Table d'Amis in Kortrijk

Het was zover. We mochten eten bij Table d’Amis. Vol verwachting was ik.

Uiteraard was de vorige ervaring onvergetelijk, maar deze keer ging ik met echtgenoot naar Kortrijk en ik was vreselijk benieuwd wat hij ervan zou vinden.
Nadat we ons wat opgefrist hadden in het nog even vriendelijke hotel Focus, lieten we ons per (gratis nog steeds) taxi vervoeren naar het restaurant.

We waren aan de vroege kant en An vroeg ons of we het aperitief in de lounge wilden drinken of dat we direct aan tafel wilden. We kozen deze keer voor de lounge. Echtgenoot vond de inrichting direct al sympathiek. We kozen dit keer allebei voor het aperitief maison, Crémant de Luxembourg, Gales, Private Cuvée, met crème de Mûre met enkele druppels wodka. Nog steeds erg lekker!

Erbij een eerste mondvermaakje, erg leuk opgediend in een weckpotje, een zuurgepekeld kerstomaatje. Hoe lekker kan zo iets simpels als een kerstomaatje zijn zeg. In dit geval weer heel gewoon heerlijk!
Sofie kwam aangelopen en het weerzien was heel hartelijk, leuk!
We bekeken de kaart, die op een enkele uitzondering na, geheel vernieuwd is en kozen uiteraard voor het menu Terroir, we rijden niet voor niets zover tenslotte. Echtgenoot bekeek de wijnkaart en was net als ik de vorige keer erg te spreken over de ruime keus en de zeer vriendelijke prijzen. We kozen wel voor het arrangement, want Sofie heeft een geweldig wijngevoel en kiest feilloos de meest heerlijke wijnen bij de mooie gerechten die Matthieu maakt.
Drie amuses verschenen.

Een bouillon van champignons met een gepocheerd kwarteleitje en onderin wat gierst; een velouté van boontjes met vanille met stukjes pijlinktvis en een crème van sla met erop wat geitenkaas en daarop ingelegde wortel. Ik kan weer heel kort zijn: absoluut, onweerstaanbaar geweldig lekker. Vol, diep van smaak, prachtig qua combinaties en direct een signatuur afgevend. Echt geweldig.
We werden gevraagd aan tafel te gaan en we kregen hetzelfde fijne ronde tweepersoonstafeltje als ik de vorige keer had.

Half zicht op de keuken, waar af en toe een knipoog van Matthieu uit kwam en zicht op de mooie olijfgroene wand in het restaurant. Het restaurant liep overigens weer geheel vol deze avond.

Brood, olie, boter, peper en zout kwam op tafel, plat en bruisend water van Bavik (Eaumega genaamd) in prachtige flessen (de hele crew heeft enkele weken deze kleine brouwerij met erg lekker bier bezocht) en Sofie begon met dezelfde wijn als de vorige keer, een Grüner Veltliner, Kies, Kurt Angerer, deze keer om tegenwicht te bieden aan de haring die we in het voorgerecht zouden aantreffen.

Een heerlijke Veltliner vind ik dit. Stuivend fris met voldoende, maar niet teveel zuren, erg mooi om mee te beginnen.
Het voorgerecht was prachtig om te zien.

Escavèche van haring met rucola en groene appel. Prachtige stukjes haring, afgewisseld met rechtopstaande kleine dunne rondjes appel lagen op het bord. Ertussen toefjes crème van appel en rucola en ernaast een sorbet van appel en rucola. Dat alles was afgewerkt met een kruim van gepofte rijst waar iets van algen doorzat. Alweer onwaarschijnlijk lekker. Perfect op temperatuur en qua smaakcombinatie bijzonder knap gevonden.

De volgende wijn was een Pouilly Fumé, Madame T, 2009, Chateau de Tracy. Zoals Sofie vertelde de tweede wijn van dit Chateau en hij was heerlijk. Echt een erg mooie Pouilly Fumé en zoals verwacht paste hij uitstekend bij het tweede gerecht. Coquille ‘Jeanne Mareyage’ met specerijenconsommé, herfstgroenten en hazelnoot.

