Mirazur in Menton

Al een half jaar van tevoren gereserveerd gingen we op een mooie zonnige dag in de vakantie naar Menton. Ons doel was het restaurant van Mauro Colagreco, (le) Mirazur. Prachtig hoog boven de zee gelegen, ingericht in mooie lichte tinten met fijne ronde tafels.

Parkeerplaatsen zijn ruim voorhanden en voordat we naar binnen gingen genoten we nog even van het uitzicht zowel over de zee als richting de grote rotsen achter het restaurant.
De ontvangst was vriendelijk en we kregen - zoals ik had gevraagd - een mooie ronde tafel bij het raam, waardoor we een prachtig uitzicht hadden.

Heerlijke stoelen, mooi gedekte tafels, handig opgestelde sidetables voor het personeel en het restaurant was redelijk gevuld. Iedereen zat zo’n beetje in de omgeving van het grote ronde raam.

We begonnen met een glaasje champagne, Taittinger Prélude hier. Een prettige champagne vonden we. Mooie glazen borden op tafel, die later natuurlijk werden weggehaald, maar die we even uitgebreid bekeken. De menukaart werd ons overhandigd en men vroeg of we wisten hoe het concept hier was. Dat wisten we een beetje dus we lieten het ons graag nog eens uitleggen.

Er wordt gekookt aan de hand van wat er voorhanden is uit de tuin en van de markt, dus er is een kaart, maar meer dan een aanduiding (vlees of vis bv. ) staat er niet op. Ook de menu’s - zie website voor een overzicht - zijn op die manier samengesteld. De kok bepaalt wat je eet. Wel kun je aangeven wat je absoluut niet wilt, daar wordt dan rekening mee gehouden.
Na ampel beraad besloten we tot het menu Découverte (drie tapas, een amuse, een voorgerecht, een hoofdgerecht, een dessert en mignardises). Erg vriendelijk geprijst vond ik de Formule (alleen op weekdagen en voor de lunch) voor slechts 29 euro. Ook het menu Déjeuner (1 voorgerecht minder dan het menu Découverte( voor slechts 33 euro is natuurlijk zeer vriendelijk van prijs.

We bekeken de wijnkaart, die is hier mooi en redelijk vriendelijk geprijst. Gelukkig ontdekten we onze geliefde Pacherenc du Vic-Bilh van Brumont en die moest het natuurlijk worden. Gelukkig hadden ze er hier wel meer dan één.
Water wilden we ook en tot verrassing van echtgenoot en Maurits hadden ze hier het overheerlijke Chateldon water, wat nauwelijks te krijgen is, dus ze genoten ervan. Het platte water was weer eens Evian, wat ik dan weer jammer vind, want zo lekker vind ik dat niet.

De wijn werd ingeschonken en de tapas/mondvermaakjes verschenen. Drie dus. De ene, op een prachtig doorzichtig plaatje was een beignet van vis, erg lekker.

De tweede een heel dun en krokant koekje van polenta met een mascarponecrème, ook lekker en de derde een plakje komkommer met erop gelei van het groen van komkommer en ook die vond ik, als komkommerliefhebber, erg lekker.

Een leuk begin dus.
De bediening is hier zoals in alle Franse sterrenrestaurant uiterst hiërarchisch samengesteld, maar wel goed op elkaar ingespeeld en geruisloos aanwezig.

Een houten plank arriveerde, waarop met echt Franse bombarie - ik hou daar wel van - een brood werd neergelegd, net gebakken door de chef. Erbij een mooie fles met prachtig zachte olijfolie met een duidelijke citroensmaak. Een miniem schaaltje werd volgeschonken, wat met mijn olieliefhebbers natuurlijk vaak herhaald moest worden. Het was lekker brood trouwens. Nog heerlijk warm natuurlijk, prachtig zacht en erg on-Frans.

Een amuse kwam. In een mooi schaaltje op een vogelnestje een gepocheerd eitje met crème van gerookte paling. Ik vraag me af of het eitje werkelijk gepocheerd was, of dat ze bedoelden dat het op lage temperatuur (63 graden dus) klaargemaakt was. Ik denk het laatste. De dooier was erg lopend, het eiwit was eruit gehaald. De palingtoets was duidelijk, maar niet overheersend aanwezig. Lekker, maar voor ons al wel een beetje bekend.

