In den Rustwat (IDRW) in Rotterdam

Op deze laatste vrijdag van de schoolvakantie en van de restaurantweek ging ik lunchen met de zonen. Op woensdag pas beslist, want eigenlijk heb ik een beetje genoeg van al die restaurantweken, maar ik kon me toch niet bedwingen. Veel was er nog vrij.

Nu ken ik In den Rustwat (de afkorting IDRW hanteer ik niet, past wat mij betreft absoluut niet bij het restaurant en de ambiance en bovendien heb ik een gruwelijke hekel aan afkortingen) wel van vroeger en echtgenoot komt er met enige regelmaat zakelijk en is er dan behoorlijk over te spreken. En ik vond het wel leuk om de jongens zo’n Rotterdams instituut te laten leren kennen.

Parkeren kan op eigen terrein, ruimte genoeg, hoewel de naast gelegen kinderopvang ook de nodige plaatsen in beslag neemt en ik niet weet hoe het zit als Excelsior speelt, maar daar hadden we hier deze vrijdag geen last mee.
Rondom half 1 liepen we via de mooie tuin naar binnen.

De ontvangst in het niet al te ruime halletje was vriendelijk en we kregen een rond tafeltje in een hoekje. Het was, mede door het sombere weer, nogal duister in het (kleine) restaurant, wat vrijwel geheel gevuld was. Wat de akoestiek niet ten goede kwam, ik kon de jongens geregeld nauwelijks verstaan en ook de uitleg van de gerechten, voorzover die kwam, moest herhaaldelijk herhaald worden.
Een glaasje champagne wilden we graag. Hier van Telmont en dat is geen champagne die ik zou aanbevelen, hij heeft een voor mij akelig zoetje. Ook Maurits en Ole vonden hem te zoet.

Erbij wat knabbels. De bekende grote groene olijven met pit, pizzabroodjes, cashewnootjes in een papieren kokertje en voor elk een licht pittige stengel van filodeeg. Gewoontjes.
Het restaurantweekmenu à 20 euro voor drie gangen stond op tafel. Een extra tussengerecht was mogelijk maar moest 12.50 kosten en dat vond ik buiten proporties, gezien de prijs van het menu, dus dat deden we deze keer niet. Bij elk gerecht werd bovendien een wijnsuggestie gedaan, die we volgden.
Of het kwam doordat we het extra gerecht niet namen of dat men hier niet gewend is aan ouders/moeders met niet zo heel jonge kinderen meer (16 en 17) met de nodige restaurantervaring: het liep niet met het personeel. Men liet ons regelmatig aan ons lot over, de glazen bleven langdurig leeg, de uitleg van de wijnen en van de gerechten was onder de maat, kortom er was geen klik, integendeel zelfs.

De champagneglazen waren allang leeg toen een amuse verscheen. Een ravioli met bundelzwammetjes en op lage temperatuur gegaarde hanenkam met schuim van het pocheervocht. Vlak van smaak, dus van de bundelzwammetjes en de hanenkam kwam vrij weinig naar boven, maar wat erger was, was dat met name de ravioli van de jongens veel te dik was, waardoor hij taai werd. Die van mij was in orde, hoewel een wat dunner lapje pasta altijd wat chiquer is. En hij was lauw, tegen het koude aan. Geen goed begin dus eigenlijk. Maar ik wist al bij het inschenken van de champagne dat het niet helemaal naar onze zin zou lopen deze middag helaas, de ervaring leert dat nu eenmaal.
Brood werd gebracht, een dun sneetje lichtbruin stokbroodachtig brood, nogal zuinigjes. Op tafel stond al een kannetje met olijfolie, die we ook al niet lekker vonden, een rondje boter kwam na enige tijd. Water (Bru bruisend en plat) werd ingeschonken.

De eerste wijn, De Kleine Schorre 2009, Cuvée IDRW, Dreischor Zeeland (4.95), werd ingeschonken. Nu las ik bij de reviews hoe vreselijk trots het restaurant op deze eigen wijn uit Zeeland is, maar wij kregen hem gewoon zonder enige toelichting ingeschonken. Ik zit niet te wachten op verhalen van een kwartier, maar dit was wel heel kaal. De wijn vond ik overigens niet meer dan aardig.

Erbij het gerecht. Langzaam gegaarde kabeljauwrug, kibbeling van kabeljauw, Opperdoezer aardappelsalade en een schuim van piccalilly. Nu had ik in de reviews gelezen dat veel mensen dit gerecht erg flauw van smaak vonden. Nu, bij ons was het tegenovergestelde het geval, vooral die van Ole was zo pittig, dat hij de hele vis en ook de rest van zijn bord niet meer kon proeven. Die van mij was ook aan de pittige kant, maar wat ik vervelender vond was dat het leek alsof de kabeljauw (wat trouwens een raar hoopje was op mijn bord, die van de jongens was veel netter) nog net iets te glazig was. Toen ik daar een opmerking over maakte tegen de eigenaresse, die hier mee uitserveert vond ze dat ik haar dan maar moest roepen als dat werkelijk zo was.
Goed. De kabeljauw ging, was dus veel te pittig. De kibbeling was flauw en weinig (3 piepstukjes), de Opperdoezeraardappelsalade was een miniem torentje bedekt met bijzonder flauwe saus (het was geen schuim meer, wellicht te lang gestaan of zo) van piccalilly. Extra jammer, want ik ben een grote fan van piccalilly. We waren bepaald niet tevreden en toen men ook vroeg of het gesmaakt had antwoorden we dat dat wel ging. Daar werd niet op ingegaan.
Na een hele lange wachttijd werd een rode wijn ingeschonken, een Chateau Ollieux Romanis 2008, Cuvée Classique Corbières (5.50). Een aardige wijn.