De consommé werd later aan tafel bijgeschonken, zodat we eerst even konden genieten van de prachtige opmaak van het bord. Hoe belangrijk kunnen details toch zijn. Zo lag hier in het velletje van het spruitje (heerlijk krokant nog) een ander stukje groente en alleen al die combinatie was om te zien prachtig. Het hele gerecht was buitengewoon lekker, zowel apart als bij elkaar, alles vulde elkaar op een erg mooie manier aan en werd tot een prachtig geheel op die manier. Echtgenoot vond en vindt dat hier een zeldzaam talent aan het werk is en daar ben ik het volmondig mee eens.

De derde wijn was een Viognier, Les Pilliers, die wat vetter, maar zeker niet te vet was. Een prima begeleider bij het derde gerecht, waar echtgenoot volledig stil van bewondering door viel.

Gegrilde zeetong met kool en jus van wei, ingelegde koolrabi. Erbij een rondje yoghurt....zo gedurfd en zo lekker. Ik heb nog nooit zeetong gegeten die zo perfect van cuisson was en zo’n heerlijke grillsmaak had. De smaakjes van de wei, koolrabi en yoghurt vervolmaakten het alleen maar en eigenlijk zaten we er allebei heel stil van te genieten. Wat een mooi gerecht weer.

De volgende en laatste witte wijn, althans aan tafel dan, was een Oratoire St. Martin, Cairanne, Haut-Coustias, Frederic & Francois Alary en dat was een prachtige wijn. Vol, krachtig, echt een wijn zoals die ik graag zie.
Uiteraard weer perfect passend bij het laatste tussengerecht, waar we allebei bijzonder benieuwd naar waren.

Eidooier met varkenspoot, thee van gedroogde groenten en als cadeautje van Matthieu erop herfsttruffel. Erbij nog wat groentjes. Ik heb nog nooit zoiets bijzonders gegeten. De eidooier was volledig glad, half warm, wat natuurlijk kwam door de aan tafel bijgeschonken thee en de varkenspoot was getransformeerd tot een flinterdun krokantje met een smaak alsof je een hele varkenspoot in je handen had gehad. Geweldig gewoon. Hoe krijgt hij het toch voor elkaar.

Als rode wijn had Sofie deze avond gekozen voor een Achelo, een Syrah uit Cortona, La Braccesca en het wordt eentonig, maar ook deze beviel ons weer zeer. Vol, diep en lekker.

Erbij het hoofdgerecht. Hazenrug met salie, butternutpompoen en schorseneer.
Prachtige hazenrug, heerlijke wildjus, mooi zalvende crème van de pompoen, een echt lekkere schorseneer, die heel grappig weer zwart gemaakt was met poeder van paddestoelen en de bijna-verrassing-van-de-avond: uitjes gevuld met compote van kweepeer....Ik schrijf de bijna-verrassing, omdat hier natuurlijk elk gerecht op zich een totale verrassing is. Maar dat uitje zeg, oeioeioei, wat was dat ook geweldig lekker.

We wilden graag nog de kaasgang, we konden maar niet ophouden met genieten en dat was natuurlijk geen punt. Sofie stelde voor om daar de Tripel Petrus van Brouwerij Bavik bij te drinken en dat vonden we een erg leuk idee. Weer eens iets anders en eigenlijk erg lekker bij de heerlijke kaasjes.

Op ons bordje troffen we aan - als ik het goed onthouden heb - een Cru de Haut Fagne, een Pont l’Eveque, een Belgische geit, een Zwiters kaasje, een Stilton en drie heerlijke geleitjes. Erbij nog mooi geroosterd rozijnenbrood en het feest was compleet.

Het dessert, waarbij we het bier gewoon lekker doordronken, kwam in tweeën.

Op het eerste bordje ijs van geroosterde peer met tijm, walnotenmelk, verjusmeringue en gedroogde peer en eerlijk gezegd zag het er niet zo mooi uit als de andere gerechten, maar wat een smaken weer zeg. Ongelofelijk heerlijk. Niet te zoet, prachtig bij elkaar passend en zuigend lekker.

Op het tweede bordje chocoladeparfait met bittere cacao en karamelmousse, krokante chocolademousse.
Nu gebruik ik thuis al jaren het simpele recept van Matthieu voor chocolademousse en heb daar altijd weer succes mee, maar dit dessertje is een chocoladedroom. Geweldig gewoon, je wordt helemaal ondergedompeld in chocolade, chocolade, chocolade en vooral de diverse texturen zijn geweldig leuk bij elkaar. Om het over de smaak natuurlijk maar niet te hebben, want die is zoals met alles hier uitzonderlijk.
Een prachtige afsluiting, deze dessertjes!

