The Raffles in Den Haag

Op deze zevende april hadden we het druk. Eerst moesten we langs de juwelier, de ring die Ole gaat krijgen voor zijn 18e verjaardag was klaar en aansluitend zouden we naar een vernissage gaan bij Pulchri van Jaroslawa Dankowa(bekend van o.a. het Indisch monument in Den Haag). Uiteraard moest er ook gegeten worden, dus ik had gereserveerd bij The Raffles. Echtgenoot is een groot liefhebber van de Indonesische keuken en veel verder dan Garuda waren we eigenlijk nog niet gekomen, dus we moesten nu maar voor het echte werk gaan vond ik. Nu was alles wat eerder gepiept dan we dachten, dus vanwege jeugdsentiment dronken we nog wat biertjes bij De Posthoorn en reden daarna iets te vroeg naar The Raffles.

De inrichting doet - denk ik, nog niet geweest nl. - Indonesisch aan, met name de Ikat-draperiën spraken me aan, op die manier creëer je toch wat privacy in het vrij kleine restaurant. De mannelijke bediening (een wat oudere man en twee wat jongere mannen) zijn zeer vriendelijk en met name de oudere man is uitstekend op de hoogte van de wijnen die men er schenkt. De vrouwelijke bediening is ernstig niet aanwezig en fluistert naar mijn mening ietsjes te veel, dat mag wel wat duidelijker. Maar vriendelijk is het allemaal wel. We bekeken de kaart, zie de website voor een uitgebreide indruk en we besloten - uiteraard zou ik bijna zeggen - voor het menu Raffles met wijnarrangement.

Een flinke bak emping kwam op tafel. Nu vind ik emping persoonlijk altijd veel te zoet, zo ook deze, maar een snufje zout - doe ik thuis ook nl. - bracht uitkomst. Zo was hij wel lekker en paste goed bij de aperitiefjes. Voor echtgenoot een biertje en voor mij een droge witte wijn. Een Verdejo, een lekker allemansvriendje.

Op de tafels verder nog wat kunst, een kandelaar, peper en zout en onderborden van Wedgewood. Het viel me op dat bijna al het serviesgoed wel een butsje ergens had. Op de een of andere manier niet storend trouwens, het past wel bij de hele sfeer. Ook het Yogya-zilver werkt daaraan goed mee. Bij het voorgerecht kregen we een Marsanne – Louis Chèze –   Pays des Collines Rhodaniennes 2010 en dat was een bijzonder prettige wijn, die zich ook uitstekend hield bij het gerecht.

Popiah Singapura; Papierdunne rijsteflensjes gevuld met crab en vis. Inderdaad een flinterdun rijstflensje kregen we, ruim gevuld met heerlijk gekruide krab en stukjes vis. Bijzonder smakelijk en perfect gekruid. Erbij een limoentje en wat flinterdun gesneden kool voor de frissigheid en ook dat paste perfect. Een mooi gerecht vonden we het, wel aan de ruime kant... Het tweede gerecht was minstens zo lekker.

Sop Benkulu; Sumatraanse vissoep, pikant en geurig! Op de foto ziet de bouillon lichtelijk uit als afwaswater, maar dat komt vooral omdat er behalve diverse vissoorten en gesneden kleine maiskolfjes ook wat rijstnoedels in zaten. Die gaven het gerecht een wat vreemde kleur, vooral op de foto. In het echt was het een mooie heldere bouillon met wat lekkere rode 'oogjes'. Wederom een heerlijk gerecht, geweldig fijn gekruid, niet te heet, maar toch aanwezig. En de diverse visjes waren perfect van cuisson, niets was taai geworden. In het glas vervolgens een Schiefer Riesling – van Volxem – Qualitätswein – Trocken – Saar 2010, een echt lekkere Riesling, bijzonder mineralig en heerlijk droog. Eén van de weinige Rieslings - volgens de meneer - die echt uit de Saar komt. Erbij

Udang Pantung Kuning; Kreeft met een saus van kunjit, citroengras en tomaat en dat was de topper van de avond. Geweldige stukken kreeft in een absoluut heerlijke saus. Wederom flink gekruid, maar wel dusdanig dat de smaak van de kreeft nog goed te proeven was. Echt zo’n gerecht waar je nog wel een bordje van zou willen. Het hoofdgerecht kreeg als begeleiding in het glas een Cabernet Riserva – Alois Lageder – Alto Adige 2007, een prettige rode wijn. Het hoofdgerecht was

Domba Kare Batak; Stukjes lamsfilet in een donkere curry uit de Batak landen met nasi goreng. Mooie stukjes lamsfilet, rosé gebakken in een fijne donkere curry met wat aardappeltjes en gesneden basilicum en ernaast een flink torentje nasi goreng, gevuld met onder andere stukjes kipfilet en cashew-noten. Alweer lekker, maar niet heel opzienbarend. En nogal veel, dus ik moest iets laten staan. Bij het dessert kwam een glas Maury – Mas Amiel en dat is gewoon een wel prettige dessertwijn.