Het voorgerecht werd opgediend en dat was vandaag een carpaccio van gascon (een makreelachtige in ieder geval) met frambozengelei en een vinaigrette aux agrumes. Helaas alweer - daar kunnen ze bij Mirazur niets aan doen - een redelijk bekend gerecht, denk maar aan Pikol in de zomer van 2010, hoewel daar veel meer citrus werd gebruikt. Wat niet wegneemt dat we het lekker vonden. Wel een klein beetje weinig eerlijk gezegd....

Het volgende gerechtje, het tussengerecht dus, werd opgediend in een mooi schaaltje. Mini-calamari, sauce Romanesque, jambon Iberico. En precies dat troffen we aan. Eronder nog gestoofde en gekarameliseerde sjalotjes en erop nog wat gegrilde preitjes. Ook een lekker gerechtje.

Brood werd regelmatig rondgedeeld, nu ben ikzelf niet zo’n broodeter in tegenstelling tot de mannen, maar de krokante stukjes die ik ook in de mand zag wilde ik weleens proeven. Best lekker, mooi op smaak gemaakt met wat zout in ieder geval.

Het hoofdgerecht deze middag was een stukje bonito, een tonijnachtige met een crème verte, gelei van perzik, diverse groentjes en stukjes gestoofde witte perzik. Het zag er prachtig uit, maar het was uiteindelijk een relatief simpel gerecht. De vis was lekker, vetter dan ik gewend ben van tonijn, de groentjes waren mooi beetgaar en de gelei van perzik heerlijk zoet.

Gezien de grootte van de porties namen we het aanbod van de sommelier aan om gebruik te maken van de kaaswagen (20 euro). De kaaswagen is mooi, bovendien had ik wel trek in Franse kaas, op de een of andere manier kan de Italiaanse kaas me toch een stuk minder bekoren. Ik mis de geit altijd, de roodschimmel ook en een lekkere natte stevige blauwe ook.

En die hadden ze hier allemaal wel. We lieten dus een mooi bordje samenstellen en waren tevreden.

Het pré-dessert bestond uit wat rood fruit, sorbet van yoghurt, gelei van honing en een aantal bijgeschonken dunne coulis van appel en citroen. Erg fris en erg lekker.

Het dessert zelf bestond uit crème van saffraan, spongecake van vanille, espuma van amandel, sorbet van sinaasappel en stukjes sinaasappel. Een heel zomers en heerlijk fris nagerecht.

We sloten af met prima espresso, waarbij per persoon nog de nodige friandises kwamen en tevreden, maar niet heel verrast, verlieten we Mirazur. Prachtig gelegen!

De Zilverden in Kalmthout

Op de zondag nadat Maurits zijn rijbewijs had gehaald reden we met zijn drietjes - Ole had andere bezigheden - richting Kalmthout. Ons doel was de Zilverden. Een tussenstop bij de verrassend ruime Delhaize leverde weer een aantal dingen op die hier lekkerder zijn en we arriveerden keurig rondom 13.00 bij het restaurant.

Een ruime parkeerplaats met grind, een trap met aan weerszijden gedekte tafels en gasten en een entree met een grote tafel met heel veel brood. Een inrichting in rustige tinten.

Voor een impressie van de kaart, inclusief de wijnkaart, verwijs ik naar de website.
Wij kozen eensgezind voor het driegangenmenu (40 euro, met wijn 50 euro), tweemaal met een wijnarrangement. Het tussengerecht, een aspergesoepje met Black Tijgergarnalen, trok ons niet. Een viergangenmenu komt op 50 euro, met wijn op 60.

Als aperitief namen we een glaasje witte wijn. Op mijn vraag wat voor wijn het was, was het antwoord ‘een Chileense’. De website leert me dat het een Vilcùn, een chardonnay was. Niet onaardig vonden we hem.
Brood kwam op tafel met olie en boter, zout en peper stond er al.
Na enige tijd verscheen een amuse.

Op een Chinese soeplepel voor ons alledrie twee rolletjes carpaccio van varkensvlees met een dip van tonijn. De tonijndip was lekker, het vlees was aan de taaie kant helaas.


De eerste wijn werd voor ons ingeschonken, een Verdecchio dei Castelli Jesi, die we lekker fris vonden. De wijn begeleidde het voorgerecht, tapas.