Ook koffie wilden we nog graag, espresso voor ons beiden en daarbij verschenen ook nog vier heerlijkheden (echtgenoot had al een ijspraline met citroen en wodka gegeten voor ik een foto kon nemen.....). Een praline met macadamianoten, een ijspraline dus met citroen en wodka, een rolletje met banketbakkersroom en een smoothie van bosvruchten. Allemaal even lekker.

We hebben nog lang nagesproken met Matthieu, Sofie en de crew en deelden een beetje in de spanning die er was voor de Gault Millau perslunch van de maandag erop. Daarvoor hadden ze namelijk een brief ontvangen, dus er stond iets te gebeuren.
Inmiddels is dat natuurlijk bekend en Gault Millau heeft ze maar liefst 15 punten toegekend. Ook Knack deed een duit in het zakje: beloftevolle kok van het jaar. En dat is allebei volkomen terecht wat mij betreft, zoals echtgenoot het zo mooi zegt: wat is deze man een talent!
We zijn van plan tenminste eens in de drie maanden hier te gaan eten, want wat een ervaring. Om echt stil te vallen van bewondering. En dat geldt uiteraard in hoge mate voor de keuken, maar wederom viel me de geweldige samenwerking van de zwarte brigade op onderling, maar ook me de keuken. Alles verloopt heel soepel, heel vriendelijk met voor iedereen een aardig woord, nooit gehaast, echt een compliment waard.

Merlet in Schoorl

Op deze regenachtige vrijdagavond arriveerden we veel te laat bij Merlet. Ik had natuurlijk even gebeld en dat was allemaal geen probleem.

Na ons even te hebben opgefrist in onze heerlijk ruime kamer met prachtig zicht, zo bleek de volgende ochtend, op de weilanden achter het hotel-restaurant daalden we af naar het restaurant, wat al flink gevuld was. De maître van de vorige keer, de heer Bourgonje was er volgens mij niet, wat niet wegnam dat de ontvangst in orde was.

Op tafel reeds de inmiddels bekende tomaatje, nootjes, stengeltjes en olijfjes en een aperitiefje wilden we ook wel. Voor echtgenoot een Cava, voor mij diezelfde Cava maar dan met gin en een druppel aardbeilikeur. Lekker vond ik hem, lekker straf en daar had ik trek in.
We bekeken de menukaart en kozen natuurlijk voor het gastronomisch menu, het wijnboek bekeken we ook en we kozen voor de mij vorige keer zo goed bevallen Albariňo Nora en de Cahors, een Chateau Leret.

Water, plat en bruisend verscheen, boter, olijfolie uit Spanje, die bijzonder zacht was en brood ook en een bordje met amuses.
Een Unami oester met een schuim van champagne, poeder van eendenlever en oesterblad; gelei van gevogelte met eendenlever, appel en gesneden oester en bonbon van eendenlever met een gelei van Granny Smith, compote van ui en rode wijn.

De oester was heerlijk, de eendenleversmaak en het oesterblad combineerden mooi, schuim van champagne vind ik altijd wat wegvallen als ik zo vrij mag zijn; de gelei van gevogelte proefde meer als een terrine wat ik trouwens erg lekker vind, waarbij de eendenlever mooi uitkwam en tot slot was de bonbon door het gebruik van de appel heerlijk fris. Een fijn begin.

De witte wijn werd ingeschonken en die was nog net zo fris en stuivend als me hem herinnerde (of is het haar) en hij paste wat mij betreft prima bij het voorgerecht. Yellowfin tonijn en Alaska King Krab.

