Shabu Shabu in Rotterdam

De Japanse All you can eat restaurants vliegen de grond uit. Ooit begonnen in Rotterdam met Sumo (inmiddels alleen in Rotterdam al 3 vestigingen) en daarna uitgewaaierd naar de rest van het land.
Shabu Shabu vonden wij altijd net iets beter dan Sumo en omdat schoonzus nog nooit Japans had gegeten gingen we met zijn zessen naar de tweede shift op zaterdag bij Shabu Shabu. Afgeladen vol was het er. Ja, wat wil je ook in Nederland als je net zoveel mag eten als je wilt voor 23.80 per persoon.....
Het concept is hetzelfde als in alle andere all-you-can-eat-dingen: per ronde een aantal items per persoon, eerst dat opeten en dan de volgende ronde bestellen. Dat wat je niet opeet, daar moet je voor betalen. Wat ik prima vind, op die manier bestellen de meeste mensen tenminste normale hoeveelheden.
Wij kregen een tafel voor 6 op een hoek, wat nog enige ruimte biedt, maar ook hier was de akoestiek bepaald slecht, ernstig vermoeiend voor een avondje uit. Maar je bent ook geen avondje uit bij dit soort restaurants, je wordt geacht te eten en te verdwijnen...

Na overleg besloten we de eerste ronde te bestellen. Eerst een ronde sushi. (voor degenen die geïnteresseerd zijn in wat wat is, zie website, daarop staan ze allemaal).
Suzuki, ebi, saba, tako, kani, unagi, hokkigai, smoked salmon, hamachi, salmon cheese maki, sake maki, kappa maki, tekka maki, futo maki, california maki, spicy tuna maki en een tweetal salades, de tako sarada en de cucumber tsukemono.

Het zag er prachtig uit en ik was blij dat we vier grote mannen bij ons hadden, die wel trek hadden. Ikzelf heb me vooral bezig gehouden met de komkommer, de californian sushi, de futo maki (die grote met 4 of 5 vullingen) en de spicy tonijn. Erg lekker.

Ook de Salmon cheese maki vond ik erg lekker, die kende ik nog niet.
Eigenlijk was alles erg lekker, want in een mum van tijd waren alle borden leeg. In het schaaltje bij je bord goten we uiteraard de sojasaus, waarbij sommigen flink wat wasabi er door roerden en helaas was er hier geen ingelegd gember, dat was wel jammer.

De tweede ronde werd voor een deel weer sushi, eigenlijk dezelfde die we ook de eerste ronde hadden, met uitzondering dan van de tobiko en de sake maki avocado en zo’n handroll, de ebi temaki. Ik ben daar niet zo kapot van, ik vind het altijd erg veel nori. Verder bestelden we wat ebi tempura, ahirue, tori no kara-age, ebi chili en kaki furai.

Vooral de chiligarnalen vond ik bijzonder lekker, zo ook de gefrituurde oesters.
Ook deze ronde was weer zo verdwenen.

De derde ronde waren voornamelijk warme hapjes, zo kozen we de potato cheese balls, de botaniku furai, harumaki, tori teriyaki, teba yaki, yaki mushrooms, chikuwa kushi, yaki tori, gyu yaki, ahirue nog een keer, de gyu niku, de tori no kara-age en weer de ebi chili. Ook nog een noedelgerechtje, de yaki meshi en nog een purple leaf fyoza.

Wederom was alles erg lekker, met name de stukjes bief van de plaat en de krokante varkenshaas.

Na afloop van deze derde ronde waren de buiken meer dan gevuld, we kregen nog een ijsje, waarbij je kon kiezen uit vanille, mango, zwarte thee of groene thee. Ik koos groene thee en vond het lekker, alle anderen genoten ook van hun gewoon lekkere bolletje ijs.
We sloten af met koffie en liepen de koelte en de stilte van de avond in.
Een avondje uit kun je het niet noemen, maar het eten is er wel goed. En de prijs-kwaliteitverhouding is natuurlijk uitzonderlijk. De volgende keer gaan we wel naar een rustiger restaurant, want het is natuurlijk veel leuker om ook nog wat te kunnen babbelen....

