort zijn: zalig. Geweldige mousseline, heerlijke groentjes, uitstekende vis en over die saus van ansjovis ben ik nu nog lyrisch.

We waren toe aan het dessert. Pannacotta van lavendel met crème van fruit van het seizoen. Precies dat kregen we, erbij nog een streep chocolade en een lekker koekje en we waren diep tevreden. Wat een fijn restaurant is dit.

Uiteraard sloten we af met de nodige perfecte espresso, waarbij per persoon nog werkelijk heerlijke friandises kwamen en diep in de nacht reed Maurits ons naar het vakantiehuis. Een memorabele avond was dit.

Mirazur in Menton

Al een half jaar van tevoren gereserveerd gingen we op een mooie zonnige dag in de vakantie naar Menton. Ons doel was het restaurant van Mauro Colagreco, (le) Mirazur. Prachtig hoog boven de zee gelegen, ingericht in mooie lichte tinten met fijne ronde tafels.

Parkeerplaatsen zijn ruim voorhanden en voordat we naar binnen gingen genoten we nog even van het uitzicht zowel over de zee als richting de grote rotsen achter het restaurant.
De ontvangst was vriendelijk en we kregen - zoals ik had gevraagd - een mooie ronde tafel bij het raam, waardoor we een prachtig uitzicht hadden.

Heerlijke stoelen, mooi gedekte tafels, handig opgestelde sidetables voor het personeel en het restaurant was redelijk gevuld. Iedereen zat zo’n beetje in de omgeving van het grote ronde raam.

We begonnen met een glaasje champagne, Taittinger Prélude hier. Een prettige champagne vonden we. Mooie glazen borden op tafel, die later natuurlijk werden weggehaald, maar die we even uitgebreid bekeken. De menukaart werd ons overhandigd en men vroeg of we wisten hoe het concept hier was. Dat wisten we een beetje dus we lieten het ons graag nog eens uitleggen.

Er wordt gekookt aan de hand van wat er voorhanden is uit de tuin en van de markt, dus er is een kaart, maar meer dan een aanduiding (vlees of vis bv. ) staat er niet op. Ook de menu’s - zie website voor een overzicht - zijn op die manier samengesteld. De kok bepaalt wat je eet. Wel kun je aangeven wat je absoluut niet wilt, daar wordt dan rekening mee gehouden.
Na ampel beraad besloten we tot het menu Découverte (drie tapas, een amuse, een voorgerecht, een hoofdgerecht, een dessert en mignardises). Erg vriendelijk geprijst vond ik de Formule (alleen op weekdagen en voor de lunch) voor slechts 29 euro. Ook het menu Déjeuner (1 voorgerecht minder dan het menu Découverte( voor slechts 33 euro is natuurlijk zeer vriendelijk van prijs.

We bekeken de wijnkaart, die is hier mooi en redelijk vriendelijk geprijst. Gelukkig ontdekten we onze geliefde Pacherenc du Vic-Bilh van Brumont en die moest het natuurlijk worden. Gelukkig hadden ze er hier wel meer dan één.
Water wilden we ook en tot verrassing van echtgenoot en Maurits hadden ze hier het overheerlijke Chateldon water, wat nauwelijks te krijgen is, dus ze genoten ervan. Het platte water was weer eens Evian, wat ik dan weer jammer vind, want zo lekker vind ik dat niet.

De wijn werd ingeschonken en de tapas/mondvermaakjes verschenen. Drie dus. De ene, op een prachtig doorzichtig plaatje was een beignet van vis, erg lekker.

De tweede een heel dun en krokant koekje van polenta met een mascarponecrème, ook lekker en de derde een plakje komkommer met erop gelei van het groen van komkommer en ook die vond ik, als komkommerliefhebber, erg lekker.

Een leuk begin dus.
De bediening is hier zoals in alle Franse sterrenrestaurant uiterst hiërarchisch samengesteld, maar wel goed op elkaar ingespeeld en geruisloos aanwezig.