Het dessert zelf was Es Merapi; Gekruid ijs besprenkeld met pure chocolade saus. Drie gigantische bollen ijs kregen we met op het bord heel veel strepen en kringels chocoladesaus. Erbij nog een mooi schenkbekertje met warme chocoladesaus. Het ijs had drie smaken: aardbei met rode lombok, kokos met kaneel en banaan met gember. Alledrie werkelijk erg lekker, maar mede door de warme chocoladesaus en de hoeveelheid echt te zwaar, ik moest meer dan de helft laten staan.

Bij de goede espresso waarmee we afsloten kwamen nog wat lekkere bonbonnetjes en tevreden verlieten we The Raffles. Een aantal gerechten is werkelijk bijzonder lekker hier, om dus nog eens naar terug te keren.

Hofstede de Blaak op 1 april 2012

Op deze eerste april werden we verwacht op een verjaardag. Echtgenoot kreeg het lumineuze idee vooraf eerst even te gaan lunchen. Omdat de verjaardag in Rijen zou plaatsvinden koos ik uiteraard voor Hofstede de Blaak. De voorpret is altijd de halve pret al bij mij, dus ik had de kaart en beide menu’s uitgebreid bekeken en ik kon eerlijk gezegd erg moeilijk kiezen. Keurig op tijd arriveerden we en liepen we naar binnen.

We mochten een tafel uitzoeken in de Jachtkamer. De ontvangst door de vrouw des huizes (vrouw van de chef) was vriendelijk en we begonnen met een glas champagne, Lanson wederom. Een prettige champagne. We waren de enige gasten deze middag, doodjammer toch dat Nederlanders zo weinig lunchen op de zondagmiddagen.

Een uitgelezen middag wat ons betreft om lekker lang te tafelen. Bij de champagne een eerste hapje. Bladerdeeg met ansjovis, zwarte olijf en basilicummayonaise. Lekker! De chef zelf bracht ons een amuse. Zijn ‘muizenvalletje’, bijzonder geestig om te zien (de pin is er wel uitgehaald natuurlijk). Op een sneetje roggebrood heerlijke roomkaas met spekjes en wat mosterdmayonaise. Een lekker hapje.

We bekeken de kaart en terwijl we daarmee bezig waren zei Jennifer (ja, het was zo gezellig dat ik het deze keer wel gepast vind om met voornamen te werken) dat Angelo voorstelde om ons geheel te verrassen. Hij was ook bezig met de nieuwe kaart en zou het wel leuk vinden als wij alvast wat elementen daarvan zouden proeven. Nou, dat vonden we natuurlijk een uitstekend idee. Waarbij we maar direct opteerden voor het wijnarrangement, zodat helemaal alles deze middag een verrassing zou zijn. Een karaf water kwam op tafel, boter, olie stond er al, pezo ook en een schaal met broodjes kwam langs. De eerste wijn was een Riesling. Domaine Rieflé, Côte de Rouffach Bonheur Festif 2007. Specifiek gekozen bij het eerste gerechtje.

Klompjes van eendenlever met biologische parelhoen, in walnotenolie gegaarde knolgroenten en gepofte granen en wortel. Een schitterend opgemaakt bord kregen we met die schattige klompjes van eendenlever, overgoten met een dun laagje wat leek op wortel, maar wat de smaak van de eendenlever geheel intact liet. Erbij de diverse knolgroentjes, wat crèmetjes en mousjes, heerlijke stukjes gegrilde parelhoen en ik vermoed als extraatje van de chef nog een ontzettend lekkere schijf eendenlever. Verder de gepofte granen, snijbietblaadjes en chips van zure biet en pastinaak. De Riesling paste er uitstekend bij, voldoende fris voor de groentjes en het piepkleine zoetje paste perfect bij de eendenlever. Een blijvertje wat mij betreft dit gerecht. Het tweede gerecht, helemaal nieuw volgens Angelo, kreeg de begeleiding van een Pouilly-Fumé, Domaine Sébastien Treuillet 2009, een schitterende wijn. Het gerecht zelf was zo mogelijk nog mooier.