De Burgemeester in Linschoten

Na toch weer een te lange tijd was het dringend noodzakelijk om onder het genot van een fijne maaltijd elkaar bij te praten.
Dat gingen we doen bij De Burgemeester in Linschoten. Altijd al een favorietje van me. Helaas was ik nog niet in de gelegenheid om er te eten sinds ze hun ster hebben gekregen bij de laatste sterrenronde, maar op deze vrijdagavond was het dan toch zo ver.
Rond half 8 arriveerde ik en ik was de eerste van ons gezelschapje. Beide mannen kwamen iets later in het al geheel gevulde restaurant. Wat overigens qua akoestiek niet briljant is, maar dat kan ook komen omdat er een nogal groot gezelschap pal naast ons zat die op den duur nogal schreeuwend met elkaar converseerden. Storend, zeker toen ook de kok nog een duit in het zakje kwam doen aan die tafel.

Op tafel al boter, olie, peper en zout en we begonnen met een Prosecco ‘Althea’. De wijnkaart hier is nogal Italiaans getint, dus Cava is niet voorhanden. Een gewone prosecco vond ik het, maar zoals bekend ben ik niet erg kapot van prosecco.
Erbij wat knabbeltjes. Olijfjes, een bitterbal van gruyere, plakjes salami van Iberico en geroosterde amandeltjes. Lekkere knabbeltjes. Wel vergeten op de foto te zetten helaas.
We kregen de kaarten en een uitleg over de menu’s. Voor een impressie verwijs ik naar de website.
De menu’s spraken ons eigenlijk niet echt aan en ook gezien de prijsstelling vonden we dat we best à la carte konden eten.

Op tafel stond een kaartje met een aantal wijnen die ‘getapt’ worden uit een ingenieuze wijnkast die tegen de wand in het restaurant staat. Vrij dure wijnen vond ik eerlijk gezegd, zo stond een glas Viré-Clesse geprijsd voor 11.50, terwijl een fles 55.00 kost. We vroegen of het mogelijk was een wijnarrangement te krijgen bij onze bestellingen en dat was wel mogelijk, hoewel ze meestal alleen arrangementen bij menu’s schenken. Ons werd gevraagd of we het dan goed vonden dat er ook wijnen van het kaartje, dus uit de wijnkast geschonken zouden worden. Daarmee hadden we geen problemen. Het leverde overigens wel een wat rare rekening op, die ik nog steeds niet goed begrijp. Zo hebben we 4 glazen wijn uit het wijnarrangement gedronken (30.00), 1 ‘bob’- wijnarrangement (4.00), 1 glas Viré-Clesse (11.50), 1 wijn per glas (9.50) en 1 glas Cannonau Tonnaghe (7.50). Ook na wat gepuzzel ben ik er niet helemaal uit, maar dat kan nog komen....

Een amuse verscheen.
Een glaasje met van onder naar boven crème van gerookte ham, gelei van ossenhaas, schuim van hollandaise saus met erin een eitje.
Mooi om te zien en het schuim van de hollandaise met het eitje erin was heerlijk. Zo ook het plakje gelei van ossenhaas, terwijl de gerookte ham ons minder kon bekoren.

De gerechten verschenen. Voor de heer rechts van me een plateau met drie bereidingen van yellowfin tonijn; een rouleaux van tonijn in sojagelei op komkommer; tartaar van tonijn met sorbet van wasabi en in groene kruiden dichtgeschroeide tonijn met mangochutney.
Hij was er zeer over te spreken, vooral de sorbet van wasabi, die prachtig zacht van smaak was viel hem op.
Erbij een glaasje 2009, Friulano, Visentini maakte het gerecht compleet.

De heer aan mijn linkerzijde had gekozen voor de rundercarpaccio met huisgemaakte Filet Americain, croutons en verse ‘Norcia’truffel.
Een mooi bord uitstekende carpaccio kreeg hij, aan tafel nog flink wat parmezaan erover geraspt. De quenelles filet americain vond hij geweldig lekker en ook de truffel waar kwistig mee was omgesprongen, kwam fijn uit de verf.
Ook hier maakt het glas 2008 Vernaccia di San Gimignano Riserva ‘Cassandra’, Zeta Project-M Barzaghi het gerecht compleet. Tevredenheid alom bij de heren.