Het hoofdgerecht liet op zich wachten, maar uiteindelijk verscheen de gebakken runderbavette en Spaanse varkens secreto met Madeira jus (spelling restaurant zoals altijd). De saus werd aan tafel bijgeschonken. Erbij nog twee rolletjes kool, gevuld met het een en het ander en overdekt met een rare zure saus. De borden waren koud, het eten dus lauw. Het vlees was goed, maar wat secreto is weet ik niet, ik zal zo eens googelen. Geen slecht gerecht, maar op koude borden werkt het natuurlijk niet.

De jongens wilden de aangeboden wijn bij het dessert wel, een Cocktail Limoncello (6.95), ik niet, ik moest tenslotte nog rijden en zo blij werd ik niet van dit alles.

Tussendoor kwam men nog met een klein rond schaaltje met een wit torentje erin, waarop men dan kokend water (uit een uiterst onhandige karaf) schonk. Het witte torentje wordt dan groter en ‘verandert’ in een doekje om de handen schoon te maken. Ik kende het al wel, de jongens niet en vonden het wel geestig om te zien.

De Cocktail van Limoncello vonden ze flauw en loeizuur en ook niet echt passend bij het dessert: taartje van mango en mineolas, pistache, chocolade en fruit, geserveerd met roomijs. Erbij wat framboosjes en die waren erg lekker. De overige smaken kwamen niet bepaald uit de verf, het zag er mooier uit dan het smaakte.
Koffie sloegen we over en na het betalen van de rekening (141.50) verlieten we In den Rustwat.
Echtgenoot zou hier vanavond zakelijk dineren, maar heeft het omgezet naar een ander restaurant. We waren gedrieënlijk zo eensgezind negatief in ons oordeel dat hij het niet aandurfde.

Ik keer hier niet terug. Of men de dag niet had of dat men het vervelend vond dat we het tussengerecht niet namen of dat men gewoon geen zin had in restaurantweekgedoe, ik weet het niet, in ieder geval waren er veel te veel fouten deze middag en dat is niet best.

Auberge de l'ill in Illhauesern

Op deze prachtige zonnige zaterdag reden we met gezwinde spoed richting Illhaeusern. We zouden daar vrienden treffen bij het overnachtingshotel en ons ‘s avonds in de watten laten leggen in Auberge d’Ill.

De simpele lunch onderweg in Hagondange (een salade du terroir en een flammenküche) deed ons goed en we genoten van de prachtige vergezichten in dit mooie noordelijke stuk van de Elzas. Rondom half 5 reden we het pieperige dorpje binnen en eigenlijk herkenden we het direct. Of de tijd had stilgestaan. We hebben nl. in 1986 ook eens bij de gebroeders Haeberlin gegeten en dat was een zeer memorabele maaltijd toen. Eén van onze eerste ***-ervaringen zelfs meen ik, hoewel George Blanc net iets eerder geweest kan zijn, dat weet ik niet meer precies.
Na wat lekkere biertjes en flink bijpraten in de schaduw bij het prettige hotel (het enige hotel naast het hotel van Auberge d’Ill, la Bergerie, in het dorp, waar ze flink van profiteren uiteraard) gingen we ons klaarmaken op de heerlijke koele kamer, want gelukkig hebben ze hier airco. De wandeling naar het restaurant is eigenlijk zes stappen en een keer vallen en de ontvangst door één van de zeer oude Haeberlins was vriendelijk. Binnen werden we opgevangen door een lid van de zeer omvangrijke witte brigade en we werden gevraagd of we het aperitief buiten wilden gebruiken.

Nu heeft de Auberge een prachtige tuin, dus natuurlijk wilden we dat. Buiten dineren is niet mogelijk. Ik begrijp dat wel, er is nogal wat niveauverschil, dus eigenlijk is dat niet goed te doen voor de brigade.
Een glaasje champagne wilden we wel, althans drie van ons, de vierde is alcoholvrij en daardoor meestal de BOB en dat werd een glaasje Taittinger. Lekkere champagne, lang geleden eigenlijk dat ik een Taittinger kreeg.

Erbij twee hapjes. Op een lepeltje een stukje paling met wat dingetjes erbij en een pizza-achtig koekje. Niet onaardig, maar ook niet om over naar huis te schrijven eerlijk gezegd.

De kaart werd ons overhandigd, die is ook on line te bekijken, dus daar verwijs ik kortheidshalve naar.
We kozen voor het menu uiteraard en de wijnkaart werd overhandigd. Die is hier natuurlijk uitgebreid en mooi. En kostbaar. Als eerste wijn kozen we een Klevener de Heiligenstein Heywang 2005 en die was tegen mijn verwachting in aan de zoete kant. Hij was in ieder geval niet droog genoeg voor mij, maar goed, ik had nog nooit een Klevener gedronken volgens mij en nu dus wel. Water werd geregeld en we werden aan tafel genood. Brood werd aangeboden en ook wat boter. Geen olie.
Een mooie ruime ronde tafel met zicht op de tuin voor mij en voor de anderen op de zaal, die weliswaar mooi verlicht was, maar toch wat duister was uiteindelijk en dat vind ik altijd jammer, ik zie graag goed wat ik eet.

