Inter Scaldes in Kruiningen

De afspraak was al lang geleden gemaakt. Op de een of andere manier zeggen we altijd tegen elkaar dat we het vaker moeten doen, maar dan komt het er weer niet van. Nu dus wel. Keurig op tijd kwam ik aan bij de woning van de heren, waar we nog een lekkere espresso dronken voordat we naar Kruiningen reden. Tijdens het parkeren kwam - zoals altijd - een lid van de zwarte brigade naar buiten om de deuren te openen en ons voor te gaan naar het restaurant.

We kregen een fijne ronde tafel in een mooie hoek van de serre, met vol zicht op de andere tafels en op de mooie tuin. Voor beide heren was het het eerste bezoek hier, dus ze moesten even alles bekijken. Voor wie het nog niet duidelijk is, we waren bij Inter Scaldes. We begonnen met een glaasje champagne, tenslotte vierden we ons 10-jarig jubileum vandaag. Nog steeds van Bouchard, Inflorescence. Een fijne champagne vind ik. Erbij wat savoureux apéritifs. Op zo’n mooi bord van Stockmans (het lijkt wel of de hele top van de Nederlandse restaurants opeens allemaal hun servies hebben vernieuwd) drie schitterende hapjes.

In een gestippeld kommetje Noordzeekrab, yuzu en zeealgen. Behalve dat het er fantastisch uitzag was het ook bijzonder lekker, heerlijk fris. Ernaast in een kommetje met een mooi grijs randje (alles van Stockmans) rillette van witvis, kerriekrokant, Tosazugelei. Schitterend ook weer om te zien, maar ook een heerlijk hapje en de blokjes gelei vond ik fantastisch. Tot slot op een lepel foie gras, rode biet en chutney en ook dit hapje was erg lekker. De ene tafelgenoot eet geen lever en hij kreeg op eenzelfde lepel wel de rode biet, maar dan gevuld met Pas de Bleu en dat kon hem bekoren. Een leuk begin vonden we. Het menu van deze middag, het SVH Meesterkokmenu, werd ons uitgereikt en kon ons zeer bekoren. We besloten na het bekijken van het wijnboek om tweemaal het arrangement en eenmaal het chauffeursarrangement te nemen en ook wat ijswater. De amuses verschenen.

Als eerste een schitterende compositie, verborgen in een soort mini-pyramide, waarbij de bijzondere aanblik ervan verscheen toen de deksel er van af werd gehaald. ‘Caprese 2012’, Pointillisme. Schitterende gelei van tomaat met prachtige stippen van tomaat, basilicum en mozzarella zagen we. Na de eerste hap waren we verkocht, wat een schitterende volle smaken! Prachtig om te zien en heerlijk om te proeven.

De tweede amuse was een oester. Een oester met codium (zeewier) en gelei van zilverui. De oester lag bovendien op een crème van gerookte ui. Een geweldige smaaksensatie, waarbij de oester volledig tot zijn recht bleef komen, erg mooi dus.

De laatste amuse was het voor mij al bekende ei. ‘Oeuf mollet’, paling, bloemkool. Op lage temperatuur gegaard ei met stukjes bloemkool en paling. Erbij een krokant, zout koekje wat eigenlijk niet zo heel veel toevoegt aan dat fantastische eitje.

De eerste wijn werd ingeschonken. Een Auxerrois van Gales, Remich Hopertsbour Grand Premier Cru 2010. Het eerste gerecht waren Langoustines.

Langoustines met komkommer, Bourbon vanille, basilicum. Aan tafel werd een lauwwarme jus van langoustine bijgeschonken. Dit was nu een gerecht wat me helemaal niets zei. De geur van de jus was fantastisch, maar de smaak viel nogal tegen. Flauw was het, de komkommer gaf een akelig mondgevoel en de langoustine viel eigenlijk wat weg tegen de andere, nogal flauwe ingrediënten. De vanille zat erin, dat zagen we aan de spikkeltjes, maar was qua smaak niet te ontdekken. Een tegenvaller vonden we dit. De volgende wijn was er eentje van Jean Sipp, een Riesling Vieilles Vignes 2009. Hij paste uitstekend bij de pétoncles.

Pétoncles, specerijen *Saint Malo, pastinaak, fijne groente. In mooie schelpjes op een keurige spiegel van zeezout vonden we de heerlijke pétoncles. Ze lagen op een bedje van crème van pastinaak, omgeven door een sausje waarin de specerijen goed te proeven waren, uiteraard alles perfect van cuisson. Erop nog de fijne groentjes en het beeld was compleet. Een mooi gerecht. De smaak deed me in de verte denken aan mouclade, maar het was lang niet alleen kerrie wat ik proefde, integendeel, de smaak was veel complexer. (basisrecept Saint Malo specerijen: 20 g kardemom
 12 g korianderzaad
 15 g venkelzaad
 14 g kummel
 8 g kurkuma
 5 g gemberpoeder 
5 g nootmuskaat) In het glas van de tafelgenoot die geen lever eet kwam een mooie witte Bordeaux, een Clos Sainte Anne 2010, die hem prima beviel. Erbij tarbot.

