La Vision in Keulen

Het was weer werkgroepweekend en dat vond deze keer plaats in Keulen. Wij waren er al op donderdagavond, waar we geweldig lekker hebben gegeten bij een Bib Gourmand op loopafstand van het bijzonder prettige hotel waar we logeerden, Hotel Im Wasserturm. De Bib Gourmand, Basilicum genaamd, lag op loopafstand van het en dat is een restaurant wat ik absoluut kan aanraden. Geweldig vriendelijk personeel, heerlijk eten, fijne wijnen, kortom alles klopte er. Helaas was ik zo dom om op de vrijdagavond nadat we die dag het Schokolademuseum, Peters Brauhaus en nog allerlei andere gelegenheden bezocht hadden mijn fototoestel te vergeten in een taxi, dus ik kan Basilicum helaas niet recenseren, zo ver strekt mijn herinneringsvermogen helaas niet. Ook Peters Brauhaus dus niet en ook niet het restaurantje van het Museum Ludwig wat we op de zaterdagmiddag bezochten.
Maar.....het diner op de zaterdagavond kon wel weer gefotografeerd worden, want ook in Keulen zit een Mediamarkt.

We dineerden in het sterrenrestaurant (eentje) van het hotel, La Vision. In de Private Diningroom met een groot dakterras met een prachtig zicht over Keulen. Het hele weekend lang hadden we trouwens prachtig weer, menig terras werd dan ook bezocht.

We begonnen met een bubbel op het terras en al snel zat de stemming er goed in. Dat is meestal zo met deze groep overigens. Na enige tijd werden we aan tafel genood en kregen we een amuse. Maar niet voordat water en wijn werden ingeschonken. Als witte wijn was gekozen voor 2009, Riesling ‘Eierfels’ Q.b.a., Schlossgut Diel, Nahe en die was geweldig lekker.

De amuse was een pompoensoepje met een chip van het een en ander, waarop een lekkere crème lag en wat kruidjes. Een perfect soepje en een mooi begin.
Het voorgerecht was Blumenkohl ‘polnisch’ mit zweimal Seezunge. Bloemkool met zeetong dus.

Maar niet zomaar bloemkool en niet zomaar zeetong, nee, geweldige zeetong, prachtig van cuisson en heerlijk in de boter gebakken. De bloemkool kregen we als crème, als krokantje en er was ook nog een vrij grote groene bal, waarin bloemkool zat, maar die wat wegviel tegen het kruidengeweld van de buitenkant. Wat niet wegneemt dat het allemaal heel erg lekker was. En ook zo anders, leuk vond ik dat. Erbij nog een oranje toefje pompoencrème voor de kleur.

Het tussengerecht was Kaisergranat met Gemüsevinaigrette en Estragonchips. Kreeft dus met een vinaigrette van en met groenten en chips van dragon. Een prachtig lief klein kreeftje lag op het bord, eronder de groentjes en erop de heerlijke chips. De kreeft was wederom perfect en alweer was ik verrast.
Het werd tijd voor wat toespraken, want we namen afscheid van een van de leden van de werkgroep en de rode wijn werd ingeschonken. Een 2005 Kallstadter Kronenberg, Spätburgunder Spätlese trocken, Weingut Köhler Ruptrecht, Pfalz en ook die wijn was bijzonder lekker.

Een uitstekende begeleider bij de Rinderfilet mit gebratenen Steinpilzen. Biefstuk dus met gebraden paddestoelen. In een mooie roomsaus lag het uitstekend rosé gebakken vlees met erop een helaas loeizoute puree van het een of het ander met erop nog een chipje van ik meen knolselderij. In al zijn klassiekerigheid toch een goed uitgevoerd gerecht en wel zo veilig ook met een grote groep, dus ik had er alle begrip voor.

In een kommetje erbij nog een aantal ronde chipjes van aardappel, die erg lekker gekruid waren.

We vervolgden met Käseauswahl von Affineur Waltmann en dat was een erg lekker bordje met rauwmelkse kaasjes met wat lekkernijtjes, waarbij ik nog zo’n lekker glas witte wijn dronk.