Ikzelf had gekozen voor de aardappel-truffelsalade met een rouleaux van ganzenlever en in champagnevinaigrette gemarineerde coquilles met ‘Norcia’truffel. Voornamelijk omdat dit gerecht me deed denken aan dat heerlijke gerecht van Bruneau wat ik thuis ook nog steeds klaarmaak voor gasten.
Een prachtig opgemaakt bord kreeg ik, met onderop een rondje van zeer fijn gesneden brunoise van aardappeltjes met behoorlijk wat truffelolie erdoor, erop een rondje van zeer dungesneden foie gras en daarop een rondje van in plakjes gesneden gemarineerde coquilles.
Erop nog wat kruidjes en plakjes truffel.
Nu is het mijn gewoonte om van alle gerechten eerst een hap van alle ingrediënten te nemen en daarna een hapje van alle losse onderdelen. Het gerecht was loeizout! En ik ben een zoute eter, ik zout eigenlijk altijd bij, dus als ik zeg dat het loeizout is, dan is het ook zo. Ik weet ook hoe het kwam. Alledrie de laagjes waren nog eens gezouten met grof zeezout. Een paar korreltjes bovenop was wel genoeg geweest. Heel erg jammer, want de zeer verfijnde smaakjes vielen nu helemaal weg.
Erbij een glaasje 2006, Soave Classico ‘Casette Foscarin’, Monte Tondo (Garganega, Trebbiano, Chardonnay).

De heer links van me vervolgde zijn menu met de gebakken ganzenlever met gekarameliseerde appel, calvados-jus, getoaste brioche en caramel-popcorn en was hier zeer over te spreken. De gebakken ganzenlever was perfect en zo ook alle bijgerechtjes. Vooral de popcorn vond hij erg leuk.
Erbij een glaasje 2008, Gewürztraminer ‘Lunare’ Cantina Terlano uit ik meen Trentino Aldige en ook die wijn paste uitstekend bij de ganzenlever.

Ikzelf wilde graag de raviolo van gestoofde kalfswang met Ibérico ham, rouleaux van ganzenlever en schuim van zwarte truffel proeven.
Een mooi opgemaakt bord kreeg ik met onderop allerlei groentjes, erop de ravioli met de vulling van gestoofde kalfswang die erg lekker was, erop een beetje veel koude ham en daarop een nogal minuscuul rondje ganzenlever waarop een cresse lag, die bijzonder zuur was. Het schuim van truffel lag er aan beide kanten naast. Ook hier was kwistig met zout omgesprongen, terwijl de ham en zeker gezien de ruime hoeveelheid voldoende zout met zich meebracht.
Wederom niet echt wat ik ervan verwachtte. De ravioli met de kalfswang was erg lekker, de rest combineerde niet.
Erbij een glaasje 2008, Langhe Nebbiolo ‘Roccardo’ Roche Costamagna. Een prima wijn.

De heer rechts van me had als hoofdgerecht gekozen voor de Schotse runderentrecote met gebraiseerde ossenstaart, Béarnaise en kalfsjus en kreeg een nogal rommelig bord met overigens uitstekende entrecote en heerlijke ossenstaart. Ook de béarnaisesaus kon hem bekoren net zoals de paddestoelen en de jus maakte het volgens hem àf. Erbij een glaasje 2003, Colli di Rimini ‘Montepirolo’, San Patrignano wat prima paste bij het gerecht.
Even een opmerking over de sommelier. Hij deed zijn werk uitstekend, had een fijne toelichting bij elke wijn en gaf me aan het eind van de avond een getypt vel papier met alle gerechten en wijnen erop. Erg prettig dus.
Het overige personeel, op enkele heren na, was aan de jonge kant en had soms de neiging om te rennen en dat kan natuurlijk niet in een sterrenrestaurant, enige begeleiding moet dus nog plaatshebben. Ook was de uitleg die de dames gaven vaak onvolledig, soms werd er maar 1 gerecht toegelicht, soms helemaal niets en dat is toch niet fijn.

De heer links van me had als hoofdgerecht de wilde zeebaars met tartaar van gerookte IJsselmeerpaling, risotto van spinazie en een gepocheerd ei.
Mooie stukje zeebaars met erop de tartaar van de gerookte paling kreeg hij, de combinatie vond hij uitstekend, een gepocheerd eitje wat hem erg kon bekoren en zo ook alle andere zaken die hij op het bord aantrof.
Erbij een glas Viré-Clessé ‘Vieilles Vignes sur le Chêne’ 2007, Domaine Michel, Bourgogne. Een prima wijn natuurlijk die het goed deed bij zowel de zeebaars als de paling.