Gegrilde coquille, zoetzure komkommer, lobbige dashi, lamsoor, handgepelde garnalen en schuim van mossel. Precies dat ook troffen we aan. Een perfect gegrilde coquille, heerlijke rondjes van mooie dunne sliertjes komkommer, heerlijk zoetzuur gemarineerd, miso, lamsoor en aan tafel bij geschonken lichtgebonden bouillon van dashi. Ook nog enkele croutons overigens met een tipje rouille erop. De garnaaltjes en mosseltjes maakten het geheel af. Perfect in smaakbalans vonden we het, een heerlijk fris lentegerecht, wat ons betreft een topper en het verdient zeker een plek op de kaart of in het menu. Bij het derde gerecht schonk Jennifer een Meursault, les Criots 2008. Een perfecte begeleider bij het derde gerecht.

Oosterschelde kreeft met pompoen, verse doperwtjes, vadouvan, kalfszwezerik en kreeftensaus. Een schitterend bord kregen we met mooie stukken Oosterschelde kreeft, perfect van cuisson, diverse structuren van pompoen, lekkere verse doperwtjes, geweldig lekkere krokante stukken kalfszwezerik, een schuim van vadouvan en aan tafel geschonken saus van kreeft. Het kommetje bleef, net als bij het vorige gerecht, op tafel en is schoon opgegaan. Wat vonden we dit een fantastisch gerecht ook. Angelo vertelde dat dit een à la carte gerecht zou worden/is en dat kunnen we ons helemaal voorstellen. Absolute verwennerij. Maar we waren er nog niet. Bij het hoofdgerecht schonk Jennifer een Chateau Preuillac, Medoc Cru Bourgois 2005 en die was fantastisch. Het hoofdgerecht zelf was ook weer absolute verwennerij want het was de signaturedish van Angelo: Anjouduif. En wat voor Anjouduif.....

In ieder geval met smeltende eendenlever, macadamianoten, bietvariëteiten en een jus van zwarte knoflook, wederom aan tafel op het bord geschonken en wederom geheel leeg nadat we klaar waren. Zalvend zachte duif troffen we aan onder een flinke laag licht smeltende eendenlever, bedekt met gehakte macadamianoten. Erbij bundelzwammetje, de diverse bietstructuurtjes, puree van pastinaak met spekjes, confit van ui, een rolletje groene kool gevuld met een ander groente, het gekonfijte boutje van de duif en natuurlijk die geweldige jus van de zwarte knoflook. Alweer een topper, we zaten geweldig te genieten. Jennifer vroeg ons of we nog kaas wilden en zo ja, of dat dan een kaasbordje of een kaasgerechtje moest zijn. Nu ben ik dol op samengestelde kaasgerechtjes, zeker op die van Angelo, waarvan ik er inmiddels al twee heb mogen proeven, dus we kozen voor een kaasgerechtje. Echtgenoot dronk daar de gedecanteerde Medoc bij, ikzelf wilde graag een glas witte wijn en kreeg een fijne Chardonnay uit Piemonte, die eindelijk eens wat lengte had. Opmerkelijk voor een Italiaanse wijn vonden we alledrie.

Het gerechtje zelf was lopende boerenbrie met zuurdesem, rucola en gepekelde truffel. Een mooie millefeuille van de lopende brie met toastjes van zuurdesem kregen we, erop wat toefjes basilicumcrème en Angelo kwam aan tafel een door hemzelf gepekelde truffel eroverheen schaven. Fantastisch van smaak weer. Mooie aardse smaken en door de toastjes van zuurdesem ook nog eens een fantastisch mondgevoel. Alweer een schot in de roos. Het kon maar niet op deze middag. Bij het dessert schonk Jennifer een Electra Orange. Het hele team kon niets anders bedenken dan deze laag in zijn alcoholpromillage zittende dessertwijn en na het proeven ervan in combinatie met het dessert begrepen we dat volkomen. Ik vind die Electra Orange trouwens gewoon heel erg lekker.

Het was een dessert in tweeën. In een wit schaaltje lauwwarme mangocompôte met ijs van vanille en ijs van witte chocolade, ongelofelijk geweldig lekker. Smeltend in de mond en de combinatie lauwwarm mango en het koude van het ijs vond ik erg mooi. De mango smaakte heerlijk fris en dat zie ik graag in een dessert. Van het andere deel van het dessert laat ik hieronder apart een foto zien, gewoon omdat het er zo prachtig uit zag. Dit was een koude bereiding van mango. Een parfait, wat ijs, wat citrus, wat merengues en wat prachtige koekjes er boven op.