Een gerechtje in drieën. Links een tartaar van tonijn met een crumble van wasabi en wat avocadocrème met erbij een kerriekoekje en radijs. De tartaar was goed, de wasabi zeer licht aanwezig, dus een lekker hapje. In het midden een preisoepje, wat ik nogal gewoontjes vond en rechts een rechthoek van couscous met diverse groentjes, een cannelloni van zwartpootkip en kerriecrème. Erop nog een koekje. Niet onaardig, maar de structuur van de (fijne) couscous vond ik niet prettig. Geheel persoonlijk dus.

De tweede wijn werd ingeschonken. Voor echtgenoot een Valtus, Alain Maurel, Pays d’Oc, voor mij een Chateau de Saint Sériès, Coteaux du Languedoc, Veille Vignes, 2009.

Beide mannen hadden namelijk gekozen voor de lottewangen op jonge prei, wortelcrème, peterselie en aardappelnootjes. Een mooi rechthoekig bord met precies de genoemde ingrediënten kregen ze allebei en ze vonden de vis en de groentjes, op de prei na, die ze allebei taai vonden, lekker. Jammer alleen dat de portie van Maurits beduidend kleiner was.

Voor mij de Ierse entrecote met auberginecrème, pikkels, tamarinde en drie aardappelbereidingen.
Mooie plakken vlees kreeg ik met erbij de genoemde groentjes. De aardappelbereidingen waren een fondant, een gratin en een quiche-achtig iets, lekker, de tamarinde en de auberginecrème konden me ook bekoren, maar de pikkels, die helaas ook onder het vlees lagen waren gigantisch scherp, zo scherp dat ik even dacht met wasabi van doen te hebben. Een beetje jammer want het uitstekende vlees viel er tegen weg.

Bij de dessertgang liepen onze wegen weer uiteen.

Maurits koos voor het zoete dessert, drie kleine desserten en kreeg een mooi bord met een macaron met aardbeienmousse, een kopje met een crème brûlée van witte chocolade en mokka en een chocoladekersentaartje. Hij was erg tevreden.
Wij kregen kaas van Van Tricht.

Met voor echtgenoot een glaasje van de rode wijn die ik bij het hoofdgerecht had en voor mij een glaasje witte wijn wat hij bij zijn hoofdgerecht had.
Drie kaasjes kregen we, die goed waren. Erbij wat vijgjes en abrikozen en nog wat getoast Kletzenbrood.

We sloten af met een espresso, waarbij een cakeje en een cuberdon voor ons drietjes kwam.

Op enkele aantekeningen na een prettig restaurant.

Herberg Onder de Linden in Aduard

Het weekend van 18 en 19 juni waren we in Groningen. We moesten weer dringend een bezoek brengen aan het Groninger Museum, dat was alweer veel te lang geleden. De weersverwachting was vreselijk slecht, maar op zaterdag was het best aardig weer. Rondom het middaguur reden we Groningen binnen en tegen het advies van een internetkennis in gingen we lunchen bij Ni Hao in het Stadspaviljoen. Had ik dat advies maar opgevolgd, want ik heb nog nooit zo slecht gegeten als daar.
We checkten in bij het hotel en wandelden, wel allevier gewapend met een paraplu, naar het Museum. Nadat we de diverse tentoonstellingen hadden bekeken wandelden we via wat terrasjes met een flinke omweg terug naar het hotel, waar we bij de open haard wat wijntjes dronken.
Nadat we ons hadden omgekleed lieten we ons met de taxi naar Aduard rijden. Ons doel deze avond was Herberg Onder de Linden.

De geschiedenis van Herberg Onder de Linden gaat terug tot 1735. De fundering bestaat geheel uit kloostermoppen doordat deze grote stenen na de verwoesting van het klooster in Aduard ruimschoots voorhanden waren. Vroeger was de Herberg de eerste pleisterplaats tussen Groningen en Friesland, hier kon men de paarden stallen en vervolgens eten en overnachten. Nadat de laatste eigenaar het pand in 1987 verliet stond het er verwaarloosd en vervallen bij tot dat er met de restauratie van het pand in 1990 werd aangevangen.
We werden vriendelijk ontvangen en kregen een tafeltje in een van de kamers van de herberg.