Ikzelf had gekozen voor de krokant gebakken kalfszwezerik met gekonfijt buikspek en citroenboontjes. De sommelier had me nog gevraagd of het niet teveel kalf en ganzenlever zou zijn, heel attent van hem, maar dat vind ik nu juist het prettige van af en toe à la carte eten, dan kun je lekker kiezen waar je op dat moment trek in hebt.
Een groot stuk uitstekende zwezerik trof ik aan, werkelijk heerlijk. Eronder een mooi stukje buikspek wat mooi gekonfijt was maar waar teveel peper op lag helaas. De aardappeltjes die erbij lagen waren heerlijk, zo ook de kalfsjus. De groene asperge met de Hollandaisesaus was ook lekker. Een fijn gerecht dit.
Erbij een glas 2007 Cannonau di Sardegna ‘Tonaghe’, Contini en ook deze wijn paste goed bij de zwezerik en de Hollandaisesaus.

De heer rechts van me wilde graag een dessertje en kreeg een ‘lasagne’ van merengue met gekarameliseerde ananas, chocoladeroomijs en Zwitserse room.

Een mooi opgemaakt bord met een soort tompouce met alle genoemde onderdelen. Hij vond het erg lekker.

We sloten af met koffie, waarbij nog wat koekjes kwamen en zo tegen middernacht verlieten we De Burgemeester.

Niet helemaal tevreden was ik, ik vermoed dat we een minder goede avond troffen hier.
Maar gezellig was het wel en dat kwam door het gezelschap natuurlijk!

Het Gebaar in Antwerpen

Al lang geleden afgesproken. Op de vrijdag van de voorjaarsvakantie. Dat Maurits helemaal geen vakantie had, daar kwamen we pas de vrijdag ervoor achter; dat Ole zou gaan logeren, ook daar kwamen we pas de dag ervoor achter.

Met zijn tweetjes reden we dus in nogal wat mist naar Antwerpen. Ons doel was het Centraal Station, met die prachtige imposante hal, waar ooit de eerst flashmob die ik althans zag, plaatsvond. We parkeerden in de immense P onder het station en liepen langs een uiterst doods aandoend winkelgedoe met allemaal diamantwinkels. Alsof iemand daar ooit iets zou kopen.....Het werd drukken richting de Centrale Hal en ook het zicht op de drie verdiepingen en de perrons was mooi.

We pakten een koffie in een wat ongezellig groot iets vlak naast de ingang van de Zoo en liepen vervolgens via allerlei straatjes met nog veel meer diamantwinkels richting de Leopoldstraat. Onderweg dronken we een biertje (echtgenoot eentje die op Leffe leek, ik ben de naam kwijt, ik een heerlijke Kriek).

Keurig op tijd wandelden we de Botanische Tuin in, die zomers vast prachtig is en zagen toen het schattige huisje waar Het Gebaar te vinden is.

De ontvangst was allervriendelijkst in het al bijna geheel gevulde restaurant. Nu is dat niet zo moeilijk, want het is er klein. En vol.
We kregen een tweetje helemaal achterin en konden dus alle verrichtingen in het restaurant fijn bekijken.

We begonnen met een glaasje champagne, Bollinger hier (13.00, sterrenprijzen dus) waarbij wat lekkere knabbeltjes kwamen.
De kaart kwam, uitleg over de suggestie van Roger kregen we (hetzelfde gerecht wat Myriam in december al gegeten had, namelijk een combinatie van gebakken coquilles, varkenswangetjes, oosters buikspek, een torentje met krab, zoete ui met vanille, pompoencrème, aardappelmousseline, wat me toch wel enigszins bevreemdde eerlijk gezegd en we bekeken de kaart. Echtgenoot dan, want ik had mijn keus al gemaakt. Nu koos hij toevallig datgene wat ik wilde eten, dus ik was zo vriendelijk te switchen.
Het duurt hier 50 minuten voor je je gerecht krijgt en omwille van de bereidingstijd wordt je ook verzocht om alvast je dessert, indien je dat wenst, te bestellen. Dus dat deden we, want als je bij de beste patissier van België bent, neem je natuurlijk een dessert.