Het dessert deze avond was Knusprige Schokoladentarte mit geeistem Fenchel en eerlijk gezegd was ik niet kapot van deze combinatie, hoe leuk bedacht verder ook. Op de een of andere manier werd de chocolade er taaiig door en de smaakcombinatie vond ik ook niet bepaald briljant.

We sloten deze uiterst genoeglijke avond af met goede espresso en allerlei lekkernijen en we hebben nog lang na zitten praten. Het jaarlijkse werkgroepweekend was wat mij betreft weer een succes.

Keulen is een erg leuke stad met mooie winkels, prachtige musea en uitstekende restaurants, waarbij ik Basilicum echt van harte aanbeveel. Ik had er heel graag een recensie over geschreven, want ik vond het er werkelijk erg goed. La Vision vond ik ook goed, zeker wel sterwaardig met een aantal verrassende combinaties en dat laatste is leuk, want het was een behoorlijk grote groep. Ik meen 22 personen.

Avant Garde van Groeninge in Eindhoven

Avant Garde op 2 oktober. Omdat Maurits 18 was geworden.
Keurig op tijd arriveerden we, namen de lift naar boven en werden zoals altijd uiterst vriendelijk ontvangen. Een fijne ronde tafel met zicht op het stadion kregen we, ikzelf kon de open keuken in kijken.

Een glaasje champagne wilden we natuurlijk wel, Thienot nog steeds hier, evenals bruisend water en een karaf ijswater.

Een bombardement aan amuses verscheen.
Achtereenvolgens een oester met Bacardi razz en frambozenkrokantjes; een bonbon gevuld met paprika, rose peper, aardbei en ivoire (wat dat ook moge zijn); een lepelhapje met komkommer, wat kruidjes en iets wat ik vergeten ben; een plateautje met drie hapjes: een makaron van parmezaan omsloten door plakjes droge worst, bouillon van komkommer met koriander en watermeloenijs en een surprise-ei, waar allerlei heerlijkheden in zaten. Uitstekende amuses die direct de toon zetten, heerlijk!

Brood, boter, olijfolie en alles was in ruime mate voorhanden, dus ook dat was prima.


We bekeken de kaart en besloten eensgezind tot een zesgangenmenu.
De eerste wijn was een Albariño Peitan (Nora dus) en die was prettig.

Ons eerste gerechtje was rauwe zeeduivel met twee bereidingen van wakamé, chipje van tomaat en een vinaigrette van tomaat met een gelei van tomaat. Een plaatje om te zien en erg lekker om te eten. Zowel de wakamé-bereidingen als de tomaatbereidingen pasten uitstekend bij de prima zeeduivel.

We vervolgden met een bord waarin we eekhoorntjesbrood, ui op vier manieren en een soepje uit een reuzepipet, die was vastgeklemd aan het bord kregen. Erop nog een plakje pecorino en het smaakpalet was compleet. Aards en herfstig en wederom erg lekker.

Het tweede visgerecht van deze avond was zachtgegaarde tarbot met krokante venkel, schuim van venkel met erop een plakje merg en erbij wat kerriemayonaise. De tarbot, die uiteraard perfect van cuisson was lag op heel klein gesneden, kort gegaarde bloemkool. Ernaast nog iets hartigs, donker van kleur, wat bij navraag aarde van bruin brood bleek te zijn. Een mooi gerecht.

We sloten de visgerechten af met een Bloody Mary met gin-tonic en schuim van bleekselderij. Verfrissend en verrassend.
De rode wijn deze avond werd een DOC Alto Adige Lagrein, Elena Walch en ook die beviel ons erg.

Een uitstekende begeleider bij het hoofdgerecht. Wilde eend, poeder van curry, banaan, gelei gevuld met het pootje van de eend, aubergine van de grill en de eigen jus van de eend. Bovendien nog een rolletje kool. Een mooi opgemaakt bord kregen we met uiteraard precies de genoemde ingrediënten, die mooi bij elkaar pasten. Een klein puntje van kritiek mijnerzijds: de wilde eend was zo wild dat hij ernstig naar lever smaakte en dat heeft beslist niet mijn voorkeur.