Een houten plank arriveerde, waarop met echt Franse bombarie - ik hou daar wel van - een brood werd neergelegd, net gebakken door de chef. Erbij een mooie fles met prachtig zachte olijfolie met een duidelijke citroensmaak. Een miniem schaaltje werd volgeschonken, wat met mijn olieliefhebbers natuurlijk vaak herhaald moest worden. Het was lekker brood trouwens. Nog heerlijk warm natuurlijk, prachtig zacht en erg on-Frans.

Een amuse kwam. In een mooi schaaltje op een vogelnestje een gepocheerd eitje met crème van gerookte paling. Ik vraag me af of het eitje werkelijk gepocheerd was, of dat ze bedoelden dat het op lage temperatuur (63 graden dus) klaargemaakt was. Ik denk het laatste. De dooier was erg lopend, het eiwit was eruit gehaald. De palingtoets was duidelijk, maar niet overheersend aanwezig. Lekker, maar voor ons al wel een beetje bekend.

Het voorgerecht werd opgediend en dat was vandaag een carpaccio van gascon (een makreelachtige in ieder geval) met frambozengelei en een vinaigrette aux agrumes. Helaas alweer - daar kunnen ze bij Mirazur niets aan doen - een redelijk bekend gerecht, denk maar aan Pikol in de zomer van 2010, hoewel daar veel meer citrus werd gebruikt. Wat niet wegneemt dat we het lekker vonden. Wel een klein beetje weinig eerlijk gezegd....

Het volgende gerechtje, het tussengerecht dus, werd opgediend in een mooi schaaltje. Mini-calamari, sauce Romanesque, jambon Iberico. En precies dat troffen we aan. Eronder nog gestoofde en gekarameliseerde sjalotjes en erop nog wat gegrilde preitjes. Ook een lekker gerechtje.

Brood werd regelmatig rondgedeeld, nu ben ikzelf niet zo’n broodeter in tegenstelling tot de mannen, maar de krokante stukjes die ik ook in de mand zag wilde ik weleens proeven. Best lekker, mooi op smaak gemaakt met wat zout in ieder geval.

Het hoofdgerecht deze middag was een stukje bonito, een tonijnachtige met een crème verte, gelei van perzik, diverse groentjes en stukjes gestoofde witte perzik. Het zag er prachtig uit, maar het was uiteindelijk een relatief simpel gerecht. De vis was lekker, vetter dan ik gewend ben van tonijn, de groentjes waren mooi beetgaar en de gelei van perzik heerlijk zoet.

Gezien de grootte van de porties namen we het aanbod van de sommelier aan om gebruik te maken van de kaaswagen (20 euro). De kaaswagen is mooi, bovendien had ik wel trek in Franse kaas, op de een of andere manier kan de Italiaanse kaas me toch een stuk minder bekoren. Ik mis de geit altijd, de roodschimmel ook en een lekkere natte stevige blauwe ook.

En die hadden ze hier allemaal wel. We lieten dus een mooi bordje samenstellen en waren tevreden.

Het pré-dessert bestond uit wat rood fruit, sorbet van yoghurt, gelei van honing en een aantal bijgeschonken dunne coulis van appel en citroen. Erg fris en erg lekker.

Het dessert zelf bestond uit crème van saffraan, spongecake van vanille, espuma van amandel, sorbet van sinaasappel en stukjes sinaasappel. Een heel zomers en heerlijk fris nagerecht.

We sloten af met prima espresso, waarbij per persoon nog de nodige friandises kwamen en tevreden, maar niet heel verrast, verlieten we Mirazur. Prachtig gelegen!

De Zilverden in Kalmthout

Op de zondag nadat Maurits zijn rijbewijs had gehaald reden we met zijn drietjes - Ole had andere bezigheden - richting Kalmthout. Ons doel was de Zilverden. Een tussenstop bij de verrassend ruime Delhaize leverde weer een aantal dingen op die hier lekkerder zijn en we arriveerden keurig rondom 13.00 bij het restaurant.