Alweer geweldig lekker. We sloten af met espresso waarbij nog een friandise kwam. Amandelcake met appel, praline en tonkaboon. Ook alweer heel erg lekker. We hadden het gevoel enorm verwend te zijn en toen de rekening kwam vonden we dat zeker, want die was bijzonder vriendelijk.

Na Angelo en Jennifer uitgebreid te hebben bedankt verlieten we diep en diep tevreden Hofstede de Blaak, waar we zonder enige twijfel nog heel vaak naar zullen terugkeren. 'Even lunchen' was een waar festijn geworden, heerlijk!

SānSān in Rotterdam

Via Twitter (tja, waar twitter al niet goed voor is) kwam ik erachter dat Rotterdam een authentiek Sichuanrestaurant rijker was geworden. Kok Robin, bekend van haar Aziatische ingrediënten, was er laaiend enthousiast over en dat wil wat zeggen. Nu is echtgenoot ook altijd in voor echt Chinees eten, dus het kwam erg mooi uit dat we op deze zaterdag in de omgeving van Rotterdam wat dingen moesten doen. Voor de lunch reden we dus even de stad in en parkeerden verbazingwekkend makkelijk om de hoek bij SānSān, wat gevestigd is op de plek waar we een half jaar geleden of zo op de laatste avond van hun bestaan bij Azzia hadden gegeten. Het restaurant is integraal overgenomen qua inrichting, zelfs de vogelkooien - die geluk brengen volgens Chinezen - hangen er nog. SānSān betekent 33 en twee keer geluk, maar volgens anderen ook ‘eten is de hemel’, wat ik allemaal prima vind verder. We kregen een fijne ronde tafel en bekeken onder het genot van een biertje en een witte wijn (een Chenin Blanc, Robertson Winery Zuid-Afrika) de kaart.

Een bakje met lekkere gebrande noten kwam op tafel en de zeer voorkomende ober vertelde ons dat de Sichuankeuken zeer, zeer scherp is en dat we dus moesten oppassen met de gerechten met drie pepertjes. Nu zijn we wel iets gewend, dus tot zijn verbazing kozen we wat zeer authentieke gerechtjes. Echtgenoot had trek in de Dim Sum mix.

Diverse traditioneel gestoomde dumplings en gebakken hapjes en kreeg na verloop van tijd een flink stoommandje gevuld met maar liefst 10 dimsummetjes. 8 ervan waren gestoomd en gevuld met garnalen, vlees en groenten en 2 ervan waren gestoomd en daarna nog krokant gebakken en deze waren gevuld met een mengsel van vlees en groenten. Ik heb er 2 mogen proeven en ik vond ze erg lekker. Ook de sausjes erbij waren lekker. Ikzelf ging voor een authentieke Sesame chicken (drie pepertjes...).

Een traditioneel - koud - gerecht van kipreepjes met sesampasta en Sichuan peper. Ik kreeg een flinke portie kipreepjes, perfect gebakken met een heerlijke saus van sesampasta en Sichuan peper, prima van smaak en nog flink wat sesamzaadjes er overheen. Ik vond het erg lekker. Licht, vol van smaak en weer eens iets heel anders. Wel een beetje veel. Als hoofdgerechtjes had echtgenoot voor iets met drie pepertjes op de kaart gekozen. De Chicken of the Chilli Garden.

Een zeer pittig gerecht met in blokjes gesneden kipfilet, bereidt met lente-ui, verse gember en gedroogde rode pepers. Een mooi schaaltje met heerlijk, licht krokante stukjes kipfilet, de genoemde groenten en een hele lading gedroogde rode pepers kreeg hij. Ook hierover heen lekkere sesamzaadjes en hij was diep tevreden. Ik heb wat stukjes kipfilet geproefd en ze waren werkelijk uitstekend. Wat een prachtig, dun krokant jasje. Je kon ook zien dat de koks, die werken in een open keuken, plezier hebben in hun werk. Wat ik me kan voorstellen als je zulke elegante gerechtjes mag maken. Ikzelf had voor een iets minder heet - 2 pepertjes - gerecht gekozen. Wederom een traditioneel Sichuangerecht. De Gong-Bau Chicken.

Gong-bau Chicken is een authentiek Sichuan gerecht dat al meer dan 200 jaar bestaat. De in blokjes gesneden kipfilet wordt bereidt in een frisse en kruidige saus. Alweer ontzettend lekker. Prima gebakken kipfilet, een heerlijke frisse en inderdaad zeer kruidige, maar niet overheersende saus en ook ik was erg tevreden. We hadden er allebei nog Chow Mie bijbesteld en kregen dus een gigantische bak gebakken mie.