Een fijne ronde tafel, mooi gedekt, met stoelen die in eerste instantie wel lekker zaten, maar die in de loop van de avond te laag voor ons bleken te zijn, waardoor we toch niet heel prettig zaten.
Een glaasje champagne wilden we wel, we waren hier tenslotte om de verjaardag van echtgenoot de dag erna te vieren. Gosset hier, niet aan tafel ingeschonken overigens.
Gosset is altijd prima wat mij betreft, zo ook deze.

Na enige tijd kwam er een plateautje met drie amuses.
Op een lepeltje een bitterbal met gevogelte, in een bakje garnaaltjes met appel en in een glaasje tomaat met mozzarella en schuim van komkommer. Lekkere amuses, maar ook niet meer dan dat, redelijk flauw van smaak vonden we het eigenlijk.

Na een kwartiertje of zo kwam er een kopje op tafel wat een drinksoepje bleek te zijn van kreeft. Lekker was het, op de een of andere manier voor een amuse wel wat veel, hoe vreemd dat wellicht ook klinkt.

We gingen uiteraard voor het Proeverijmenu (zie website voor nadere informatie) en bekeken de wijnkaart. Die is hier prettig geprijsd en keurig uitgebreid.
We begonnen met een Pazo de Seňorans 2008 (bij De Pastorale hadden we er eentje van 1996) en dat was een vrij gewone Albariňo. Water wilden we ook graag (5.75)

Een derde amuse verscheen. Noga van zonnevis. Een blokje erg stevige gemalen zonnevis met gerookte zalm en zeekraal troffen we aan met erbij een dressing van het een of het ander, erop een kruidje. Het zag er mooi uit, maar wederom vonden we het redelijk weinig smaak hebben. Gelukkig stond er zout op tafel, dat scheelde.

Het menu begon met het voorgerecht.

Coquille, op de plaat gebakken coquille met suikersla, avocadocrème en schaaldierendressing.
Twee goed gebakken, althans bij mij, die van Maurits en Ole waren taai, coquilles, met heel veel avocadocrème, wat ik voor de verandering lekker vond, maar wel te veel in verhouding tot de rest en wat sla troffen we aan. Bij de coquilles wat schaaldierendressing die in orde was. Een aardig gerechtje.

Na een vrij lange tijd - er zat in een ander deel van de herberg blijkbaar een gezelschap - kwam het tweede gerecht, Kabeljauw, in aardappel gebakken kabeljauwfilet op gestoofde komkommer en dille.
Een mooi gerecht om te zien. Een mooi stuk iets te ver gegaarde kabeljauw op een bedje van gestoofde komkommer met dille. De aardappelsliertjes waarmee de kabeljauw omwonden was waren helaas niet echt krokant, wat een naar mondgevoel gaf. De komkommer met de dille vonden we aan de flauw kant alweer, maar ook nu bracht wat zout uitkomst.

De Pazo was op en we schakelden over op een absolute favoriet van me, een Saint Romain, Sous le Chateau, Christophe Buisson 2005 en die was geweldig lekker. Precies zoals ik me de Saint Romain herinner. Vol, lang van afdronk en diep van smaak.
Na wederom een flinke wachttijd, wat een flinke aanslag betekende op de Saint Romain kwam het derde gerecht.

Capucijners, verse capucijners met op lage temperatuur gegaard buikspek en ganzenleverjus. Uitstekend gegaard spek lag op het bord, wederom iets te flauw, prima capucijners eronder en de jus die dus naar ganzenlever zou moeten smaken was best lekker, maar ik proefde absoluut geen ganzenlever en dat vond ik erg jammer. Ook de mannen proefden het niet, zij het dat echtgenoot dacht dat hij heel in de verte een toetsje had geproefd. Niet precies wat ik verwacht van ganzenleverjus eerlijk gezegd.

De Saint Romain was op. En er was ook geen andere fles meer, jammer dat dat niet even gemeld was toen we eraan begonnen. We kozen toen maar voor een Meursault, hoewel ik die liever voor de Saint Romain gekozen zou hebben. Ik heb ook maar een opmerking gemaakt over de wachttijden, drie kwartier tussen de gerechten vind ik echt te lang namelijk.