Een blokje van tonijn, krab en een gelei van kombu; tartaar van tonijn, gerold in sesamzaadjes; geroosterde tonijn met een gel van yuzu; sushi van tonijn, krab en een gelei van nori met wasabimayonaise en gepofte rijst en tot slot een gelei van tonijn met tonijn en vongole.
Het blokje van tonijn en krab met de gelei van kombu was lekker. Beide vissmaken kwamen goed naar voren, de tartaar van tonijn met sesamzaadjes is me net iets te bekend, de geroosterde tonijn met de gel van yuzu was wel aardig, maar aan de droge kant, de sushi vond ik relatief gewoon, waarbij ik moet aantekenen dat de wasabimayonaise prachtig zacht van smaak was, zodat ik eindelijk eens geen chloorreactie kreeg en tot slot vond ik de gelei van tonijn met de tonijn vooral erg mooi om te zien, de doorzichtige gelei kon je prachtig oprollen om het rolletje tonijn heen en de venusschelp lag er eerlijk gezegd wat verloren bij.
Even iets over de bediening. Ik ontbeerde deze avond de geweldige gastvrijheid van de maître. Niets ten nadele van de jonge bediening, zij deden zeer hun best, maar toch ontbrak er iets, er miste ook iets van aansturing, zo leek het en dat vond ik eigenlijk erg jammer. Het stokte zo af en toe met inschenken en ook de communicatie met de keuken leek wat stroever.

De Nora paste ook prima bij het tussengerecht. Droog gebakken coquille St-Jacques met een kruim van knoflook, aardappel en spek. Zacht gegaard buikspek met een gel van pompoen en sinaasappel en een truffelsaus.
De coquille was iets te droog, maar wel lekker. Het buikspek was prima en het kruim voegde ook werkelijk iets toe. De gel van pompoen met sinaasappel leek iets te lang op het bord te hebben gelegen en dat was een beetje jammer. De smaak was nog wel mooi. De truffel zal hebben moeten gezeten in de donkere rondjes die op de rand van het bord lagen, maar eerlijk gezegd is die smaak me geheel ontgaan.

We schakelden over op de rode Cahors, die gewoon net zo lekker stroef was als we gehoopt hadden. Hij deed het goed bij de gebraden reerug van de Veluwe, Langedijker zuurkool, Opperdoezer Ronde gevuld met reegoulash en gegratineerd met een crème van Epoisses en aardappel, rode minibiet, mousse

line van rozenbottel, bundelzwam, minispruitjes, kastanje en jus van rode port. Een hele mond vol.....maar dat viel mee.
Mooi ree, lekkere zuurkool, een fijn aardappeltje waar je duidelijk de kaas proefde, lekkere groentjes en een fijn sausje. Een mooi herfstgerecht.

Echtgenoot dronk de Cahors door bij de kaas, ikzelf vroeg om een mooi glas witte wijn en dat kreeg ik ook. Een mij volkomen onbekende zelfs, wat altijd leuk is, een Matassa. Een witte wijn uit de zuidelijke Languedoc, die me prima beviel.

De kaaswagen hier is nog net zo mooi als hij was en de kaassommelier (bestaat dat al, zoniet, dan toch) was top! Wat een kennis en wat een enthousiasme, werkelijk een genot om naar te luisteren.

We kozen allebei een prachtig bordje, kregen er nog wat notenbrood waarin een lichte hartige toets van olijf te proeven was en waren diep en diep tevreden.

Het dessert tenslotte bestond uit bramen, gember en chocolade. ‘Harde wener’ van chocolade; baba van bramen, gembersorbetijs en licht geleerde ginger ale met schuim van whisky sour, marshmallow van bramen en merengue van bramen.
De harde wener (Noord-Hollands wellicht?) was lekker, zo ook de baba met het sorbetijs. De licht geleerde ginger ale was wel erg licht gegeleerd vond ik, waardoor het een wat waterig geheel werd en de merengue was gewoon lekker.
We sloten af met espresso waarbij wat zoetigheden, waaronder die waanzinnig lekkere madeleine, die vanavond helaas niet warm was.

Tot slot wandelden we richting Grand Café waar echtgenoot nog een espresso nam en ik een lekker Brandtapje en tevreden doken we daarna ons fijne bed in. Na het ontbijt de volgende ochtend, wat niet bijzonder opzienbarend was, maar wel lekker reden we nog even richting huis voor we ons culinair zouden onderdompelen in Kortrijk.

Samenvattend: Merlet is absoluut een goed restaurant, maar deze avond ontbrak op de een of andere manier het wow-gevoel en dat vind ik eigenlijk heel erg jammer.