Een ruime parkeerplaats met grind, een trap met aan weerszijden gedekte tafels en gasten en een entree met een grote tafel met heel veel brood. Een inrichting in rustige tinten.

Voor een impressie van de kaart, inclusief de wijnkaart, verwijs ik naar de website.
Wij kozen eensgezind voor het driegangenmenu (40 euro, met wijn 50 euro), tweemaal met een wijnarrangement. Het tussengerecht, een aspergesoepje met Black Tijgergarnalen, trok ons niet. Een viergangenmenu komt op 50 euro, met wijn op 60.

Als aperitief namen we een glaasje witte wijn. Op mijn vraag wat voor wijn het was, was het antwoord ‘een Chileense’. De website leert me dat het een Vilcùn, een chardonnay was. Niet onaardig vonden we hem.
Brood kwam op tafel met olie en boter, zout en peper stond er al.
Na enige tijd verscheen een amuse.

Op een Chinese soeplepel voor ons alledrie twee rolletjes carpaccio van varkensvlees met een dip van tonijn. De tonijndip was lekker, het vlees was aan de taaie kant helaas.


De eerste wijn werd voor ons ingeschonken, een Verdecchio dei Castelli Jesi, die we lekker fris vonden. De wijn begeleidde het voorgerecht, tapas.

Een gerechtje in drieën. Links een tartaar van tonijn met een crumble van wasabi en wat avocadocrème met erbij een kerriekoekje en radijs. De tartaar was goed, de wasabi zeer licht aanwezig, dus een lekker hapje. In het midden een preisoepje, wat ik nogal gewoontjes vond en rechts een rechthoek van couscous met diverse groentjes, een cannelloni van zwartpootkip en kerriecrème. Erop nog een koekje. Niet onaardig, maar de structuur van de (fijne) couscous vond ik niet prettig. Geheel persoonlijk dus.

De tweede wijn werd ingeschonken. Voor echtgenoot een Valtus, Alain Maurel, Pays d’Oc, voor mij een Chateau de Saint Sériès, Coteaux du Languedoc, Veille Vignes, 2009.

Beide mannen hadden namelijk gekozen voor de lottewangen op jonge prei, wortelcrème, peterselie en aardappelnootjes. Een mooi rechthoekig bord met precies de genoemde ingrediënten kregen ze allebei en ze vonden de vis en de groentjes, op de prei na, die ze allebei taai vonden, lekker. Jammer alleen dat de portie van Maurits beduidend kleiner was.

Voor mij de Ierse entrecote met auberginecrème, pikkels, tamarinde en drie aardappelbereidingen.
Mooie plakken vlees kreeg ik met erbij de genoemde groentjes. De aardappelbereidingen waren een fondant, een gratin en een quiche-achtig iets, lekker, de tamarinde en de auberginecrème konden me ook bekoren, maar de pikkels, die helaas ook onder het vlees lagen waren gigantisch scherp, zo scherp dat ik even dacht met wasabi van doen te hebben. Een beetje jammer want het uitstekende vlees viel er tegen weg.

Bij de dessertgang liepen onze wegen weer uiteen.

Maurits koos voor het zoete dessert, drie kleine desserten en kreeg een mooi bord met een macaron met aardbeienmousse, een kopje met een crème brûlée van witte chocolade en mokka en een chocoladekersentaartje. Hij was erg tevreden.
Wij kregen kaas van Van Tricht.

Met voor echtgenoot een glaasje van de rode wijn die ik bij het hoofdgerecht had en voor mij een glaasje witte wijn wat hij bij zijn hoofdgerecht had.
Drie kaasjes kregen we, die goed waren. Erbij wat vijgjes en abrikozen en nog wat getoast Kletzenbrood.

We sloten af met een espresso, waarbij een cakeje en een cuberdon voor ons drietjes kwam.

Op enkele aantekeningen na een prettig restaurant.