We waren toe aan de kaasgang. De prachtige kaaswagen werd voorgereden en we maakten allevier onze keus. De jarige wilde graag een glaasje PX, evenals zijn broer en kreeg een erge mooie uit het geboortejaar van de sommelier. Echtgenoot dronk de rode wijn door en ik kreeg een glas Sibling Art Series, Margaret River, die ik erg lekker vond.

Bij de verschillende kaasjes nog een plateautje met een krakeling met een dip, een stengel en een bolletje wasabi met 2 plakjes radijs, wat ik heb doorgeschoven naar echtgenoot, want ik kan niet tegen wasabi.

Het dessert was kokos en ananas en schuim van espresso met kokos en daarover kan ik bijzonder kort zijn: goddelijk lekker, vooral het schuim van espresso met kokos. Om voor terug te keren.

Bij de koffie en de thee nog voor elk van ons drie van de heerlijke buitenformaat bonbons en dik tevreden verlieten we Avant Garde. Het is dat het niet om de hoek ligt, anders waren we hier veel vaker te vinden.

Perceel in Capelle a/d IJssel

Perceel in Capelle aan den IJssel. In een mooi pand (1843) aan de dijk van Capelle, waar voorheen een niet erg briljante Italiaan was gevestigd. Ik was jarig geweest en was nieuwsgierig naar dit restaurant vanwege alle zeer positieve recensies en het curriculum van de jonge kok - Jos Grootscholten (26) - was ook erg indrukwekkend (Vermeer in de tijd van Pascal, Beluga, Calla’s en niet te vergeten stages bij Noma en Berasategui.
Op deze wat regenachtige zaterdagavond arriveerden we keurig op tijd, parkeren is geen punt en we liepen naar binnen. Helaas was de gastvrouw in de hal aan het telefoneren en de andere bedienende jongen was natuurlijk in het restaurant doende, dus we moesten even wachten. Geen punt. De ontvangst was verder vriendelijk en we kregen de keus uit 2 tafels. Bij reservering had ik gevraagd om een ronde tafel, er is slechts één ronde tafel in het knusse restaurant beschikbaar en men zou kijken hoe het met de andere reserveringen zou gaan deze avond. Nu zat men helemaal vol, dus de ronde tafel werd een drietje, waardoor de doorloop bleef.

Een leuke inrichting hier, niet heel kostbaar maar wel leuk. Mooie eikenhouten tafels, als placemat een stukje viltachtige vloerbedekking, het menu opgerold in eenzelfde stukje op tafel, zout, peper en een piepklein kannetje olie ook op tafel, leuke kunst aan de muur en prettig zittende venkelgroen gestoffeerde stoelen, gewoon een knus restaurant. Een kleine open keuken waar wel alle denkbare apparatuur staat, zoals een Roner, een Frix-Air en een Gastrovac. De naam van het restaurant verwijst naar een lap grond bij ‘s Gravenzande waar de kok kruiden en eetbare bloemen kweekt en vervolgens verwerkt in zijn gerechten,

Goed. Een aperitiefje wilden we wel. Cava Brut, Raventós Roig, Penedès en die was lekker.

Erbij een amuse, door de chef zelf gebracht. Een luchtige crème van champignons, emulsie van limoen, een rauw plakje paddestoel en een schattig bloemetje, waarvan ik de naam kwijt was. Een aardige amuse, de limoen was duidelijk aanwezig, de paddestoelensmaak wat minder.
We kozen uiteraard voor het menu. Slechts één menu kent men hier. Vier gangen, uit te breiden met een kaasgang (11.50) en de viergangen kosten 42.50. Een prijs die bij mij verwachtingen wekt.