Antoine in Amsterdam

Antoine op vrijdagavond, 29 oktober. Hoe ik precies tot de keuze voor dit restaurant ben gekomen, ben ik vergeten, de afspraak is helaas een paar keer verzet en maanden geleden al gemaakt. Eén van de redenen was in ieder geval dat ik ten tijde van het maken van de afspraak persé niet naar Bridges wilde....
Een beetje vervelend vond ik het dat ik gereserveerd heb via Iens, waarbij me toen een korting van 20% op de rekening werd beloofd, terwijl toen ik op de donderdag voor D-Day op de website van Iens keek naar het telefoonnummer om nog even onze komst te confirmeren er stond dat die korting slechts op dinsdag en woensdag van toepassing is en dat was niet zo tijdens het reserveren. Of dat nu een actie van Iens of van het restaurant is laat ik dan maar even in het midden...

Keurig op tijd reed ik de Kerstraat in, vond een bijzonder krappe parkeerplaats, maar goed ik had er ééntje en wandelde richting restaurant. Net toen ik aankwam kwam ook Tanja aan en het weerzien was zoals altijd hartelijk. We besloten tot een witte wijn, een flesje Verdejo Esperanza, Bodegas Cerresol, Rueda en plat en bruisend water, wat dan helaas weer 5.50 per fles moest kosten. Later op de avond overigens was ijswater gewoon mogelijk. De wijn was naar verwachting prettig, stuivend en fris. Andrea en Eef verschenen kort erop en ook met hen was het weerzien weer heel prettig. Een cadeautje kregen we, zeezout kristallen met citroen van Cyprus (gekocht bij Salsamentum in Amsterdam), wat we heel erg leuk vonden.
Ook zij vonden de Rueda prima.
Antoine is overigens een piepklein restaurantje met beneden een tafeltje of 6, op de entresol ongeveer plaats van 16 personen en dan in het souterrain waar ook de toiletten en de keuken zijn nog 2 tafeltjes waarvan ik me afvraag of die ooit gebruikt worden. Netjes ingericht verder, maar de akoestiek laat wel het nodige te wensen over.
De bediening vond ik charmant en terzake kundig, maar daar werd niet door alle tafelgenoten zo over gedacht.
De kaart werd ons overhandigd, we kregen een uitleg van het menu van deze avond, er werden nog wat extra gerechtjes genoemd en we gingen in overleg.

We besloten tot uiteindelijk voor à la carte-gerechten en begonnen maar eens met wat oesters. Drie stuks per persoon die bij elkaar 37.00 moesten kosten, iets meer dan 3 euro per stuk dus. Ik vond de oesters niet heel briljant en heb de laatste dan ook niet opgegeten, maar dat kan heel goed persoonlijk zijn, ik merk dat mijn smaak de laatste tijd iets aan het veranderen is. De oesters verschenen keurig op ijs, met een glaasje rodewijnazijn met sjalotjes en een partje citroen.

Een amuse verscheen. Een glaasje met een soepje van cèpes met schuim van parmezaan. Lekker! De smaak van de cèpes was zo sterk dat zelfs de parmezaansmaak wat wegviel en dat vind ik dan weer knap.

Brood (zeer dungesneden stokbrood) en boter verscheen en we begonnen (uiteraard natuurlijk) met het voorgerecht.
Hierin waren we zeer eensgezind, allevier hadden we gekozen voor de Torchon van ganzenlever met brioche en gelei van Beaume de Venise.

Een keurig rondje boterzachte ganzenlever verscheen met in een glaasje ongelofelijk heerlijke gelei met een zeer uitgesproken dessertwijnsmaak, erbij de mooi geroosterde sneetjes brioche en als klap op de vuurpijl nog een quenelle van zoet gemaakte olijventapenade, waarin je toch ook heel duidelijk wat zout proefde. Erg lekker, hoewel een paar zoutkristallen op de ganzenlever het geheel àf zou hebben gemaakt.

Andrea en Eef hielden het deze avond bij drie gerechten, Tanja en ik waren erg benieuwd naar de gerookte runderribeye met gerookte tomaat, gelei van Bloody Mary en persillade.