Het hoofdgerecht deze avond was kalf, gebraden kalfslende en krokant gebakken kalfszwezerik met groentenratatouille en saliejus. Twee mooie stukjes kalfslende kregen we, lekkere groentenratatouille erbij en wat aardappeltjes en een stukje kalfszwezerik. Mijn stukje was in een te hete pan gebakken wat een licht verbrande smaak oplevert helaas. Bovendien waren de zijkanten van het stukje zwezerik niet aangebraden, wat ik dus niet begrijp op dit niveau. Jammer, want in aanleg was dit een mooi gerecht, maar de smaak van de zwezerik en het niet aanbraden van de zijkanten ervan was een groot minpunt.

Bij het kaasgerecht konden we kiezen uit parmezaan, lauwwarme trostomaat met basilicum en schuim van parmezaan of snoeperij van Nederlandse boerenkaas met noten en selderij.

De zonen kozen voor de snoeperij van Nederlandse boerenkaas en kregen vier stukjes kaas met wat selderij, kletzenbrood en walnoot. De kaasjes waren Stolwijker, Reypenaar, een harde geit en een Friese nagel. Ze waren tevreden.

Wij kregen een licht rommelig bord met een krokante tomaat, het krokantje bleek een laagje van parmezaan te zijn, knap gedaan, erop wat basilicum en een crème van parmezaan en tenslotte nog wat schilfers parmezaan. Een lekker hapje.

Een dessertamuse verscheen. In een schaaltje meringue, sorbet van aardbei, bavarois van aardbei, verse aardbei en een dressing van basilicum. Alweer lekker.

Het dessert was abrikozen, abrikozenbavarois, abrikozencompote met kersen en vanille ijs.
Een mooi bord verscheen, keurig opgebouwd. Onderop de saus, daarop de bavarois, dan een koekje, het ijs en dat alles was omgeven door mooie dikke kersen. Een fijn dessert.

We sloten af met het koffieservies (7 euro), waarbij nog wat snoeperijtjes kwamen. Op ons verzoek werd er weer een taxi gebeld en rondom middernacht verlieten de herberg.

Een wat tegenvallende avond helaas. Maar dat kun je weleens hebben zo af en toe.

De Leest in Vaassen

Op de laatste zondagmiddag van de dining-with-the-starsweek had ik een plekje kunnen bemachtigen bij De Leest, één van mijn favorieten. Ole liet dit keer verstek gaan, dus met Maurits reden we naar Vaassen, waar parkeren nog steeds geen probleem is.

De deur zwaaide voor ons open en we kregen een mooie ronde tafel tegenover de keuken, naast het restaurantgedeelte waar we de vorige keer zaten. Wel leuk om eens van zeer dichtbij de logistiek te kunnen bekijken. Jammer dat de tafel naast ons later werd bezet door een gezin met drie kleine kinderen, waarvan de ouders de kinderen helaas los lieten rondrennen.....Zoals bekend namen wij onze kinderen ook altijd graag mee, maar we wilden wel graag restaurantgedrag zien en dat betekent aan tafel meetafelen.

Wat niet wegneemt dat we er prima zaten. De tafel was uiteraard keurig gedekt, boter, olie, peper en zout stonden al klaar.
We begonnen met een glaasje champagne, een Serge Matthieu hier, die erg lekker is. Niet te bubbelig en fijn droog. Erbij direct drie hapjes, die de toon zetten voor een prima maaltijd.

De eerste, mooi op een servet geserveerd, een pastille met gerookte zalm en zalmeitjes. Prachtig om te zien en erg lekker.

De tweede, gepresenteerd in een langwerpig schaaltje, een koekje met geitenkaas en basilicumolie. Ook mooi om te zien en alweer bijzonder lekker.

De derde, gepresenteerd in bekertje, een cornetto met gestoomde makreel, tuinkers en kerriemayonaise, heerlijk zacht van smaak en toch een smaakbom.
Knappe hapjes!
Het menu voor deze middag werd ons uitgereikt, een van de kaartjes mocht ik mee naar huis nemen en we gingen de wijnkaart bekijken.
We besloten tot twee favorieten (ja alweer) van ons. We begonnen met de Clos Marie, Manon, Pic Saint Loup, 2007 en zouden vervolgen met een favoriet van De Leest ook, de Collesanti, Lazio, Marco Carpinetti, 2009. Allebei mooie, volle mineralige wijnen met een fijne lange afdronk.

Een heerlijk warm broodje verscheen en daarbij twee amuses.
In een mooi rond schaaltje een rolletje van rund met fijne groenten, krokant zeewier en granité van sesam, ronduit erg lekker en ernaast in een kommetje een salade van quinoa met paling en yoghurtcrème met specerijen. Een prachtig, afgewogen in smaken, hapje.