Brood en geitenboter staat op de kaart voor 4.50 en brood willen de mannen altijd wel. Nu hebben ze hier brood van Menno ‘t Hoen, rustiek zuurdesembrood dus, waar ik zelf niet heel kapot van ben (in tegenstelling geloof ik tot de rest van Nederland) en zeker niet als ik ervoor moet betalen. De geitenboter wilden we wel proeven en ondanks dat Ole en ik fervente liefhebbers van geitenkaas zijn, vonden we deze spierwitte boter op de een of andere manier niet heel prettig. Het brood (2 x 6 sneetjes voor 9 euro dus) ging wel op. Een fles San Pellegrino voor twee mannen kwam en een karaf water kwam ook en die werd telkens vriendelijk aangevuld.
Een wijnarrangement is mogelijk à 6.50 per glas. De wijnkaart is hier aardig en redelijk van prijs. Bij de visgerechtjes kozen we voor een Albariňo, Bodegas La Cana en die was bijzonder lekker (39.50). De jongens drinken tegenwoordig gewoon mee, dus het werden er twee.

Het eerste gerechtje verscheen.
Zalm, huisgerookt; artisjok, linzen, radijs, crème fraiche.
Een mooi opgemaakt bord met een reep zalm, die helaas niet bij iedereen even groot (of klein) was en de mijne was niet geheel (door)gerookt, waardoor met name de stukjes in het midden nog rauw waren. Nu heb ik niets tegen rauwe vis, maar wel als ik gerookte vis verwacht. Overigens kregen we er nog een bakje bij, waarin de resten van het rookgarnituur (hoe noem je dat, dat spul wat zijn smaak afgeeft aan datgene wat je erboven legt, geen hout in dit geval). De radijs en de crème fraiche trof ik aan, de artisjok en de linzen niet, die waren vervangen door in ieder geval snijboontjes en gekarameliseerd mosterdzaad. Een aardig gerechtje vonden we het, maar niet erg bijzonder eerlijk gezegd.

Het tweede gerechtje, kabeljauw, buikspek, groene paprika, bloemkool, zwarte peper zag er mooi uit.
Het kleine stukje kabeljauw was goed van cuisson en geheel bedekt met schuim van peper, ook de groentjes lagen daar grotendeels onder. Ernaast dan nog een vierkantje krokant (niet bij iedereen helaas) buikspek en dat was gerechtje twee. Ook aardig, maar wederom niet erg opzienbarend.

Het hoofdgerecht, waarbij we een Spätburgunder Bischofskreuz Schäffer&Zeter, Pfalz (45.00) dronken was muskuseend, rode biet, kers, bulgur, koffie.
Mijn eend was in orde, die van de mannen vonden ze alledrie te rauw nog, wat erg jammer was. We kwamen daar pas achter eigenlijk toen we aan de twee laatste happen van de eend toe waren en dan vinden we het raar om er nog een opmerking over te maken. De biet op het bord was wat ingedroogd en daar heb ik een hekel aan, de biet ernaast was gewoon biet. De bulgur was goed en de koffie heb ik eerlijk gezegd gemist. Wederom vonden we de portie aan de kleine kant, maar dat kan ook komen omdat de wachttijden tussen de gerechten eigenlijk wel erg lang was. Nu hadden we vreselijk veel te bespreken deze avond, dus dat viel in eerste instantie niet zo op, maar ik herinner me nog wel zakelijke diners die ook ellenlang duurden door speeches enzo en dan stond ik eigenlijk vaak met nog trek op van de tafel. Zo’n idee kreeg ik hier deze avond ook....

Echtgenoot en ik hadden het dessert voor de kaas gewisseld, op de rekening stond daarvoor twee keer een supplement van 4 euro gerekend. Nu val ik niet over die 4 euro, maar ik vind het wel prettig als dat even gemeld wordt.
Vijf stukjes kaas met een vierkantje brood en wat dadelachtige dingetjes kregen we. Geen opzienbarende kaasjes ook, gewoon in orde.

De zonen namen gewoon het dessert van het menu, rabarber, pannacotta, specerijen, roomijs, cake.
Precies dat kregen ze. De rabarber vonden ze niet gaar genoeg, de rest vonden ze wel aardig, niet heel veel smaak kregen ze in de mond vonden ze.

We vonden het eigenlijk wel mooi geweest en vroegen om de rekening. De vriendelijke gastvrouw vroeg of alles naar wens was geweest en toen moest ik toch helaas melden dat we de porties aan de kleine kant vonden. Dat werd betreurd.
Na het betalen van de rekening (345.75, wat ik veel en veel te duur vind) verlieten we Perceel.
Misschien dat ik het over een jaar of zo nog eens probeer, maar beloven doe ik het niet.....