Maar wat voor mie zeg. Ik heb in tijden niet zulke lekkere mie gegeten. Perfect gebakken, heerlijk hartig en eigenlijk gewoon een genot om te eten. En ook nog eens ontzettend goedkoop, slechts 1 euro... Het was natuurlijk allemaal te veel voor ons, maar een doggybag is geen enkel probleem in Chinese restaurants, dus na het nuttigen van een uitstekende espresso (ja, echt Chinees inderdaad ;-)) verlieten we diep tevreden SānSān. Om heel vaak naar terug te keren, want het is er bijzonder lekker. En authentiek voorzover ik dat kan bepalen. Voor een indicatie van de prijzen, die heel schappelijk zijn trouwens, verwijs ik naar de - leuke - website. Op die website zag ik trouwens ook een recensie van Alice van de Tokowijzer.

Beluga in Maastricht

Na een lange dag te hebben doorgebracht op de TEFAF checkten we in in de gerieflijke B&B om de hoek bij Beluga en na wat te hebben gerust enzo waren we keurig op tijd om het restaurant te betreden. De deur zwaaide al voor ons open en de ontvangst was vriendelijk. Veel personeel, jong personeel vooral, op deze donderdagavond. Niet verwonderlijk, het restaurant liep deze avond helemaal vol, zoals op waarschijnlijk elke TEFAF-avond. Het liep allemaal op rolletjes.

We besloten een aperitief aan tafel te nemen, de lounge, waarvan ik later op de avond, toen hij leeg was, een foto nam, vonden we te druk. In het restaurant zelf, geheel gerestyled sinds ons laatste bezoek, was het nog heerlijk rustig met een prettig muziekje op de achtergrond. We kregen een fijne ronde tafel in het laaggelegen gedeelte, vlak bij de twee treetjes van het trappetje wat het restaurant als het ware in tweeën deelt. Er verdwenen gaandeweg de avond verbazingwekkende aantallen mensen in een hoek, dus ik vermoed dat ook daar nog wat tafels zijn. De stoelen zijn draaistoelen, wat ik eerst wat vreemd vond, maar eigenlijk zaten ze wel erg lekker en het is gewoon leuk om eens een andere kant op te draaien of om gewoon een klein stukje te draaien, zodat je je benen in een andere stand kunt zitten.

Ze nodigen uit tot relaxte houdingen zal ik maar zeggen. Geen tafellinnen hier, maar een glazen blad, wat ik gaandeweg de avond meer ging waarderen, omdat het gewoon erg goed past bij het gloednieuwe servies van Pieter Stockmans (speciaal ontworpen voor en in overleg met Beluga) en wat ik absoluut prachtig vind. Ook het bestek is geweldig mooi. Prachtig sierlijk en het ligt heerlijk in de hand. Maar vooral de borden - de onderborden, waarop alles wordt neergezet - en de borden met de gerechten die er schitterend inpassen - vond ik geweldig. We begonnen met wat glaasjes champagne. De huischampagne deze keer, Perrier Jouët, en die vind ik prettig. Mooi droog.

Erbij direct een viertal hapjes. Op de meegekregen menukaart staat ‘het zoete van driemaal rode biet’; ‘het zoute van kikkererwten’; ‘de zuren van groene appel, mierikswortel’; ‘de bitters van 90% choco, olijf’ en ‘rode peper’...We kregen een allerschattigst plateautje met telkens 2 hapjes erop en we begonnen met de biet. Driemaal biet inderdaad, een soort schuim, crème en merengue. Heerlijk zoet met die fijne grondsmaak waar ik zo van hou bij biet. Als tweede namen we de vierkantjes gemaakt van kikkererwten, die lekker hartig waren. Buiten de kikkererwtjes proefden we ook nog koriander en peper, lekker! Het derde hapje moesten we in één keer opeten, omdat de binnenkant ervan lopend was. De appel dus met de mierikswortel. Gezien mijn lichte afkeer van mierikswortel liet ik echtgenoot eerst proeven en hij vond het een heerlijk hapje. Ikzelf vond het begin van het hapje ook erg lekker, maar kreeg - natuurlijk - op het laatst weer de bekende chloorreactie. Maar dat is persoonlijk, dus ik maak daar helemaal geen punt van verder. Ik vond het wel een heel knap hapje met die mooi lopende binnenkant. Tot slot het laatste hapje wat bestond uit chocolade van 90% cacao, zwarte olijf en witlof en zou bitter moeten smaken. Ik proefde vooral chocolade, wat ik over het algemeen niet erg vind...De rode peper moesten we denk ik zoeken op het hapje gemaakt van de kikkererwten.