Een andere amuse verscheen nadat de wijn was ingeschonken, een soepje onder een dakje. Een gambaatje trof ik aan, groentjes, ik meen iets van spelt en het geheel was hoog op smaak, tegen het pittige aan. Lekker. Alleen dat dakje maakte het wat mij betreft onnodig zwaar, het is eeuwen geleden dat ik iets met bladerdeeg kreeg in een restaurant, dus dat is dan wel weer geestig.

Het eerste gerecht was ‘Le Homard aux petits Pois à l’americaine virtuelle’....Kreeft met erwtjes dus.

Mooie stukken kreeft troffen we aan, lekkere puree van erwtjes, vier piepkleine lichtblauwe geleitjes, waarvan we de smaak eigenlijk niet goed konden benoemen, een ongare peul met overgare erwtjes erin en een kerstomaatje gevuld met iets van roomkaas. Best lekker, vooral de erwtjespuree en de kreeft.
Het tweede gerecht, ‘le Filet de St. Pierre, sauce vierge et supions aux épices’ kon me meer bekoren.

Op flink wat mooi op smaak zijnde groentjes lag een mooi stuk zonnevis, uitstekend van cuisson. Erop nog een mooi stuk inktvis in een jasje, die lekker was. De saus die met name de groentjes bediende maakte het helemaal af. Een lekker gerecht.

Onze tweede wijn was de Riesling Kientzler Geisberg Grand Cru 2004. De Riesling was erg lekker vond ik, ik vind de Elzassers sowieso weer een stuk prettiger, dat akelige zoetje in de afdronk is een stuk verminderd en daar hou ik van.
Gezien het volgende gerecht hadden we bij nader inzien de wijnen beter omgedraaid kunnen drinken maar goed, dit ging ook goed.

‘le Foie d’Oie poêlé aux Abricots, caramel à la Fleur de Sureau aux Amandes Fraîches’ verscheen, gebakken ganzenlever dus met abrikozen en karamel van vlierbloesem met verse amandelen. Precies dat troffen we op het bord aan. Het was jammer dat bij twee van ons de ganzenlever van binnen nog te ‘lillerig’ was, dat zou toch niet mogen. Bovendien was mijn stuk iets te hard gebakken aan de buitenkant en samen met die blubberige binnenkant levert dat dan een taaie buitenkant op. Een ernstige fout op dit niveau wat mij betreft.

Het vleesgerecht was ‘le Filet Mignon de Veau (origine France) et son Ris, accompagné d’une crêpe de pomme de terre truffé’.

Een mooi stuk kalfsvlees gevuld met helaas niet krokante zwezerik begeleidt door een aardappelpannenkoekje gevuld met wat spinazie en heel in de verte iets van truffel. Verder nog een quenelle van iets onduidelijks wat ongetwijfeld groente geweest zal zijn. Een aardig gerecht, maar wederom niet van het niveau wat ik verwacht had hier.

We waren toe aan de kaas en besloten tot een Maury V.D.N. Pouderoux rouge 2002.

De kaaswagen is hier - uiteraard zou ik zeggen, iets moet perfect zijn tenslotte - uitstekend. We maakten allen onze keus, waarbij ik het ‘geluk’ had dat de mannelijke tafelgenoot niet van kaas houdt, dus voor mij een bordje met alleen geitjes regelde, heerlijk!

De kaasjes waren uitstekend, hoewel ik het weer raar vond dat de Epoisses niet op een lepeltje werd gegeven, maar gewoon op het bord werd gelegd, waardoor ik nogal moest opschieten met hem te eten, want anders zou hij over alle andere kaasjes heen gelopen zijn. Beetje raar.
In zijn algemeenheid was ik niet geheel tevreden over het personeel. Weinig attent, net iets te gehaast en lichtelijk rommelig. Vreemd in een *** restaurant wat mij betreft, zeker in Frankrijk.

We waren toe aan de desserts en toen gebeurde er precies dat, wat ook bij Le Jardin les Sens gebeurde: er verscheen per persoon een plateautje met friandises.... Ik weet nog steeds niet goed wat ik daar nu mee aan moet. Het rare was ook dat toen we ons voor de koffie naar het terras verplaatsten het personeel wel wat waterglazen meenamen, maar niet de plateautjes met de friandises, waarschijnlijk met het idee dat we die niet wilden of zo. Dus droegen we die zelf maar. Maar eerst de desserts.

‘Le Pêche Haeberlin’ en reduction’. Een prachtige lichte perzikmousse met erin wat mooie zachte stukjes perzik lag in het bord en ernaast nog een sorbet van pistache, heel zacht van smaak (gelukkig, want ik ben niet zo kapot van pistache). Een heerlijk, zacht dessert was dit.

Het tweede dessert was ‘La Gourmandise aux fruits de Saison’. Een mooie millefeuille (tompoes), gevuld met heerlijke crème en mooi rood fruit vonden we, nog een streep coulis van rood fruit met aalbesjes en een bolletje ijs, waarvan de smaak me ontschoten is. Ik meen gewoon vanille. Ook een lekker dessert, lekker fris.

De wijn dronken we verder uit op het heerlijke terras, waar het inmiddels prettig koel geworden was, koffie en thee namen we daarna nog en na het betalen van de rekening wandelden we diep in de nacht terug naar het hotel.

Een avondvullende ervaring. Leuk om mee te maken, maar qua restaurant niet voor herhaling vatbaar wat mij betreft.