Toine Hermsen in Maastricht

Na een rustige rit kwamen we in het schattige plaatsje Eijsden aan, waar we zouden verzamelen voor een kleine lunch. Het was prachtig weer deze zaterdag, dus we zaten heerlijk op het terras van Brasserie La Meuse, een eetcafé met een typische Limburgse kaart. Veel bieren van het vat, een paar leuke wijnen en verder de normale gerechten, aangevuld met wat mosselspecialiteiten en wat Limburgse gerechten. Het was zelfs zo heerlijk op dat terras dat we er tot laat in de middag bleven zitten. Uiteindelijk braken we op, checkten in bij het hotel en wandelden naar onze appartementen.

Prettige appartementen waren het. Dat van ons gezin was redelijk modern ingericht met fijne Hästens bedden, dat van het andere gezin was wat rustieker ingericht met wel dezelfde bedden.
Rondom half 8 lieten we ons per taxi naar ons doel van deze avond brengen: Restaurant Toine Hermsen.

Ik had nog wel geprobeerd om Beluga te reserveren, maar stiekempjes was ik wel blij dat het Toine Hermsen was geworden, ik heb daar uitstekende herinneringen aan en een klassiekere keuken is voor beginnende gourmets (de kinderen van het andere gezin zijn 10 en 13 en al het nodige gewend gelukkig) prettiger mijns inziens.
De ontvangst in het geheel gevulde restaurant was vriendelijk en we kregen een ruime ronde tafel achterin onder een mooie Murano kroonluchter.
Een glaasje champagne wilden we wel, althans de volwassenen. Hier van M. Hostomme, speciaal gekozen door het restaurant omdat ze ook de onbekende champagnehuizen een kans willen geven. Een goede keus wat mij betreft, want het was een zeer prettige champagne. Voor de kinderen water en een soort van jasmijnbubbel, die niet lekker was, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

De eerste amuse verscheen. Twee bereidingen van zalm. Een rondje tartaar met een geweldig lekker kwarteleitje erop. Hoe blij kun je toch worden van een simpel, maar uitstekend klaargemaakt eitje! Ernaast een stukje gerookte zalm met een beetje Hofmeestersaus: heerlijk! Een fijn begin.
De kaart werd ons overhandigd en de keus had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk waren we er met wat wijzigingen her en der uit. Gelukkig was het personeel na overleg met de kok ook erg flexibel, wat bijvoorbeeld inhield dat we op één na allemaal het Menu des Copains namen met de nodige wijzigingen overigens en onze jongste tafelgenoot mocht het Menu Jubilé 1990-2010 nemen, waarvan alle gerechten hem erg lekker leken. Ideaal dus.

Een tweede amuse kwam, een bouillon van ossenhaas gevuld met allemaal lekkere dingetjes met ernaast een crouton van ui met kaas. Ook al erg lekker. Water, heerlijke broodjes en boter verschenen en het feest kon beginnen.

We bekeken de wijnkaart, die ik overigens nog steeds veel te duur vind, maar gelukkig troffen we een aantal wijnen aan die we wel goed geprijsd vonden.
De eerste wijn, een Zellenberg Gewürztraminer 2006, Marc Tempé, paste uitstekend bij ons eerste gerecht.

Naturel pastei van eendenlever en gekonfijte eend, gewelde druiven en witte port gelei. Een mooi plakje marbré van eendenlever en eend troffen we aan en die was uiteraard perfect. Erop een mooi vierkante gelei van witte port en erbij de gewelde druiven. In al zijn eenheid een uitstekend gerechtje.

Een der zonen houdt niet van eendenlever en had gekozen voor salade met schrikgebakken tarbot en bospaddestoelen, lauwwarme vinaigrette van aardappel, truffelcrème en Parmezaanse kaas. Hij was erg tevreden over zijn mooi opgemaakte bord en vooral de tarbot met het plakje kaas erop kon hem erg bekoren.