Tarbot, laurier, gerookte melk, gebruinde boter, ui met eucalyptus. Uit een leuke zwarte pan werd zijn bord op een bijzettafel klaargemaakt. Tot slot kwam er nog wat citrusjus overheen en het geheel was compleet. De vis was redelijk onzichtbaar onder het schuim van de gerookte melk, maar perfect van garing en mooi op smaak. Erbij nog twee quenelles, eentje van de ui met eucalyptus, de andere van venkel. Hij was erg tevreden. In het glas van de andere tafelgenoot en van mij kwam een Chateau Tourmentine, Bergerac Blanc doux 2010. Als begeleider van het gerecht met eendenlever.

Eendenlever, Rembrandt appel, hibiscus, Peking, popcorn. Op een mooi bord een kwartje geweldig lekkere eendenlever met erop een gelei van hibiscus. Ernaast een quenelle van de appel, een quenelle van passievrucht en een streep crème van amandel. Alles even lekker. In een apart kommetje wat mij betreft de topper van de middag.

Onderin een fantastische crème van Pekingeend met erop crème van popcorn. Geweldig diepe smaken en ongelofelijk lekker. Voor zo’n gerecht zou ik zo weer op reis gaan. Het menu was uit te breiden met een extra gang met Oosterschelde kreeft à 12 euro per 100 gr. We konden dan kiezen uit 4 bereidingen. Nadat we hadden gevraagd of de uitbreiding nog mogelijk was, wat het geval was, en hadden gevraagd hoe zwaar de kreeft zou zijn (600 gr. ongeveer) besloten we dat we toch wel heel graag de kreeft wilden proeven. Aan het verzoek van de maître om dan alledrie voor eenzelfde bereiding te kiezen voldeden we ook, dus we waren erg benieuwd. In het glas kwam een witte Dao, Julia Kemper 2010. Een bijzonder prettige wijn. Op een nogal kitscherig bord verscheen de Oosterschelde kreeft.

Oosterschelde kreeft met witte zeekool, frizzle en crème van broccoli en yuzu. Verder nog wortel en een fantastisch sausje erbij. De kreeft was heerlijk, zo ook de genoemde groentjes. We vonden het erg lekker, maar toen we later op de rekening zagen dat het 30 euro per persoon moest kosten, werd het enthousiasme toch wel ietsjes minder helaas, ook omdat het weliswaar een erg lekkere bereiding was, maar niet de bereiding die we hadden uitgekozen. We gingen verder met het laatste tussengerecht. Hierbij kwam in het glas een Frubesco, Poggio della Badia, Toscana, Fanti. Een mooie, lichte, rode wijn. Hij paste uitstekend bij een voor mij alweer wat bekend gerecht, zij het dat ik het de vorige keer met pladijs heb gegeten en dat de witte asperge toen groen was. Tongschar.

Tongschar, gebrande mosterd, meiknol, kombu, dai dai ponzu. Een mooi stukje tongschar kregen we met erop de dai dai ponzu, wat een mooi rins toontje gaf. Ernaast links een wat harde witte asperge, rechts ernaast crème van meiknol met gebrande mosterd en boven en onder de vis een streep van de mooie groene kombu. Een lekker gerecht. Het hoofdgerecht was lamsfilet.

Lamsfilet, persillade, lamsoor, Epoisses, mokka. Erbij een glas Benali 2008, Valencia. Een fijne rode Spaanse wijn. We kregen een mooi stukje lamsfilet met erop de persillade. Ernaast een mooie veeg aardappel-Epoissescrème en een heerlijke jus met mokka. Bovendien lag er nog een mooie rechthoek van gekarameliseerde witlof op het bord met erop vierkantjes van lamsoor en lamstong. Een erg lekker gerecht. De tafelgenoot die geen lever eet, eet ook geen lam. Hij kreeg in het glas Chateau Plain-Pont 2006. Een mooie Fronsac, die uitstekend samenging met het gerecht wat ik de vorige keer als hoofdgerecht had. Duif.

Duif, peterselie, amandel, wortel, gember-limoen. Een prachtig stukje duif kreeg hij met een heerlijk zachte gember-limoensaus. Erbij wat worteltjes en wat crème van peterselie. Ik mocht een stukje duif proeven en die was werkelijk botermals. Ook hij was erg tevreden over zijn gerecht. We waren toe aan het dessert. Hierbij verscheen in het glas een Moscatel, Vistamar, Limari Valley, Chili 2010. Het dessert was een plaatje. Op een schitterend bord verscheen het tablet.