Men kent hier een aantal aardige wijnen per glas, maar ik ontdekte een witte wijn waar ik bijzonder nieuwsgierig naar werd. Een Spinifex ‘Lola’, Barossa Valley gemaakt van semillon/marsanne/ugni blanc/vermentino/viognier. (43.25)
Een wijn precies naar mijn smaak. Diep van geur en van de smaak en uitstekend passend bij mijn gerecht, waar o.a. paling en makreel in was verwerkt. Ook paste hij goed bij het gerecht van echtgenoot.

Brood, boter, zout en gekruide peper kwamen op tafel, water - bruis voor echtgenoot, plat voor mij (halve litertjes à 5.00 per stuk, ik dronk er 2, echtgenoot 1...)ook.

Na een uur kwamen onze gerechten.

Voor echtgenoot de Zwezeriken (35.00). Gebakken zwezeriken, gelakte varkenswangetjes en gebakken champignons, geserveerd met crème van knolselder en uienbouillon.
De uienbouillon werd aan tafel bijgeschonken. Een prachtig bord kreeg hij met mooie stukjes zwezerik, heerlijke varkenswangetjes, pommes noisettes, die perfect waren, diverse bereidingen van ui en bovenop nog een kroepoek van garnaaltjes. De bouillon, waar hij zeer enthousiast over was, was op basis van soja. Tevredenheid aan de overkant van de tafel dus.

Ikzelf kreeg de Sole Meunière (34.75). Meunière bereiding van tongfilet gecombineerd met Oosterschelde paling en gemarineerde makreel. Geserveerd met handgerolde couscous en crème van groene curry.
Een prachtig bord kreeg ik op. Op een mooie rechthoek van geweldig lekkere couscous (ik ben niet zo’n couscousfan, maar deze was fantastisch) lag de prachtige tongfilet, waarop nog wat gefrituurde inktvis en garnalen lagen. Diverse flinterdunne chipjes lagen erbij waarop heerlijk kruidjes zaten, een crumble van sesam met vis trof ik nog aan, een geweldig lekkere mousse van makreel, boterzacht en zalvend diverse groene groentjes piepklein gehakt, twee lichtzuur gemarineerde stukjes makreel en in een rolletje groente drie heerlijke streepjes paling. Verder nog een half eitje en wat crème van groene curry. Een absoluut fantastisch gerecht!

Erbij een apart schaaltje met Hollandaise saus op basis van champagne en dit was de allereerste keer dat ik ook werkelijk champagne proefde in een saus, complimenten voor de kok dus.
Uitstekend allemaal.

Na best weer een lange wachttijd kwamen de desserts.

Echtgenoot had gekozen voor Pomme Pomme (18.50).
Gekarameliseerde appels op een crispy bladerdeegbodem. Geserveerd met ijs en crème van vanille en diverse structuren van appel.
Alweer een wonderschoon bord kreeg hij voorgezet, waarvan hem direct de frisse appelgeur opviel. Hij vond het een heerlijk licht dessert en met name het vanille-ijs was uitstekend klaargemaakt. Zeer tevreden dus weer.

Ikzelf had gekozen voor Lucca.
Een ronde disk van smaken van bosvruchten, coulis van frambozen en chocoladecrème verfijnd met cabernet-sauvignonazijn.
Een absoluut plaatje om te zien alweer. Een ronde disk inderdaad, boordevol van en met chocolade, erop heerlijke bosvruchten, een geweldige frambozencoulis en leuke tipjes coulis, waaronder die met de cabernet-sauvignonazijn, die ik al kende van Oud Sluis, die het in de bonbons verstopt.
Wel erg machtig, dus echtgenoot heeft geholpen met het laatste stukje. Maar een geweldig lekker dessert. Ook het basilicumijs wat erbij lag was heerlijk en paste uitstekend.

We sloten af met een niet bijster goede espresso, wat we op een leuk plateautje kregen met als leuke details de suikerklontjes en een papieren servetje. Erbij nog twee heerlijke koekjes en een glaasje slagroom met het een of het andere drankje erin en we waren diep tevreden.

We komen zeker terug, want er zijn in ieder geval twee gerechten die we nog willen proeven.

't Regthuys in Maarn

Op deze zaterdagavond reden we met zijn tweetjes - de jongens waren elders - richting Maarn. We gingen eten bij ‘t Regthuys, een als goed bekend staand restaurant in die contreien.
Parkeren was makkelijk in het centrum van het zeer slecht verlichte plaatsje in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug, de entree was vriendelijk verlicht, het terras was opgesteld voor de rokers onder de bezoekers en we stapten binnen.