De tweede wijn was een Moss Wood, Margareth River 2004 en was zoals altijd uitstekend. Een heerlijke semillon die nooit gaat vervelen en veel kan hebben qua eten ook. We dronken hem door tot we bij het hoofdgerecht waren.
De jongste tafelgenoot wiens menu een gang minder was kreeg nu zijn voorgerecht en was hier erg blij mee.

Krokante groentesalade met Alaska king krab, scampi en ‘hamburgertje’ van scampi met langoustines, tempura van venkel, sojavinaigrette met citroenschilletjes, Spaanse peper en gember. Zijn bord ging geheel leeg.
De op één na jongste tafelgenote blieft geen schaal- en schelpdieren en had haar gerecht kunnen wisselen voor het tweede gerecht uit het Jubileummenu.

Geroosterd zeetongetje op lauwwarme spinaziesalade, luchtige crèmesaus van champignons en truffeljus. Een mooi stukje op de graat geroosterde zeetong verscheen op een bedje van spinazie omgeven met heel veel cantharelletjes, erop nog wat aardappelchipjes en een mooi sausje. Het was naar tevredenheid van de dame.

De rest volgde het menu en kreeg geroosterde langoustinestaartjes, ‘taartje’ van kreeft, venkel en basmatirijst, krachtige kreeftencoulis met basilicum en cappuccino van kreeft. Hier kan ik kort over zijn: geweldig lekker en hoog op smaak. Ik kon er niet genoeg van krijgen, zo heerlijk vond ik dit.
Het derde (tweede voor de jongste van het spul) gerecht was voor een aantal die gewisseld hadden het geroosterde zeetongetje wat ik hierboven al beschreef;

de anderen kregen de beroemde zachtgebakken kikkerbilletjes ‘snoepen uit het vuistje’, lichte saus van look, peterselie en kervel en waren wederom dik tevreden. Een aantal boterzachte, mooi op smaak zijnde kikkerbilletjes, die uiteraard van de botjes vielen in een werkelijk heerlijk sausje. Een gerecht om voor terug te keren en dat gebeurt dan ook regelmatig.

Bij het hoofdgerecht dronken we een rode wijn. Een Vacqueras, Domaine le Lang de Cailloux, 2007 en ook die wijn beviel ons. Vol, toch fruitig en mooi donker van kleur.

Het hoofdgerecht voor de jongste bestond uit gebraad van kalfsrug met gesmoorde kalfssukade, saus van tomaat en oregano. Provençaalse ratatouille er nog bij en het bord was compleet. Een behoorlijk grote portie met zelfs nog rijst erbij. Ondanks dat hij het erg lekker vond, ging zijn bord niet helemaal leeg en dat begrepen we volkomen.

Voor de rest van de tafel was het hoofdgerecht twee bereidingen van jonge reebok, drie bereidingen van witloof, lichte jus van rode wijn. Mooie plakjes reebok in een voor mij iets te zware saus troffen we aan, in een apart schaaltje sukade van reebok, die zuigend zacht was. Van de witlofbereidingen herinner ik me er nog twee: eentje met ham en kaas uit de oven en eentje gefrituurd, die bijzonder lekker was. De andere zal ongetwijfeld gestoofd geweest zijn. Erbij nog uiterst luchtige aardappelquenelles, die gefrituurd waren en we waren tevreden. Het was wel een beetje een ruime portie eerlijk gezegd.

Op de twee jongsten na waren we toe aan de kaasgang. Een klein assortiment van zachte A.O.P. kaasjes, samen met gekarameliseerde Spaanse zoete ui, appel, perenstroopsaus en kummel. Erbij voor mij in ieder geval een glas uitstekende witte wijn. Een Penedès, Neyndorff 2008. Van de kaasjes was ik niet onder de indruk. Een witschimmel die me weinig deed, een stukje Munster met wat kummel en een blauwe, die niet onaardig was, maar niet leek op de door mij zo geliefde roquefort. Bijgerechtjes bij kaas hoef ik eigenlijk nooit, dus die deden me ook niet zo heel veel. Oh ja, erbij ook nog wat kandijbrood, maar dat heb ik ook niet gegeten.