Mangerie 't Cruydt in Hoogstraten

Voorafgaand aan de onvergetelijke ervaring bij Table d’Amis moesten we natuurlijk ook lunchen. Zoals meestal bij dit soort weekenden spreken we ergens af waar we elkaar treffen en rijden dan in één auto verder. Dat was deze keer het er niet op vooruitgegane qua ligging motel Princeville van de Van der Valk keten. Maar goed, we vonden het allebei en reden met gezwinde spoed, terwijl het 31 graden was richting Hoogstraten. We zouden gaan lunchen bij Mangerie ‘t Cruydt, een tip die ik had gelezen op Smulweb. Hoogstraten vind ik dan weer extra leuk omdat alle jaren dat we toen de kinderen klein waren we op de terugweg uit Frankrijk altijd ons avondeten daar gebruikten. Bij De Tram, bij Het Begijnhof, bij dat leuke ding op de hoek met het grote bord van dat lekkere Corsendonkbier etc. etc. Hoogstraten was echt ‘van ons’.
Mangerie ‘t Cruydt is nieuw, het is een samengaan van een bestaand Greenhouse, waar je allerhande spullen voor huis en tuin kunt kopen en een nieuw restaurant. Veel bekende namen kom je er tegen, ik kende in ieder geval de kok, Berry Smekens, van gezicht - hij kwam regelmatig even de keuken uit, want het was aan het begin van de lunch nog steeds bloedheet, maar gaandeweg de maaltijd begon het wat te druppelen. Wij zijn lekker buiten blijven zitten, echt afkoelen deed het niet, aan het eind van de maaltijd was het nog steeds 25 graden. Op een bepaald moment riep Tanja ‘ha, ik ken uw gezicht’. Ik stomverbaasd natuurlijk en wat bleek, het was kok Jan (Gerrit Bruntink), welbekend in Brabant en ook van het programma ‘Wie is de chef’, waarbij hij met zijn fijne bourgondische stijl tegenover onder andere de Rawfood dame Petra stond. Een leuk, hartelijk gesprek ontspon zich, altijd gezellig. Hij kookt hier overigens niet, hij heeft zijn naam verbonden aan het geheel.
Je kunt hier lunchen en dineren, maar ook borrelen of een kopje koffie of thee drinken. Een beetje rondwandelen door het Greenhouse of het restaurant kan tot leuke aankopen leiden, alles is in principe te koop.

Tot zover de inleiding.
De maaltijd. Het menu Marché (39.50), daar kwamen we voor. De website is helaas nog niet bijgewerkt, maar de prijs is hetzelfde. Voor overige prijzen en het andere menu verwijs ik naar de website.

We begonnen met een glaasje witte wijn, Klug, chardonnay-sauvignon en die was in orde. Hildon water werd ingeschonken, wit en bruin brood met boter en olie kwam en we kregen een amuse.

Een oester uit Normandië en op een lepel rivierkreeftstaartjes met een sausje. Lekker.
Het voorgerecht bestond deze middag uit een taartje van Koningskrab uit de Barend zee met coquille en een limoenvinaigrette. (grappig dat ze zich niet aan die onwijze ssz-spelling wagen en het heel simpel houden).

Op het bord onderaan vier druppels van de helaas onvermijdelijke balsamico. Daarboven een flinke salade van krab, die mooi licht van smaak was, ernaast een uitstekend gebakken coquille, die verrassend genoeg naar biefstuk(jus) smaakte en dat vond ik erg leuk gevonden. Op die manier krijgt een coquille weer eens een hele andere smaak. Aan de andere kant ernaast een slaatje gerold in een komkommersliert en tot slot nog een stuk poot van de krab gevuld met heerlijk krabvlees. Een uitstekend en lekker voorgerecht.

Het hoofdgerecht, lamsrack, rosé gebraden, met asperges en lamsoren, hierbij een rozemarijnjus was al even uitstekend. Prima lam, heerlijke asperges (de laatste!), de lamsoren waren vervangen door andijvie, maar dat vind ik helemaal niet erg, want ik hou van andijvie en de jus vulde alles mooi aan. Het enige rare vond ik de puree met erop een wat vreemd taartstukje van aardappel en spek en erop nog een reepje gebakken spek. Het maakte het toch al niet lichte gerecht wat mij betreft onnodig zwaar. Misschien dat dat in de winter bij -10 prettig is, nu niet. Maar, op deze aantekening na, toch een goed gerecht.

We dronken overigens allebei nog een glas van de witte huiswijn, we moesten tenslotte nog door naar Kortrijk. Het Hildonwater vloeide wel overvloedig.

Het dessert was aardbeien uit Hoogstraten op de wijze van ‘t Cruydt bereid en op het bord troffen we een paar van die heerlijke aardbeien aan, overgoten met heerlijke aardbeiensaus en gelegen op wat crème. In een glaasje de meest fantastische frambozenmousse die ik ooit gegeten heb. Heerlijk licht, mooi zuur, echt een fijn toetje voor de zomer. Tot slot lag er nog een flinke quenelle huisgemaakt aardbeienijs en dat was wel zo goddelijk lekker dat ik alleen daarvoor nog eens terugkeer hier. Eronder crunch van het een of het ander en ook daarover was ik zeer te spreken. Normaal vind ik crunchjes altijd maar zozo, dat moet dan voor de mondbeleving of zoiets, maar deze was heerlijk! Grote complimenten voor dit fijne dessert.

We sloten af met thee en koffie, waarbij nog wat lekkernijen kwamen en waren blij dat we ‘s avonds pas weer tegen 20.00-20.30 aan de volgende maaltijd zouden zitten.
Een fijne maaltijd was het en de Mangerie is zeker een aanrader. Parkeren is hier vrij, wel met een parkeerschijf.

Met dank aan Tanja voor de foto’s, want natuurlijk had ik ook bij deze maaltijd mijn toestel niet bij me.