Op een kleiner plateautje verscheen een cilinder gerolde zure groentjes. Een explosie van mooie zachtzure smaakjes in de mond, heerlijk!

Vrijwel direct aansluitend kwamen er twee kleine witte cilinders die bestonden uit structuren van Thaise kokos, wat we ook al erg lekker vonden en hierna kregen we een beker met puntjes pizza met flink wat oregano en zeezout erop. Heerlijk hartig en erg lekker weer. En leuk bedacht.

De chef begroet elke gast afzonderlijk op een prettige licht amicale manier, wat goed past bij de hele sfeer in het restaurant. Je voelt je er echt welkom. Tot onze verrassing kwam er voordat het eigenlijke menu zou beginnen nog een amuse.

Eentje die we al kenden, maar die wel volledig geperfectioneerd is inmiddels. De uitstekende bediening maakte via een soort tafelbereiding - helemaal hot momenteel - de signatuuramuse van de chef voor ons klaar. (ik heb uiteraard keurig toestemming gevraagd om een foto te mogen nemen). Dat waanzinnige zoetzuur gemarineerde kerstomaatje, waarop wat olie met basilicum komt en daarop dan weer wat halfwarm schuim van parmezaan uit de kidde. Tenslotte wordt dit dan afgewerkt met een krokantje van parmezaan. Fantastisch van smaak weer, lyrisch kan ik van dit schuim worden. Ik herkende de smaak direct weer en zoals telkens opnieuw zou ik hiervan kunnen blijven eten....

Maar dit was slechts het begin, het eigenlijke menu zou nu beginnen. We hadden besloten geen wijnarrangement te nemen, eigenlijk omdat dat toch nog wel regelmatig tegenvallend is en - belangrijker - we een Saint Romain (Henri Boillot 2009) hadden gezien op de indrukwekkende wijnkaart en die wilden we heel erg graag. We vroegen wel even of er meerdere flessen waren, zodat we niet voor de nare verrassing zouden komen te staan dat we weer eens de laatste fles zouden hebben. Maar gelukkig waren er flessen genoeg. Het menu van deze avond had als naam ‘Smaken, Geuren en Kleuren’ en was eigenlijk begonnen met de Chef’s Special, die ik hierboven dus beschreven heb. Met recht een Chef’s Special wat mij betreft. De Saint Romain was goddelijk lekker en paste prima bij het eerste gerecht.

Gestoomde ‘mozaïek van ganzenlever/pinda/kers/pickles. Een schitterend mozaïek van ongelofelijk zachte ganzenlever, erg vol van smaak - fantastisch gewoon - lag in het midden van het bord met eronder een ‘koekje’ van pinda. Een geweldige combinatie! Erbij een ijsje van kers, ook al zo fantastisch van smaak, op een rondje van pinda; diverse structuren van biet, crème van pinda en een ‘uitje’ van appel. Erbij een briochebroodje met reuzel en we waren behalve diep onder de indruk ook stupéfait door de geweldige smaak. Wat een fantastisch gerecht. De chef zag ons genieten en vertelde ons in het kort hoe het stomen met simpel wat peper, zout en nootmuskaat in zijn werk ging, leuk!

Tijdens een korte pauze verschenen in een beker mooie kleine zuurdesembroodjes met erbij een kannetje met heerlijke olijfolie, waarvan vooral echtgenoot erg genoot. We wilden niet teveel brood eten om optimaal te kunnen genieten van alles wat nog zou komen. Het tweede gerecht was een plaatje om te zien, wat een kleuren!

Structuren van yoghurt/krab/kaviaar/voorjaarsgroentes/curry dressing. Een schitterende salade van krab met yoghurt in het midden, erop en erbij kaviaar. Een heerlijk stukje krab, diverse jonge groentjes, waaronder paksoi en komkommer en een heerlijke currydressing, heel fijntjes van smaak. We waren wederom onder de indruk van dit mooie, afgewogen, gerechtje. Mooi fijn en licht van smaak en schitterend om te zien. Het volgende gerechtje verscheen op een langwerpig bordje met een soort bolling erin, waardoor de bediening het heel makkelijk en dus perfect kan plaatsen op het onderbord, echt zo’n detail waarover is nagedacht.