Het dessert werd door alle dames geskipt, de jongste heer vroeg om een bolletje vanille-ijs en kreeg dat ook met erbij nog een heerlijke sabayon en wat rood fruit. De andere heren kregen een luchtig champagnetaartje met perziksorbet, amandelroomijs met perzik, pistachenootjes en champagnesabayon.

Erbij een glaasje dessertwijn, wat ik vergeten ben op te schrijven. Heel tevreden waren ze niet overigens. Er zal ‘weinig smaak’ aan. Dat kan natuurlijk komen door alle heerlijkheden die we al weggewerkt hadden, maar een beetje jammer was het wel.

Gezien het heerlijke weer en de nare rugpijn van de andere moeder, die echt even moest lopen, besloten we om de koffie elders te gebruiken en na het betalen van de rekening, waarbij ik nog een gesigneerde kaart mee kreeg - bijzonder attent - liepen we naar het Onze Lieve Vrouwenplein waar we nog heerlijk hebben buiten gezeten. Taxi’s leverden ons weer af bij onze appartementen en zo sloten we een gedenkwaardige avond bij Toine Hermsen af.
Ondanks wat kleine opmerkingen blijft het toch een favoriet restaurant van me.

Basiliek in Harderwijk

Basiliek op de laatste zondag van deze restaurantweek. Bij de vorige had ik ook voor de lunch op zondag hier gereserveerd, maar we moesten dat vanwege familie-omstandigheden helaas op de zaterdag ervoor afzeggen. Tot groot ongenoegen - begrijpelijk - van Basiliek. Of dat de reden was dat we een rechthoekige tafel, op een hele mooie plek overigens, kregen, terwijl een ronde tafel naast ons leeg bleef (ik vraag bij reservering altijd om een ronde tafel), weet ik dan weer niet, het viel me wel op.
Harderwijk ligt op een uurtje van onze woonst, dus we waren er zo. Parkeren is niet zo makkelijk niet en na een rondje over het plein waar ik ook ‘t Nonnetje zag liggen waar vroeger de ouders van Chris kookten, liep ik naar binnen want ik had iets over valetparking gelezen. En inderdaad, dat kennen ze hier gelukkig.

De ontvangst was allervriendelijkst en we werden het geheel verbouwde restaurant binnen genood. Modern, stenen muren, fijne stoelen en een schitterende wijnkast. Ook een prachtige kaaswagen overigens en zicht op de open keuken. Onze tafel keek op alles uit, dat was dus erg prettig.

Of we champagne wilden. Dat wilden we wel ja. Heidsieck hier en die beviel me. Fris en frank en niet te bubbelig. Erbij allemaal hapjes.

In een zakje burrito’s met een peperdip, bolletje van prei en bacon, een koekje met kerrie, een bolletje meloen met een plakje ham eronder, een bitterbal van piccalilly met mosterdmayonaise en een balletje van dadel, geitenkaas en walnoot. Allemaal erg lekker en een mooi begin ook.

Op tafel stond al het zwarte zout uit Hawaii met ernaast een cilinder lekkere olijfolie. Brood verscheen en we kregen een uitleg over het driegangenverrassingsmenu. Nou ja, uitleg...verrassing is verrassing tenslotte. Dat menu kost hier 30.00; qua extra’s had men hier drie mogelijkheden: optie exclusief (15.00), dan wordt er in het menu kaviaar, ganzenlever en truffel verwerkt; een extra tussengerecht (10.00) en extra kaas (16.00). De optie exclusief verwierpen we, het enige wat we er eigenlijk echt lekker van vinden is de ganzenlever, kaviaar hoeft niet echt zo en truffel smaakt in dit jaargetij over het algemeen toch naar niets. Wel wilden we het extra tussengerecht en de kaaswagen.
Een wijnarrangement was mogelijk voor 8.50 per glas, wat ik bij nader inzien eigenlijk wel vreselijk duur vind, maar goed, het was lekkere wijn.
Water met bubbels en ijswater was waar ik om vroeg en volgens mij ook kreeg en ik vind het dan ook niet leuk om op de rekening te lezen (nu al) dat er 4x een waterarrangement is gerekend voor 18.60 in totaal. Ten eerste vind ik de term waterarrangement onwijs (Niven bv. hanteert die term ook) en voor wat kraanwater reken je toch gewoon niets? Ik blijf dat een punt vinden.