Table d'Amis in Kortrijk

Nadat we hadden ingecheckt in het allercharmantste hotel (Focus, met kamers die allemaal anders zijn ingericht door kunstenaars) lieten we ons per taxi (gratis op kosten van het hotel, waar maak je dat mee?!) naar de Grote Markt in Kortrijk brengen voor wat wijntjes op een terras. Terrassen genoeg daar en het was gezellig. Zo tegen half 8 bracht een taxi ons naar een arbeiderswijk, dicht bij de autosnelweg waar het restaurant wat we deze avond zouden bezoeken gelegen is.
Ongelofelijk hoge verwachtingen hadden we. Hier kookt namelijk onze oude bekende, Matthieu Beudaert. Kunsthistoricus van opleiding, maar hij heeft al vroeg zijn hart verloren aan de gastronomie en dat hadden we in het verleden ook enkele malen tijdens onze thuiskooksessies mogen meemaken. Zijn vrouw Sofie stuurt het personeel aan samen met haar rechterhand An en is tevens de sommelier.
Het restaurant is een oude herberg, mooi opgeknapt van binnen met verbazingwekkend veel ruimte en uiterst smaakvolle kunst. Bij binnenkomst is er links een leuke bar en rechts is dan het restaurantgedeelte, wat doorloopt naar achteren waar ook nog een grote ruimte is voor bijvoorbeeld groepen en waar dan ook de toiletten zijn. Deze avond was het restaurant volledig gevuld (elke avond en middag zit het er vol trouwens, zo begrepen we), dat betekent toch zo’n 29 couverts aan de tafels aan de voorkant en er was ook nog een groep van 16 personen. Dat behappen met 3 koks vind ik al ongelofelijk en dan heb ik het nog niet eens over de kwaliteit. En ook nog niet over de souplesse van het bedienend personeel. Geweldig op elkaar ingespeeld allemaal, uitstekende kennis van zaken, een prima samenwerking tussen zwarte en witte brigade, voor iedereen even een vriendelijk woordje en een glimlach, je voelt je werkelijk helemaal welkom en in de watten gelegd.

De kaart is mooi. 6 voorgerechten, 5 hoofdgerechten, 5 desserts; een menu table d’amis: 7 gangen of 4 gangen, desgewenst met een wijnarrangement, een marktmenu op doordeweekse dagen, voor de lunch bestaand uit voor-, hoofd en koffie en voor het diner uit voor, - hoofd en dessert. Ook hier is een wijnarrangement mogelijk. Voor prijzen verwijs ik naar de website.
De wijnkaart is mooi. Uiterst vriendelijk geprijsd met fijne wijnen. Breed van opzet en duidelijk met kennis van zaken in gezet.

Bon.
De ontvangst was uiteraard allervriendelijkst, Matthieu kwam even snel de keuken uit, maar ging er - logisch - even snel weer in, we zouden elkaar aan het eind van de avond wel spreken.
Een aperitief wilden we wel en voor de verandering namen we eens het aperitief maison. Hier Crémant de Luxembourg, Gales, Private Cuvée, met crème de Mûre en een paar druppels wodka. Normaliter ben ik niet zo van dit soort smaakjes, maar dit drankje beviel me uitstekend, erg lekker zelfs.

Erbij drie amuses, waar we direct van stil vielen.
In een glazen schaaltje een komkommersoepje met komkommer, komkommerschuim en scheermes: ontzettend verfrissend. Zoals bekend ben ik een liefhebber van komkommer, dus dit was een absoluut schot in de roos. Daarnaast een bakje met een soepje van rode kool, heerlijk pittig van smaak en erin twee mooie kleine mosseltjes met erop een emulsie van mosterd. In één woord geweldig! En tot slot op een leiplaatje een half uitje gevuld met mosterdzaad, wat een ware explosie was in de mond en ernaast een rolletje gemarineerde rode biet gevuld met een tartaar van rundvlees. Ook geweldig lekker. Het leuke van dat rolletje nu is, dat hij het ooit eens thuis voor ons heeft gemaakt als bijgerecht bij een geweldige Haas Royale en er toen ook iets met jenever mee heeft gedaan. Ook toen was ik al zwaar onder de indruk en dat was ik deze avond weer. Ik bleef het trouwens ook.

Heerlijk brood kwam, boter, olijfolie, zout en peper, water en de eerste wijn werd ingeschonken. Een Grüner Veltliner, Kies, Kurt Angerer. Deze wijn was speciaal gekozen om tegenwicht te bieden tegen de verse augurk die we in het eerste gerecht zouden aantreffen. Ik vond het een heerlijke Veltliner, op de een of andere manier minder licht, maar wel mooi mineralig en hoog in de zuren op een goede manier.

Hij paste wat mij betreft uitstekend bij de Escavèche van makreel met groene selder en verse augurk.
Een prachtig opgemaakt bord met in het midden schuim van selder wat wel zo ongelofelijk krachtig van smaak was, dat we er helemaal stil van vielen. Eromheen de prachtige stukjes rauwe makreel met erop diverse onderdelen van de selder, wat tuinboontjes en wat plakjes verse augurk. Ook nog een halve verse augurk waarop een tonijncrème à la tonnata was gelegd. Geweldige combinaties en ook erg prachtig in alle eenvoud.
De tweede wijn, een Pinot Blanc van Trimbach, 07 was mooi droog en vol en paste alweer zeer goed bij het volgende gerechtje.