De runderribeye die goed gerookt was, was helaas bedekt met allerlei sladingetjes, die flink gepeperd waren, waardoor hij wat wegviel. Ernstiger was echter de smaak van het gerookte tomaatje. Veel te sterk en licht zurig, dat dan weer wel, zoals het hoort bij tomaat, maar de gelei van de Bloody Mary was behalve teveel in verhouding tot de stukjes vlees, enorm gepeperd en gaf een naar mondgevoel. Bovendien viel alle smaak door de sterke pepers weg, waardoor we telkens wat brood moesten eten om weer iets van smaak terug te krijgen.
Een op zijn minst nog niet geheel uitgekristalliseerd gerecht wat mij betreft. Erbij nog wat quenelles van iets van pesto met veel peterselie.

De wijn was op en we schakelden over op een Baron Philippe de Rothschild, Viognier, Languedoc. Na enige lucht en na enige tijd een goede wijn, tijdens de eerste slokjes moest hij duidelijk nog loskomen, maar daarna waren we er tevreden over.

Ook bij de hoofdgerechten hadden we niet allemaal hetzelfde gekozen. Tanja koos het hoofdgerecht uit het menu, diamanthaas met in ieder geval courgette balletjes, pommes Berny, compote van rode ui, schorseneer en een jus met eendenlever en ze was erg tevreden over het mooie vlees.

Eef was gevallen voor de reebout, rösti, eekhoorntjesbrood, le Puy linzen, waterkers en pompoen en ook hij zat te smikkelen van zijn mooie herfstgerecht.
Andrea en ik wilden graag de zeebaarsfilet, panchetta, kokkels, langoustine en spekmousseline.

Precies dat troffen we ook op ons bord aan met erbij nog een vijftal erg lange, dunne worteltjes. De langoustines waren heerlijk krokant gebakken, zo ook de zeebaars, die ook mooi op smaak was. De panchetta voegde wat mij betreft niet zoveel toe, gewoon een plakje krokant gebakken spek en de kokkels waren volgens mij te gaar, ik kreeg ze nauwelijks uit hun schelpje.

Nadat we onze wensen voor het dessert hadden doorgegeven verscheen na enige tijd een dessertamuse, in ons geval een kaasamuse. Een pasteitje met gorgonzola dolce, zongedroogde tomaatjes en rucola. Een heerlijk hapje en gelukkig was de gorgonzola helemaal niet zo dolce, wat we allemaal prima vonden. Het zongedroogde tomaatje viel gelukkig weg en de rucola vond ik dan weer wel leuk.

We hadden dus gekozen voor de diverse binnen- en buitenlandse kazen en kregen een mooi bordje met een lepeltje met nog veel te jonge Vacherin Mont d’Or, een camembert de Suzerain, een stukje Baambrugs belegen, een stukje Fiance de Pyrenees, een heerlijk geitenkaasje, hoewel Andrea hem niet lekker vond, maar ik wel en een Greven Bruggen (ik heb erop gegoogeld, maar er is niets over te vinden, in ieder geval een Belgische blauwe - als weblog eindelijk weer eens in de lucht is kan ik kijken hoe hij heet, want Myriam heeft het destijds voor me opgezocht). Erbij wat vruchtenbrood en we waren tevreden over dit leuke kaasbordje.
Voor de dames nog een glaasje Viognier, Eef had liever een Banyuls, 4 ans reserve, Vial Magnere.

We sloten af met twee gewone koffie, een gewone thee en een espresso waarbij nog wat lekkernijtjes kwamen en na het betalen van de toch flinke rekening verlieten we Antoine. We hebben weer een fijne avond gehad en het eten was op wat kleine puntjes na, behoorlijk de moeite waard. Wel jammer van het tussengerecht overigens.

La Vision in Keulen

Het was weer werkgroepweekend en dat vond deze keer plaats in Keulen. Wij waren er al op donderdagavond, waar we geweldig lekker hebben gegeten bij een Bib Gourmand op loopafstand van het bijzonder prettige hotel waar we logeerden, Hotel Im Wasserturm. De Bib Gourmand, Basilicum genaamd, lag op loopafstand van het en dat is een restaurant wat ik absoluut kan aanraden. Geweldig vriendelijk personeel, heerlijk eten, fijne wijnen, kortom alles klopte er. Helaas was ik zo dom om op de vrijdagavond nadat we die dag het Schokolademuseum, Peters Brauhaus en nog allerlei andere gelegenheden bezocht hadden mijn fototoestel te vergeten in een taxi, dus ik kan Basilicum helaas niet recenseren, zo ver strekt mijn herinneringsvermogen helaas niet. Ook Peters Brauhaus dus niet en ook niet het restaurantje van het Museum Ludwig wat we op de zaterdagmiddag bezochten.
Maar.....het diner op de zaterdagavond kon wel weer gefotografeerd worden, want ook in Keulen zit een Mediamarkt.