Gerookte chocolade, sinaasappel, ananas, nootmuskaat ijs, pecannoot en Lapsang souchong thee. In het midden een geweldig heerlijk tablet gerookte chocolade, met een prachtige balans in smaak tussen chocolade en rook, ijs van nootmuskaat met erop een stengel die bijzonder sterk naar de thee smaakte (knap!) en aan de andere kant van het tablet een rondje pecannotencrème met erop gesauteerde ananas. De sinaasappel was ik even kwijt, maar volgens mij zit die op het tablet chocolade. In ieder geval een heerlijk dessert.

Erbij op de Franse manier een tableau vol met geweldig lekkere zoeternijtjes en nog een schaaltje met vier reuzenmakarons. Bij de espresso tot slot nog een hele lading doosjes met allerhande truffels en verpakte snoepjes, waaronder nougat en karamel, waaruit we nog een keus mochten maken.

Alles was even lekker. We hebben nog een hele tijd genoeglijk zitten snoepen.

Na afloop hadden we op uitnodiging van mevrouw Brevet nog een kort gesprekje in de erg mooie keuken met de chef, waar we eigenlijk voornamelijk de keuken en het servieswerk hebben bewonderd en voldaan begonnen we aan de terugtocht. Een memorabele middag.

De Lindehof in Nuenen

De dag nadat we de TEFAF hadden bezocht was het schitterend weer. Zo kwam het dat we op 23 maart het aperitief dronken op het mooie terras van De Lindehof.

Heerlijk in het zonnetje dronken we een paar glaasjes van die erg prettige champagne van Serge Mathieu, die ook wordt geschonken bij De Leest. Erbij geweldig lekkere hapjes.

Allereerst in een leuk bakje met kiezelstenen allerlei kroepoekjes, gemaakt van rode biet, van algen met citrus, van zuurkool, van banaan, van pinda, van radijsjes en tot slot van wasabi. Erg leuk en ook heel erg lekker. Erbij in een glaasje broodsoldaatjes met garnalen en een tandooridip, ook al bijzonder smakelijk. De toon was eigenlijk gelijk gezet. We zaten er heerlijk, met zicht op die prachtige oude linde midden op het grasveld tegenover het mooie restaurant gelegen.

De chef kwam naar buiten met zijn inmiddels beroemde praline van witte chocolade, ras el hanout, chili en aardpeer en die was werkelijk geweldig lekker. Knap gemaakt. Hij overhandigde ons ook de kaarten en stelde ons voor om ons maar gewoon te verrassen met wat gerechten met daarbij bijpassende wijnen en omdat we dat altijd erg leuk vinden, gingen we daar graag in mee.

We bleven nog even lekker in het zonnetje zitten en kregen op onze hand een ronde merengue van rode biet met kaviaar en mierikswortel. Een perfecte merengue met een geweldige mooie bietensmaak, waarbij de mierikswortel en de kaviaar wonderwel combineerden.

Aansluitend kwam er in een leuk bekertje een crème van venkel met handgepelde Hollandse garnalen en een schuim van peterselie met erop nog wat inktvis en kleine mosseltjes, alweer een fantastische hapje. Vooral de vissoorten en het schuim van peterselie vond ik erg lekker bij elkaar. Het volgende hapje was erg apart vond ik.

In een leuk zwart kommetje een beetje rendang met citrus en krokant buikspek. Zeer intens van smaak, een werkelijk perfecte rendang en het krokante buikspek gaf er een erg leuke bite aan. Alweer zeer verrassend.

Het laatste hapje - ja, het kon maar niet op hier - kwam op een zwart bordje. Gerookte paling, krokant gebakken met structuren van bloemkool. Een schitterend stukje gerookte paling in een prachtige tempura kregen we met erbij wat kruim van bloemkool en een mooi blokje bloemkool. Schitterend apart, maar ook samen erg bijzonder. Al deze verwennerijen beloofden wel iets vonden we.

Na een laatste blik op die schitterende linde, waar uiteraard een heel verhaal aan vastzit, liepen we naar binnen, naar de prettig ingerichte, vrij kleine eetzaal van het restaurant. Het schijnt dat de inrichting niet al te lang geleden vernieuwd is, mij viel vooral de mooie lamp aan het plafond op.

De zeer prettige bediening had deze middag alle aandacht voor ons, wij waren - helaas voor hen - de enige gasten. Jammer was het dat er een wisseling was, waardoor de vriendelijke jongeman helaas vergat om het menu voor mij uit te draaien, maar dat werd door de chef persoonlijk helemaal in orde gemaakt, echt een geweldige service. De eerste wijn werd ingeschonken. Een Domaine de Carras, Côtes de Gascogne, Tempo du Petit. Van de petit manseng druif, die ik altijd wel lekker vind. Ik vind geen enkele informatie op internet over deze wijn. Wat niet wegneemt dat het een fijne wijn was, met een licht zoetje. Wat me niet verbaasde toen het gerecht kwam (waar ik overigens erg op had gehoopt).