De langoustine met een (aan tafel erbij geschonken) consommé van schaaldieren, een toefje huisgemaakte tomatenpuree van Noir de Grimée tomaat en heel veel zeer fijn gesneden jonge groentjes, die als een quenelle in het bord lagen. Ik kan hier heel kort over zijn: alweer ongelofelijk lekker. De langoustine was perfect! Heerlijk zoet en uitstekend passend bij de groentjes, bij de puree en bij de consommé, die prachtig vol en diep van smaak was zonder te gaan overheersen. Wat een smaakkunstenaar is die Matthieu! Her en der een bloempje voor de mooiigheid en we waren alweer diep tevreden.

Een Graves, waarvan de verdere details me in al het geweld van al die heerlijkheden even zijn ontgaan werd ingeschonken, ter begeleiding van een wel heel bijzonder gerechtje.

Erwtjes en tuinbonen met sepia gegrild. De wijn was mooi vol, zonder zoetje in de afdronk gelukkig en een mooie begeleider van de heerlijk gegrilde stukjes sepia. De erwtjes lagen er als erwtjes (die ongelofelijk kleine verse heerlijke erwtjes) en als crème en de tuinboontjes waren natuurlijk dubbelgedopt, waardoor een zeer lenteachtig bord ontstond. En alweer zo prachtig van smaak. Her en der nog wat fijne kruidjes en heel verrassend: poeder van koffie. Nu zul je denken tja, poeder van koffie, maar dit was wel weer zo mooi in opbouw. De gebrande smaak paste wonderwel bij de zachte crèmigheid van de groentjes en ook de sepia werd erdoor naar een hoger plan gehaald. Prachtig gevonden!

Ons laatste visgerechtje, zeewolf, jonge kool.....yoghurt, werd begeleid door een Chablis van Drouhin, 08, die uiteraard in orde was. Mooi vet, passend bij de yoghurt. En dat deed hij inderdaad. Mooi gevonden!
Op ons bord een rondje volle yoghurt, wat gebakken jonge kool, wat rondjes witte groente, waarvan we niet precies wisten wat het was, het was wat te zacht van smaak voor pastinaak eigenlijk, wat kruidjes en een ongelofelijk (ja gaan we weer, pardon) geweldig prachtig stukje zeewolf. Ik heb nog nooit zo’n mooi stukje zeewolf gegeten. Alleen al voor dat stukje vis keer ik hier terug. Wat er precies mee gedaan is (ik ben het ook vergeten te vragen later op de avond) weet ik niet, maar de buitenkant was mooi krokant en de binnenkant was wel zo prachtig van cuisson, dat we er stil van werden. De kool kon mij iets minder bekoren, maar tafelgenote was daar weer zeer over te spreken. In ieder geval beviel me het uitgebreide gebruik van groenten erg.

Een glas rode wijn werd ingeschonken. Een La Marzelle, een prachtige Saint Emillion.

Bij een extra gerechtje, wat Matthieu speciaal voor ons had gemaakt. Ook nu vielen we weer stil, wat ontzettend aardig toch en dat terwijl het hele restaurant gevuld was met gasten!
De wijn was uiteraard prachtig. Mooi vol, een lange afdronk en hij paste uitstekend bij het werkelijk geweldig mooie stuk entrecote wat we op ons bord aantroffen. Erbij een uitje, wat aubergine en een aardappelgolf met daarop mooie groene stipjes. Van het vlees waren we al stil, wat was dat ongelofelijk lekker, maar van die aardappel waren we helemaal stupéfait. Gefrituurd, maar zo krachtig van smaak met zoveel kruidjes dat alleen die aardappel al een medaille waard zou zijn, maar die groene stipjes, wat dragoncrème was, om een Béarnaisesmaak te bereiken (aldus Sofie) en die aardappel samen, mensenkinderen zeg....on-ge-lo-fe-lijk! Werkelijk ongelofelijk. Wat een extreme verwennerij.

Het hoofdgerecht van het menu, eend ‘barbarie’, geroosterd, jonge prei, werd begeleidt door een Aquino, Firenze. Een Italiaanse Syrah-wijn. Erg lekker vond ik hem, hij deed toch wel iets aan Chianti denken, maar was voller. De eend was goed, mooi rosé, er lagen weer heerlijke groentjes bij, wat auberginepuree en we waren alweer dik tevreden.

De beide dessertjes van het menu hadden we natuurlijk al voorbij zien gaan en die zagen er goddelijk uit, maar toch besloten we tot kaas. Waarbij we graag een fijn glas witte wijn wilden.

Dat werd een Longridge Sauvignon, Zuid-Afrika, Stellenbosch volgens mij en die beviel me ook alweer uitstekend. Vijf mooie stukjes kaas kregen we, met erbij drie toefjes zoetigheidjes, die zeer smakelijk waren. De kaasjes werden uiteraard toegelicht, maar in al het geweldige van deze avond ben ik het gewoonweg vergeten. In ieder geval waren het heerlijke kaasjes en was het een hele fijne afsluiting van een diner wat me nog heel lang zal heugen.

We hebben na afloop van het diner nog lang nagesproken met Matthieu en de rest van de crew en dieptevreden gingen we diep in de nacht naar bed. Om heel snel en heel vaak naar terug te keren. Wat kan deze man koken. Echt ongelofelijk goed. Ik raad dan ook iedereen aan voordat Michelin en Gault Millau hem ontdekken er naar toe te gaan, daarna krijg je vast problemen met reserveren.

N.B.
Ik was zo slim dit weekend om mijn fototoestel te vergeten, dus de foto’s zijn wat anders dan gewoonlijk. Alweer een reden om snel terug te keren dus voor mij ;-).