Het ging om truffel/pistache/ansjovis/Limburgse grotchampignons/jacobsmossel. Van boven naar beneden troffen we twee truffelcakejes aan, een stukje verse ansjovis, parmezaanse kaas, coquilles, gemarineerde grotchampignons, kiwi, brandade van champignons, paddestoelen en nog meer truffel. Een absoluut schitterend, heel aards, gerecht. Ook bij dit geweld hield de Saint Romain zich met gemak staande, wat een schitterende wijn toch. Een erg mooi gerecht vonden we dit ook. We gingen verder met een prachtig kleurrijk gerecht op alweer zo’n schitterend bord wat door de vormgeving alweer zo handig opgediend kan worden.

Atlantische ‘Marisco’ garnaal/grapefruit/pompoen/Charente wortel/citroenblad/knoflook. (ik heb gegoogeld op Mariscogarnaal, maar zie alleen maar dat marisco Portugees is voor vis en/of schaal- en schelpdieren en ontdek dus geen ‘ras’, maar goed, het staat wel leuk). In ieder geval kregen we dus een - ja het wordt saai - fantastische garnaal met erbij bereidingen van pompoen, structuren van wortel (uit de Charente blijkbaar) een rolletje wortel met sinaasappel en een heerlijke crème erin, waarin duidelijk een pepertje te proeven was en wederom waren we diep- en diep tevreden. Wat een heerlijk gerecht weer. Het laatste visgerecht was ook alweer een topper.

Risotto ‘Sake’/venkel/oester/verveine/frisse Ponzu. Een kleurrijk bord weer met een heerlijke risotto waarin duidelijk de sake en de venkel te proeven waren én een lichte hint van de Ponzu, perfect gefrituurde salie, in boter gebakken oester, diverse bereidingen van venkel, onder andere gestoofd en zoetzuur en wederom waren we diep onder de indruk. Hele andere smaken weer, maar oh wat lekker! Het menu bood de mogelijkheid om het uit te breiden met een extra gang, een signatuurgerecht uit 2001 van de chef met o.a. kreeft en witlof, maar omdat we de volgende dag ook nog zouden gaan lunchen hadden we besloten dat maar niet te doen. We dronken de Saint Romain gewoon door bij het vleesgerecht.

Hollands ‘oer’ lamsvlees/witte asperges/tuinboontjes/gepofte pepers/tweemaal kool/selderij. Uiteraard perfect gebakken lam kregen we, een rondje stoof van lam, asperges, tuinboontjes, zoete peper, aardappelmousseline en bleekselderij en een heerlijk jus-tje erbij. Alweer uitstekend en erg lekker. We waren toe aan de desserts.

Ampel overleg leidde ertoe dat we eigenlijk wel graag de kaaswagen wilden en geen zoete desserts, er zouden tenslotte ook nog friandises volgen. De kaaswagen is hier klein maar fijn en met voldoende keus voor iedereen wat mij betreft. De kaassommelier (?) maakte op onze aanwijzingen een mooie selectie van de heerlijke kaasjes en erbij kregen we nog wat kweeperenmousse, vruchtenbrood met kaneel en wat druifjes en alweer waren we erg tevreden.

Ook hier ging de Saint Romain uitstekend bij, zoals bekend heb ik het liefst een fijne witte wijn bij mijn kaasjes. In afwachting van de goede espresso verscheen er een schaaltje met een heleboel macarons erin.

Alweer mooi kleurrijk om te zien. Heerlijke smaakjes ook, ik zal ze voor de volledigheid maar even opsommen: framboos/yoghurt/gember; passie/praline/rijst; limoen/pandan/mint; kokos/djeroek/pistache en chocolade/hazelnoot/Poire William. Bijzonder lekkere macarons. Maar we waren er nog niet.

Eerst verscheen er een roomijsje gemaakt van koetjesrepen en pecannoten, fantastisch lekker. Erbij een bonbon gevuld met zoute karamel en nougat en een hele rij pralines met de meest fantastische vullingen, waaronder kokos, munt/kafir, vlierbloesem, kers/rode wijn verjus en nog veel meer heerlijkheden. Om helemaal stil van te vallen. Bij vertrek kregen we een menukaartje mee en diep en diep tevreden verlieten we Beluga. Een topavond was het!