Ik vermoed dat de eigenaren een huiskamergevoel willen ontwikkelen bij de gasten, want zoals op de website te zien is, bestaat het restaurant eigenlijk uit drie compartimenten met drie verschillende inrichtingen. Wij werden naar het achterste deel geleid en kregen - zoals gevraagd - een fijne ronde tafel. Keurig gedekt met dik linnen, wel helaas wat bobbels door het onderkleed, wat op den duur toch wat vervelend was. En, zoals echtgenoot opmerkte, hetzelfde bestek als wij thuis gebruiken. Op enkele tafels na was het restaurant geheel gevuld deze avond vooral naar mijn idee met oude bekenden.

Een aperitiefje wilden we wel.

Een witte wijn, een Saumur, een zeker niet onprettige Loirewijn. De huiswijn ook en dat voor 3.90 per glas is netjes.
Enkele knabbels verschenen.

Een bakje met 2 blini’s haringkuit en koriander, die vooral naar blini smaakten; een bakje met gemengde noten die eerst gemarineerd en daarna geroosterd waren, erg lekker, maar ook erg overheersend en een glaasje met twee stengels van bladerdeeg met Coppa di Parma.

We kregen de kaart en een uitleg over het viergangenmenu. Men kent hier uiteraard een à la carte gedeelte, twee menu’s (drie- en viergangen) en een proeverijmenu van 8 gangetjes.
Wij kozen deze avond niet voor het proeverijmenu maar voor het viergangenmenu (49.50). Eerst even de kat uit de boom kijken tenslotte.

De wijnkaart kwam en die is aardig. Voor ieder wat wils, ook Duitsland en Oostenrijk zijn vertegenwoordigd en uiteraard ook de nieuwe wereld. Wij kozen heel klassiek voor een witte Chateauneuf du Pape, die ons uitstekend beviel.
Water stond al op tafel, bruiswater wel te verstaan, maar een koele fles was ook mogelijk, die dan weer niet in een koeler op tafel kwam en een karaf ijswater voor mij was ook geen probleem. Boter en olijfolie stonden er ook, de olijfolie helaas in een zo kleine hoeveelheid dat het pipetje niet kon worden volgezogen, maar na een opmerking daarover werd er een nieuw glaasje neergezet.

Eerst nog een amuse. In drieën troffen we op een leistenen plaatje aan tartaar van ossenhaas met basilicummayonaise; tuile met een salade van chorizo en een rouleau van inktvis met appel. Alledrie erg lekker, waarbij de tuile erg overheersend van smaak was en we dus eigenlijk wel een advies hadden gewild in welke volgorde dit te eten. We begonnen nu namelijk - zoals gebruikelijk - links en eigenlijk hadden we daarna de inktvis, die erg lekker was, moeten eten.

Na een nogal lange wachttijd kwam het voorgerecht.
Huisgemaakte pastrami van kalfsmuis met kreeft met remoulade van knolselderij en truffel.
Mooie stukjes heerlijk lauwwarme kreeft vonden we, met fijne plakjes pastrami. Erop een plakje truffel, wat naar niets smaakte, veel cressesoortjes en twee toefjes remoulade van knolselderij op smaak gebracht met truffelolie. Een keurig gerecht.

Na alweer een behoorlijk lange wachttijd, men houdt hier tenminste een half uur tussen de gerechten aan en dat vind ik te lang (een keertje geeft niet, maar standaard geeft wel vinden wij, om de simpele reden dat ik dan uiteindelijk met trek opsta van tafel. Je hebt dat ook weleens met die officiële diners, die onderbroken worden door diverse toespraken, dat duurt en duurt ook maar), kwam het tussengerecht.
Open ravioli met skrei.
Op een plak pasta (tja, alles wordt tegenwoordig een open ravioli genoemd als er maar een plak pasta bijligt), lag een stukje niet op smaak gebrachte skrei. Het stukje van echtgenoot trouwens was beduidend groter dan dat van mij en dat vind ik ergerlijk. Erop een ‘krokant’ van venkel, die niet krokant maar taai was, erbij wat puree van venkel en een saus van schaal- en schelpdieren, die aardig was. Een gerecht wat niet geheel uit de verf kwam wat mij betreft. Ook nog wat gestoofde jonge prei troffen we aan.