HanTing Cuisine in Den Haag

Echtgenoot was jarig en dat gingen we o.a. vieren bij HanTing Cuisine. De keer dat we er tijdens een restaurantweek waren, was zo goed bevallen, dat we graag op herhaling gingen.
De ontvangst was allerhartelijkst en, zoals gevraagd, kregen we de enige ronde tafel die het stijlvol ingerichte restaurant rijk is.
De chef herkende ons en een leuk gesprekje volgde. Een aperitief wilden we natuurlijk wel en op aanraden van de chef kozen we voor een fles Cuvée Alexandr Blanc de Blanc uit Moldavië en die vonden we geweldig lekker. Ik heb eigenlijk nooit eerder iets uit Moldavië gedronken en dit smaakt absoluut naar meer.

Erbij wat knabbels. Stengels met zeezout en een koekje met Chinese worst (het maken ervan is me uitgelegd en klonk zeer interessant, maar de details heb ik niet onthouden) en truffelmayonaise. Lekker! Nadat we hadden besloten allevier het 5 gangenmenu van de chef, incl. een wijnarrangement te nemen, kregen we een amuse.

Twee hapjes deze keer. Een venusschelp in roodlof en een rivierkreeftje met ponsogelei (citrus/soja). Allebei erg lekker en erg de eetlust opwekkend.

De eerste wijn, een Wanui Springs, sauvignon blanc, Nieuw Zeeland, werd ingeschonken en die beviel me uitstekend. Mooi in de zuren en stuivend fris.

Hij paste uitstekend bij de tonijntartaar gemengd met fruit uit Zuidoost-Azië en het mooie rondje king krabsalade met een pruimensaus en Chinese lotusmousse. Op de tonijn nog een rolletje van gemarineerde rettich met sesam. Mooie smaken bij elkaar en mooi om te zien ook. Een fijn begin dus.

In een gedroogd, opgerold blad verscheen een bolletje rijst (ik heb er al van gegeten voordat de foto is genomen) met wat azijn, om de smaakpapillen tussen koud en warm wat te neutraliseren.

De tweede wijn, een Mendoza, Viognier, Argentinië, was wat voller, maar zeker niet vet en paste alweer uitstekend bij de zeebaars op de huid gebakken met Chinese tofu, coquilles, schuim van knoflook, asperges en een heerlijke bonensaus. Erbij nog wat van die mooie groene sojaboontjes en het plaatje, zowel voor het oog als voor de mond, was compleet. een heerlijk gerechtje was dit.

De derde wijn, een Fendant 2008, Zwitserland, kon me minder bekoren. Ten eerste wordt je er bijna mee doodgegooid momenteel in de restaurants maar belangrijker, ten tweede dus, is de smaak heel anders dan vroeger. Vroeger was het een stevige, mooie bergwijn, nu is het niet meer dan een flauw aftreksel ervan helaas. In drie restaurants de afgelopen weken hebben we de wijn gedronken, thuis ook een fles nog eens en nee, geef mij de ‘oude’ Fendant maar. Maar goed, leuk dat restaurateurs wat verder kijken dan de geijkte paden op wijngebied natuurlijk.

Hij paste dan weer wel bij het deze gerechtje. Tongscharfilet op sla met een Thaise kruidensaus met een garnituur van Chinese groenten met onder andere omelet. Alweer een prima gerecht dit. Vooral de saus vonden we erg lekker. De vis was ook uitstekend van cuisson, het wil nog weleens mis gaan met tongscharfilet helaas.
De vierde wijn, een Domaine de Jale, rosé, 2009, Provence was opzienbarend licht van kleur wat wat mij betreft niet veel goeds voorspelde, maar dat viel erg mee.

Een aardige wijn, die goed paste bij de diverse Dimsummetjes die we op een plateautje kregen. wel een wat vreemde volgorde in het menu wat mij betreft, ik geloof ook dat de meeste mensen zich beperken tot 4 gangen, maar ik vind Dim Sum altijd lekker, dus geen probleem verder. Vier waren het er. In een glaasje een gefrituurd rolletje met eendenlever, waarvan de eendenlever helaas toch wat wegviel tegen het frituurgeweld, in een stoombakje drie dimsummetjes, eentje met haai, eentje met beef en eentje met garnalen. Nog twee bakjes met heerlijke saus erbij en de bordjes gingen weer allemaal helemaal leeg. Ik heb veel Dim Sum gegeten in de loop der tijd, maar deze eindigen toch wel ergens bovenin.
Het vleesgerecht tenslotte werd begeleidt door een Barista (nee, geen koffieboy) uit Zuid-Afrika, uiteraard een pinotage. Ik vond de wijn erg lekker. Mooi vol, mooi van kleur en mooi van reuk.

Hij paste uitstekend bij de bison. Zelden heb ik zulk mals vlees gegeten, ongelofelijk gewoon. De bison was heel dun ‘gepaneerd’ met kruiden, eronder een heerlijk sausje en wat dunne groene asperges omwikkeld met spek. Ernaast aan de ene kant mooie paddestoelen, ik meen dat de chef sprak over ‘bubbles’ en aan de andere kant wat groentjes, een Chinese ravioli en een aspergemousse. Een absoluut waardig slot van de maaltijd.
Het enige minpuntje was dat ik niet goed doorhad dat je geacht wordt je rijst en dergelijke apart te bestellen, bij het menu tijdens de restaurantweek kregen we een bakje kerrierijst met garnaaltjes en dat had ik nu ook best erbij gewild, voornamelijk omdat het zo lekker is.
Maar dat doet niets af aan de mooie maaltijd die we hier hadden.