Merlet in Schoorl

Na het geweld van het jaarlijkse Gala van het Rotterdams Philharmonisch reed Maurits ons naar Schoorl. Ons doel was - natuurlijk zou ik bijna zeggen - Merlet. Een lunch zouden we er met zijn drietjes gebruiken, Ole werkt tegenwoordig in de weekends.
Ondanks de verbouwingswerkzaamheden is parkeren nog steeds makkelijk en de deur zwaaide voor ons open. Nadat we onze naam hadden genoemd werden we het restaurant in geleid en we kregen een fijne ronde tafel helemaal in de hoek, afgeschermd als het ware van de rest van het restaurant. Wat prettig was, want we hadden wat studiekeuzezaken te bespreken met Maurits.

Op tafel al wat knabbels. De bekende erg lekkere olijfjes, de stengels met parmezaan, de gebrande nootjes en wat komkommerstengeltjes met een lekkere dip. Erbij voor ons alledrie een glas champagne. Ruinart hier en die is zoals altijd prima.
Het menu van de restaurantweek stond op tafel, ook hier uit te breiden tot 4 gangen, waar we gebruik van maakten. Per gerecht was een glas wijn mogelijk à 8.50 per glas, maar we besloten het wijnboek in te kijken.

Terwijl we dat deden verscheen er een amuse. In een glaasje krokant spek met schuim van parmezaan erop. Erg lekker weer.

We besloten tot een wijn waarvan we zelfs nog nooit gehoord hadden. Een Kabola Winery ‘Amfora’ Malvazija, Istrië Kroatië, volgens de amforamethode gemaakt. De sommelier had duidelijk plezier in onze keuze. De wijn werd gedecanteerd, waarbij de kleur (rossig) opviel en daarna teruggeschonken in de fles. Inderdaad behoeft de wijn wat lucht, maar daarna heb je ook wat. Die typische, zo heerlijk aardse geur en smaak waar ik zoveel van hou kwam me tegemoet en de middag kon eigenlijk al niet meer stuk.

Voor beide mannen wat bruiswater en voor mij een karaf ijswater. Brood - dat schattige broodje wat ze hier altijd hebben - boter en olie kwam op tafel en het feest kon beginnen.

Voordat het eigenlijke menu begon kregen we nog een amuse. En wat voor één. Op een leistenen plaatje een vierkantje mousse van crème fraiche gevuld met piccalilly en gelei van PX, een bitterbal gevuld met brandade en een stukje gepekelde kabeljauw met een rolletje van de reuzenchampignon, gevuld met linzen. Ernaast nog wat poeder van ui. Een werkelijk schitterende amuse, vol van smaak!

Het eerste gerecht was een plaatje. Tarbot/truffel/knolselderij/walnoot/appel. Een mooi stukje tarbot kregen we met onder de huid ook wat knolselderij en wat truffel, verder diverse structuren van knolselderij en appel, wat cresjes en een schattig eetbaar viooltje. Een relatief simpel, maar erg lekker gerecht. Mooie smaakjes zo bij elkaar.

Het extra tussengerecht was fantastisch! Rog/schelpdieren/zure zult/zee-egel. Het uitstekende gegrilde stukje rog lag op een brunoise van groentjes en zure zult, eromheen wat mousseline van zure zult. Twee quenelles brandade van rog en aardappel met erop wat schelpdiertjes lagen erbij en twee heerlijke geleitjes van de zee-egel, bijzonder sterk van smaak, maar heerlijk, met een Bouchot-mosseltje erop. Een absoluut fantastisch gerecht vond ik dit.

Het hoofdgerecht van deze middag was Veenweider kalfshaas/kalfsharing/pompoen/artisjok/haricot verts. Een mooi stuk kalfshaas kregen we met de genoemde groentjes in diverse vormen, inclusief twee torentjes rode biet. Er is me uitgelegd waar de kalfsharing vandaan komt, maar dat ben ik kwijt. In ieder geval was het een schitterend rondje stoofvlees van kalf, boterzacht, erg lekker. Verder nog een cannelloni gevuld met ossenstaart, ook al erg lekker. Echt een verwengerecht vond ik dit.
We eindigden met het dessert.

Bloedsinaasappel/pistache/kaneel. Alweer schitterend om te zien. Heerlijke crème van kaneel, ijs van bloedsinaasappel in een hoorntje met crème van pistache onderin, stukjes gemarineerde bloedsinaasappel en wat pistachenootjes in een glaasje. Een taartje van bloedsinaasappel met pistache en nog diverse andere structuren en we waren diep tevreden. Een heerlijk fris dessert.

We sloten deze zeer genoeglijke middag af met goede espresso waarbij heerlijke friandises kwamen en verlieten volledig tevreden dit fijne, gastvrije restaurant. Om regelmatig naar terug te keren!