De glazen werden gevuld met de Manon en met water en het feest kon beginnen.

Het eerste gerecht was wat mij betreft de topper van deze lunch. Alleen om er naar te kijken al, het leek wel een bos op je bord, prachtig gewoon. Het ging om mineralen, makreel & Hollandse invloeden. Wat hier betekent dat je licht gemarineerde prachtig zachte makreel krijgt, witte en groene aspergetoppen, rechtop op het bord geplaatst, erbij een ziltige salade van lamsoor en zeekraal met frisse rettich, avocado, rode ui en doperwtjes. Dat alles verbonden door een prachtige vinaigrette. Een absoluut heerlijk gerechtje was dit.

We vervolgden met de schol, venkel & tomaat en kregen op zo’n schaalachtig bord wat blijkbaar in de mode is momenteel droog gebakken schol met bereidingen van venkel, gemarineerde tomaatjes en Spaanse ham en dat alles werd verbonden door een prachtige jus van specerijen en afgedekt als het ware met schuim van die jus. Een iets ‘gewoner’ maar zeker ook erg lekker gerechtje.

Een extra gerechtje was mogelijk en dat namen we natuurlijk (supplement 12.50). Kabeljauwrug & bloemkool. Kabeljauwrug in de oven gegaard met structuren van bloemkool, vadouvanolie en kort aangezette reuzengarnaal. Precies dat troffen we op het bord, erbij nog wat saladeblaadjes en we vonden het alweer een goed gerecht. Wel de derde maal op rij (De Pastorale, Niven en nu weer) dat we structuren van bloemkool kregen, wat dan moeilijk is om niet te gaan vergelijken. De Leest komt eruit als een hele goede tweede in ieder geval.
We gingen over op de Laziowijn, die ook bijzonder smakelijk was, wellicht hadden we beter deze eerst kunnen drinken. Wat niet wegnam dat hij vanwege zijn lengte uitstekend ging bij het hoofdgerecht van het menu. Kalf.

Zacht gegaard kalf met spicy couscous, frisse navets, jonge uitjes en gel van champignons met lichte groene curryjus. Een mooi stuk kalf kregen we met inderdaad heerlijk op smaak zijnde couscous, mooie toefjes meiknolletjes, lekkere uitjes, gel van champignons, maar ook de nodige cantharellen en dat alles werd weer mooi verbonden door de jus, waarin een mooie currytoets te proeven was. Een wat klassiek uitgevoerd, maar prima gerecht.

Een dessertamuse (supplement 5.00) wilden we natuurlijk ook wel, als we toch hier zijn, willen we gewoon alles. Dat waren bereidingen van wortel en sinaasappel met karnemelk en verveine. Een beetje vreemde amuse vonden we het. Bepaald niet spectaculair, maar wel lekker. Toen echtgenoot en ik later op de dag de maaltijd nog even naspraken kwamen we tot de conclusie dat het allemaal goed was, maar niet zo opzienbarend goed als de vorige keer. Teken aan de wand voor ons is ook dat Maurits alles geweldig lekker vond en Maurits is qua eten de minst avontuurlijke van ons vieren....

We sloten af met een dessert. Luchtige yoghurt met bereidingen van framboos en sorbet van yoghurt en mascarpone troffen we in het ene bord, dat alles nog afgedekt met een flinterdun krokantje met framboos. Erg lekker en erg mooie frambozen trouwens. Ik ben een groot liefhebber van frambozen. Op het andere bord 100% aardbei met pistache en saffraan. Ware kunstwerkjes van aardbei troffen we aan.

Als allerlaatste lekkernijen kregen we bij de prima espresso elk een mooi klein schaaltje met vijf heerlijke snoeperijtjes en voor ons drietjes een plateautje met macarons, deze keer met de smaken citroen, speculaas en mokka. Gewoon geweldig lekker.

Het personeel hier is uitmuntend. Goed op elkaar ingespeeld, een vriendelijk, attent woord voor elke gast, oplettend en in voor een grapje. De samenwerking tussen zwarte en witte brigade is ook uitstekend, dat merk je als alles soepel loopt en dat doet het hier. Een goed geoliede machine met prachtige gerechten, fijne wijnen en een mooie ambiance.