We dineerden in het sterrenrestaurant (eentje) van het hotel, La Vision. In de Private Diningroom met een groot dakterras met een prachtig zicht over Keulen. Het hele weekend lang hadden we trouwens prachtig weer, menig terras werd dan ook bezocht.

We begonnen met een bubbel op het terras en al snel zat de stemming er goed in. Dat is meestal zo met deze groep overigens. Na enige tijd werden we aan tafel genood en kregen we een amuse. Maar niet voordat water en wijn werden ingeschonken. Als witte wijn was gekozen voor 2009, Riesling ‘Eierfels’ Q.b.a., Schlossgut Diel, Nahe en die was geweldig lekker.

De amuse was een pompoensoepje met een chip van het een en ander, waarop een lekkere crème lag en wat kruidjes. Een perfect soepje en een mooi begin.
Het voorgerecht was Blumenkohl ‘polnisch’ mit zweimal Seezunge. Bloemkool met zeetong dus.

Maar niet zomaar bloemkool en niet zomaar zeetong, nee, geweldige zeetong, prachtig van cuisson en heerlijk in de boter gebakken. De bloemkool kregen we als crème, als krokantje en er was ook nog een vrij grote groene bal, waarin bloemkool zat, maar die wat wegviel tegen het kruidengeweld van de buitenkant. Wat niet wegneemt dat het allemaal heel erg lekker was. En ook zo anders, leuk vond ik dat. Erbij nog een oranje toefje pompoencrème voor de kleur.

Het tussengerecht was Kaisergranat met Gemüsevinaigrette en Estragonchips. Kreeft dus met een vinaigrette van en met groenten en chips van dragon. Een prachtig lief klein kreeftje lag op het bord, eronder de groentjes en erop de heerlijke chips. De kreeft was wederom perfect en alweer was ik verrast.
Het werd tijd voor wat toespraken, want we namen afscheid van een van de leden van de werkgroep en de rode wijn werd ingeschonken. Een 2005 Kallstadter Kronenberg, Spätburgunder Spätlese trocken, Weingut Köhler Ruptrecht, Pfalz en ook die wijn was bijzonder lekker.

Een uitstekende begeleider bij de Rinderfilet mit gebratenen Steinpilzen. Biefstuk dus met gebraden paddestoelen. In een mooie roomsaus lag het uitstekend rosé gebakken vlees met erop een helaas loeizoute puree van het een of het ander met erop nog een chipje van ik meen knolselderij. In al zijn klassiekerigheid toch een goed uitgevoerd gerecht en wel zo veilig ook met een grote groep, dus ik had er alle begrip voor.

In een kommetje erbij nog een aantal ronde chipjes van aardappel, die erg lekker gekruid waren.

We vervolgden met Käseauswahl von Affineur Waltmann en dat was een erg lekker bordje met rauwmelkse kaasjes met wat lekkernijtjes, waarbij ik nog zo’n lekker glas witte wijn dronk.

Het dessert deze avond was Knusprige Schokoladentarte mit geeistem Fenchel en eerlijk gezegd was ik niet kapot van deze combinatie, hoe leuk bedacht verder ook. Op de een of andere manier werd de chocolade er taaiig door en de smaakcombinatie vond ik ook niet bepaald briljant.

We sloten deze uiterst genoeglijke avond af met goede espresso en allerlei lekkernijen en we hebben nog lang na zitten praten. Het jaarlijkse werkgroepweekend was wat mij betreft weer een succes.

Keulen is een erg leuke stad met mooie winkels, prachtige musea en uitstekende restaurants, waarbij ik Basilicum echt van harte aanbeveel. Ik had er heel graag een recensie over geschreven, want ik vond het er werkelijk erg goed. La Vision vond ik ook goed, zeker wel sterwaardig met een aantal verrassende combinaties en dat laatste is leuk, want het was een behoorlijk grote groep. Ik meen 22 personen.