We eindigden met drie keer espresso en één keer Chinese groene thee, waarbij nog wat heerlijke koekjes kwamen en bij de rekening kregen we alweer een heerlijk glaasje dessertwijn.
Diep tevreden verlieten we dit zeer gastvrije en smakelijke restaurants. Om nog vaak naar terug te keren.

Parkheuvel in Rotterdam

Parkheuvel. Tijdens mijn rondkijken op de site van Diningwiththestars zag ik zomaar tot mijn grote verbazing dat op zaterdagavond een tafeltje voor 4 bij Parkheuvel mogelijk was. Tja, dan is voor mij de keus snel gemaakt. Het eerder gereserveerde restaurant snel afgezegd en de reservering was gemaakt.
Keurig op tijd bestegen we de trappen, vooral de jongens vonden het allemaal erg leuk, want Parkheuvel, ja dat vinden ze toch wel heel bijzonder. Vooral Ole wil er eigenlijk al jaren naar toe en vanavond ging dat dus gebeuren.
De ontvangst was allervriendelijkst en tot mijn grote verbazing, waarbij tegelijk ook het kwartje bij me viel, werden we niet de lounge in genood, maar liepen we links de gang in, waar normaliter het zaaltje is voor privé-diners. De deuren waren opengeschoven en een flink aantal tafeltjes waren er neergezet. De airco draaide op volle toeren, het zaaltje is flink lager dan de restaurantruimte; na enige tijd kwam een echtpaar binnen die direct vroegen of de airco lager mocht, waardoor het op de duur wat benauwd werd daar in het hoekje. Wel kregen we een ronde tafel, zoals ik had gevraagd, maar we zaten flink in het loopje. Ik begreep dus direct waar de extra stoelen vandaan kwamen....
Tijdens de maaltijd heb ik aan de vriendelijke sommelier gevraagd ons de gegevens van deze avond te mailen, maar ondanks het achterlaten van het emailadres en het tot tweemaal toe per email nog eens navragen heb ik helaas niets mogen ontvangen, dus de wijnen worden in deze recensie niet beschreven. Mocht ik ooit nog iets ontvangen, dan zal het worden aangevuld.
We begonnen met een glaasje Cava, die goed was. Opvallend was dat na onze bestelling de na ons binnenkomende gasten direct champagne werd aangeboden, blijkbaar moest er flink verdiend worden deze avond.

Erbij wat knabbels. Een hoorntje met avocado; een maracon met wasabi; een stengeltje met het een of het ander; wat kroepoekjes en de bekende cannelloni met piccalilly, sesam en zeezout. Aardige knabbels.
Het menu voor de avond werd ons uitgelegd en we kozen voor het wijnarrangement.
Bruisend water voor twee mannen, ijswater voor Ole en mij, brood en aanverwante zaken en we konden beginnen.

Een amuse verscheen. Een stukje haring gelegen op heel fijn gehakte ui met appel, erop een koekje en schuim van korenwijn. Een lekker hapje.
De eerste wijn werd ingeschonken. In zijn algemeenheid: alle deze avond geschonken wijnen waren prima. Niet opzienbarend, maar goed genoeg voor een avond als deze. Bovendien schonk de sommelier prettig door, wat gezien de lange, lange wachttijden tussen de gerechten hielp ons humeur op peil te houden, complimenten dus voor de sommelier.

Het eerste gerecht was tonijn met asperge. Twee quenelles mooie rauwe gemarineerde tonijn met drie halve asperges met een vinaigrette van ei en viseitjes troffen we aan en we vonden het lekker. Het zag er ook mooi uit.

Het tweede gerecht, kreeft Thermidor, hier niet in de schaal, maar als klein torentje opgediend, was aardig. Niet geheel warm (meer) en door de gratin die vrij dik was aan de zware kant wat mij betreft. En ik vond de kreeft erg fijn gesneden, van mij mogen de stukken kreeft wat groter zijn, maar dat is persoonlijk.

Het derde visgerecht was een bekende voor mij. In 2008 at ik het met zeebaars, vanavond was het met een stukje tarbot. Tarbot dus van de plancha op een bedje van stoof van allerlei groentjes, opperdoes en blokjes rundvlees. Net als de vorige keer was ik niet zwaar onder de indruk. Ik vond het best lekker, maar kreeg nu niet echt een wow-gevoel.

Het vleesgerecht van deze avond was gepocheerde ossenhaas van Angus-rund, met erbij een ravioli gevuld met sukade, erop wat artisjok, erbij wat groentjes en een mooie saus eromheen. Prima, prachtig mals vlees en ook alle bijgerechtjes waren lekker. Een mooi klassiek gerecht, goed uitgevoerd.

Vier kraakverse madeleines werden op tafel gezet, ter inleiding van het dessert wat later verscheen. De madeleines waren in orde.
Het dessert van deze avond was een bekende van me, althans een vriend van me kreeg het in 2008, toen ik voor de kaas opteerde.

Een dessert in drieën.
Een granité van gin met dragon, een ravioli met aardbeitjes en een cocktail romanov met heerlijk aardbeienijs. Rood fruit is altijd een prima afsluiter vind ik en dat vond ik deze avond weer.

We sloten af met drie espresso en een thee, waarbij we van een plateau nog wat bonbons mochten kiezen en later verscheen er nog een plateautje met wat zoetigheden. Na het betalen van de rekening verlieten we zonder uitgeleide, het personeel was even onzichtbaar, Parkheuvel. Het zal enige tijd duren voor ik hier weer naar toe zal gaan.