De eerste wijn werd ingeschonken, een Grüner Veltliner. Een lekkere wijn deze, de uiterst vriendelijke meneer van de witte brigade plakte (het was een plaketiket, geestig) het etiket nog voor me op een papiertje, zodat ik precies wist wat we dronken, zeer attent.

Erbij een amuse. Eentje in tweeën. In een glaasje een gazpacho en ernaast in een laag glas blokjes tomaat en meloen met een erop een mousse van Bloody Mary en een krokantje gemaakt van ansjovis. Beiden mooi vol van smaak en heerlijk zomers.

Het voorgerecht, tartaar van makreel met grapefruit, makreel gemarineerd in soja met een saus van paling en een krokante gamba vonden we allemaal een succes. De tartaar was erg lekker, niet te vettig, het stukje gemarineerde makreel was ook uitstekend, waarbij vooral de saus van paling bijzonder goed was. De krokante gamba was ook erg lekker en ook alle groentjes en kruidjes en krokantjes konden ons erg bekoren. Een mooi gerecht.

De tweede wijn, een McManus Viognier, beviel me ook al zeer, ik ben nu eenmaal nog steeds fan van viognier, hoe vettig sommigen hem ook vinden. Mij bevalt met name het bloemige, lichte karakter van de wijn.

Hij paste prima bij het extra gerecht. Coquille met pata negra en crème van knolselderij en wat oude kaas. Een mooie coquille troffen we aan met flink wat stukjes krokante pata negra, een heerlijke crème van knolselderij en wat schaafsels oude kaas. Een uitstekende combinatie en net als bij ‘t Cruydt in Hoogstraten had ook hier de kok de coquille in vleesjus gebakken volgens mij, hij smaakte in ieder geval wel naar biefstukjus. Heerlijk!
De volgende was was een Chianti, Casala di Valle en die was in orde. Zoals een Chianti hoort te zijn.

Het hoofdgerecht was deze middag Kemplandhoen met aardappeltjes en een saus van morilles. Uiteraard lag precies dat op het bord. Twee stukjes van die kip met heerlijke krokante aardappeltjes en een lekkere saus van morilles. Bovendien nog wat cantharellen, een rolletje van spitskool, een rondje biet, wat aardappelpuree en bosuitjes. Een lekker licht gerecht.

We hadden aangegeven de kaaswagen te willen en ik vertelde de vriendelijke sommelier (dezelfde de hele middag, dat is toch wel prettig zo aan je tafel) dat ik graag een mooi glas witte wijn drink bij mijn kaasjes en dat resulteerde in een glas Bellingham, Zuid-Afrika, een chardonnay/viognier en ik vond hem erg lekker en uitstekend passen bij de kaas.

We gaven allevier aan welke kazen onze voorkeur hebben en er werd voor ons allen een bordje gemaakt. Erbij wat stokbrood, gedroogde appeltjes, rozijnen en nootjes en alweer waren we tevreden. Hoewel ik 5 kleine stukjes aan de magere kant vind voor 16 euro, maar okay, ik had een goede bui...

Het dessert, bramen en chocolade, beviel me ook al zeer. Ik ben dol op de combinatie rood fruit (behalve dan bosbessen, die combinatie bevalt me helemaal niet) met chocolade. IJs van bramen, allerlei chocoladeheerlijkheden met en zonder bramen troffen we aan en het glaasje Elysium wat de sommelier schonk paste er uitstekend bij. Alweer een schot in de roos.

We sloten af met espresso en thee en kregen een lange granieten lat met heerlijke friandises en diep tevreden verlieten we Basiliek. Om zeker naar terug te keren.

Hoewel ik de rekening van ruim 500 euro voor een restaurantweekmenuutje dan eerlijk gezegd toch wel enigszins buitenproportioneel vind, hoewel ik besef dat we ons niet hebben ingehouden.....dat wil ik dan toch wel even aantekenen. Parkeerservice kost hier overigens 7.50.