Avant Garde van Groeninge in Eindhoven

Avant Garde op 2 oktober. Omdat Maurits 18 was geworden.
Keurig op tijd arriveerden we, namen de lift naar boven en werden zoals altijd uiterst vriendelijk ontvangen. Een fijne ronde tafel met zicht op het stadion kregen we, ikzelf kon de open keuken in kijken.

Een glaasje champagne wilden we natuurlijk wel, Thienot nog steeds hier, evenals bruisend water en een karaf ijswater.

Een bombardement aan amuses verscheen.
Achtereenvolgens een oester met Bacardi razz en frambozenkrokantjes; een bonbon gevuld met paprika, rose peper, aardbei en ivoire (wat dat ook moge zijn); een lepelhapje met komkommer, wat kruidjes en iets wat ik vergeten ben; een plateautje met drie hapjes: een makaron van parmezaan omsloten door plakjes droge worst, bouillon van komkommer met koriander en watermeloenijs en een surprise-ei, waar allerlei heerlijkheden in zaten. Uitstekende amuses die direct de toon zetten, heerlijk!

Brood, boter, olijfolie en alles was in ruime mate voorhanden, dus ook dat was prima.


We bekeken de kaart en besloten eensgezind tot een zesgangenmenu.
De eerste wijn was een Albariño Peitan (Nora dus) en die was prettig.

Ons eerste gerechtje was rauwe zeeduivel met twee bereidingen van wakamé, chipje van tomaat en een vinaigrette van tomaat met een gelei van tomaat. Een plaatje om te zien en erg lekker om te eten. Zowel de wakamé-bereidingen als de tomaatbereidingen pasten uitstekend bij de prima zeeduivel.

We vervolgden met een bord waarin we eekhoorntjesbrood, ui op vier manieren en een soepje uit een reuzepipet, die was vastgeklemd aan het bord kregen. Erop nog een plakje pecorino en het smaakpalet was compleet. Aards en herfstig en wederom erg lekker.

Het tweede visgerecht van deze avond was zachtgegaarde tarbot met krokante venkel, schuim van venkel met erop een plakje merg en erbij wat kerriemayonaise. De tarbot, die uiteraard perfect van cuisson was lag op heel klein gesneden, kort gegaarde bloemkool. Ernaast nog iets hartigs, donker van kleur, wat bij navraag aarde van bruin brood bleek te zijn. Een mooi gerecht.

We sloten de visgerechten af met een Bloody Mary met gin-tonic en schuim van bleekselderij. Verfrissend en verrassend.
De rode wijn deze avond werd een DOC Alto Adige Lagrein, Elena Walch en ook die beviel ons erg.

Een uitstekende begeleider bij het hoofdgerecht. Wilde eend, poeder van curry, banaan, gelei gevuld met het pootje van de eend, aubergine van de grill en de eigen jus van de eend. Bovendien nog een rolletje kool. Een mooi opgemaakt bord kregen we met uiteraard precies de genoemde ingrediënten, die mooi bij elkaar pasten. Een klein puntje van kritiek mijnerzijds: de wilde eend was zo wild dat hij ernstig naar lever smaakte en dat heeft beslist niet mijn voorkeur.

We waren toe aan de kaasgang. De prachtige kaaswagen werd voorgereden en we maakten allevier onze keus. De jarige wilde graag een glaasje PX, evenals zijn broer en kreeg een erge mooie uit het geboortejaar van de sommelier. Echtgenoot dronk de rode wijn door en ik kreeg een glas Sibling Art Series, Margaret River, die ik erg lekker vond.

Bij de verschillende kaasjes nog een plateautje met een krakeling met een dip, een stengel en een bolletje wasabi met 2 plakjes radijs, wat ik heb doorgeschoven naar echtgenoot, want ik kan niet tegen wasabi.

Het dessert was kokos en ananas en schuim van espresso met kokos en daarover kan ik bijzonder kort zijn: goddelijk lekker, vooral het schuim van espresso met kokos. Om voor terug te keren.

Bij de koffie en de thee nog voor elk van ons drie van de heerlijke buitenformaat bonbons en dik tevreden verlieten we Avant Garde. Het is dat het niet om de hoek ligt, anders waren we hier veel vaker te vinden.