Het hoofdgerecht was Australisch ribeye.
Mooie plakken vlees in een saus met Barolo vonden we. Erbij fondantaardappeltjes met pancetta, die wat ons betreft net nog niet helemaal gaar waren, winterpostelein, wat schorseneren, een erg droge quenelle van biet en gemengde paddestoelen, witlof en boontjes. Het vlees was uitstekend.

Echtgenoot hield het bij het dessert van het menu, ik wilde graag kaas.
Het dessert was deze avond cannelloni van mango, met mangomousse en witte chocoladeparfait. Erbij nog gebakken mango, gevuld met wat room. Echtgenoot was tevreden, het was een lekker fris, niet te zwaar gerecht.

Ik kreeg vier mooie stukjes kaas, met een prima uitleg erbij, wat brood en een quenelle van olijf en ook ik was tevreden. Goede kaasjes waren het.

Of we nog koffie wilden. Dat wilden we wel als ze tenminste espresso hadden. Men vroeg keurig of we er ook nog wat friandises bij wilden, wat het geval was, want door de lange wachttijden tussen de gerechten had ik gewoon nog wel trek.
De koffie was in orde, de friandises, waaronder een amarettomousse en wat soesjes waren lekker.

Na het betalen van de 170 euro verlieten we ‘t Regthuys.
In hun klasse absoluut een goed restaurant. Voor mij iets teveel minpuntjes helaas, maar ik realiseer me dat ladingen mensen heel tevreden zouden zijn.

Asian Glories in Rotterdam

Asian Glories.
Heel lang geleden alweer dat we er waren. En dat kwam eigenlijk door twee dingen. Ten eerste omdat ik het er de eerste keer helemaal niet zo opzienbarend lekker vond als de rest van de wereld en omdat we beneden in de kelder zaten, waar ik niet tegen kan en ten tweede omdat ik helemaal niet wist dat ze op zaterdag open zijn voor de lunch.
Puur toeval ook dat we er langs liepen op deze koude zaterdag, want we hadden onze (lees)brillen afgegeven bij de opticien aan de Meent voor allerlei herstel- en aanpassingswerkzaamheden en wandelden via V&D naar de treinenwinkel. En dan kom je langs Asian Glories.

Een heel vriendelijke ontvangst door de zeer gastvrije en geestige gastvrouw en we begonnen met een biertje. Gelukkig konden we deze ronde gewoon op straatniveau zitten, wat voor mij een veel prettiger beleving is. De inrichting is netjes, niet al te Chinezerig en de stoelen zitten er goed.
We bekeken de kaart, die leuk is. Leuker dan bij de gemiddelde authentieke Chinees in Rotterdam. Wat toch wel iets wil zeggen, want ik ben behoorlijk gecharmeerd van De Lange Muur, waar bijna altijd wachtrijen Chinezen staan.
Omdat we die avond naar Ivy zouden gaan besloten we het simpel te houden en kozen we voor het Dim Sum menu voor slechts 25 euro.

We begonnen met drie verschillende gefrituurde hapjes, waarvan me in ieder geval de donkere is bijgebleven als nogal bijzonder. Iets met aardappel was het, maar wel heel erg lekker.
De sausjes erbij waren ook lekker. Een wat zoetere en een hele scherpe, lekker!

We vervolgden met drie gestoomde dimsummetjes. Vrij bekende, maar hier toch net een tikkie lekkerder dan elders.

Na een kleine pauze kwamen er weer drie gefrituurde hapjes, waarvan vooral die met het eitje opviel. De andere waren ons ook bekend, maar ook hier weer: net iets lekkerder toch.

Eigenlijk dachten we dat we er al wel zouden zijn nu, maar het menu werd vervolgd met drie gestoomde garnalenhapjes en die waren werkelijk heel erg lekker. Mooi, heel dun, bijna transparant deeg en mooie garnalen erin.
De buikjes raakten behoorlijk gevuld, maar nog was het niet gedaan.

We eindigden met mihoen met varkenskrabbetjes en ook dat was weer erg lekker. Helaas konden we niet alles opeten, genoeg is genoeg tenslotte.
We sloten af met een espresso die ook al goed was en wandelden tevreden naar ons doel.
Om vaak terug te keren, want het is er toch wel net iets bijzonderder dan elders. Ook ietsjes duurder, hoewel ik dit Dim Sum menu dan weer bijzonder goedkoop vind.
Een aanrader dus.