Ganzenlever Asian Style.... En dat betekent hier drie bereidingen van ganzenlever. De eerste is een terrine van ganzenlever, winegum van gember, crumble van gedroogde citrus en een koekje van citrus en sambal. Links onderaan de foto. Een schitterende presentatie en een geweldige combinatie. Zalvend mooie ganzenleverterrine met die hele leuke gum van gember, de frisse crumble van de citrus en dat fantastische koekje met sambal en citrus. Wat een combinaties zeg, echt geweldig. Erboven in een mooie ronde kom crème van ganzenlever met een cakeje van specerijen, een rotsje van ganzenlever en krokant van kokos. Ook deze combinatie was erg mooi, ook qua diverse structuren. Wederom genieten. De derde bereiding was gebakken ganzenlever met espuma van palmsuiker, gelei van miso, gedroogde brioche en gel van ketjap. Een perfect gebakken stukje ganzenlever kregen we, waarbij de espuma van de palmsuiker en de gel van de ketjap perfect pasten. De gedroogde brioche was er gewoon lekker bij. Alweer diepe tevredenheid bij ons. De volgende wijn is een oude bekende. Een McManis, River Junction, California 2010. Een lekkere chardonnay, hoewel op den duur toch wat vlak. Het gerecht erbij was weer fantastisch.

Gebakken coquille, ossenstaart, doperwten. Een - uiteraard, want wordt hier uitstekend gekookt zeg - perfect gebakken coquille kregen met erbij een mooi torentje van botermalse ossenstaart met erop wat crème van doperwten en shotjes van bevroren kokos en sepia. Verder een prachtige dooier van doperwten en ras el hanout, nog wat losse heerlijke tuinboontjes, wat bundelzwammetjes, wat gefrituurde erwtjes en het geheel werd samengebracht door een prachtige nage van kokos, gember en sereh. Mooie, aparte, perfect bij elkaar passende smaken! De chef kwam regelmatig even een praatje maken en ik moet zeggen dat ik maar weinig zo’n enorm begeesterde chef meemaak. Zeer interessant om te horen over zijn achtergrond en zijn inspiratie, zijn keuken werd hierdoor voor mij ook zeer toegankelijk, heel prettig om zo eens mee te maken. De rode wijn vandaag was een Chateau Bellevue, Medoc Cru Bourgeois 2006. Een fijne Medoc, die wat mij betreft goed samenging met het hoofdgerecht.

Lam (bout, kotelet en filet) met bara, aromaten, chutney van tomaat en een saus van medina. Geweldig mooie stukken lamsvlees kregen we. Stoofvlees, geweldig zacht en heerlijk op smaak, een mooie kotelet, een mooi stuk haasfilet. Erbij jus van vadouvan. Toefjes kikkererwtencrème met erop een compote van tomaat, courgette en aubergine, nog wat couscous, flink op smaak gemaakt met koriander. Indringende smaken, allemaal alweer ontzettend lekker. Bara overigens is een Surinaamse snack, van oorsprong Hindoestaans. Bij het eerste dessert kwam een Tschida Angerhof, Spätlese Sämling 2010. Een vrij bekende edelzoete wijn.

Erbij IJs van Chartreuse (de gele, want die is minder kruidig), crumble van groene thee, taartje van limoen en segmenten van citrus. Op een zwart bordje een heerlijk ijsje van de gele Chartreuse, lekkere crumble van de groene thee, een leuk klein taartje van limoen - heerlijk fris - en het geheel werd afgemaakt door een krokantje van honing. Een heerlijk dessert, lekker fris. In het volgende glas kwam een Moscatel Rottlan Torra, een frisse Spaanse dessertwijn in een aparte fles. Erbij het tweede dessert.

Marbré van ananas (gelei), amandelbisquit en crème anglaise met specerijen; karamel van pinda en spongecake van sambal, ijs van pinda. Een hele mond vol dus. Een heerlijke ‘tompouce’ van gelei van ananas met amandelbisquit en crème anglaise met specerijen kregen we. Erbij lekkere toefjes karamel van pinda en erop spongecake van sambal. Voor op het bord nog heerlijk ijs van pinda met eronder nog wat crunch van pinda. Een ander, maar wel bijzonder lekker dessert.

Voor we aan de espresso toe waren kwamen er twee lolly’s. Gemaakt van ganache van gezouten karamel met chocolade en witte chocolade. Fantastisch lekker. Ik ben al zo dol op gezouten karamel en zo met de beide chocolades vond ik het dus geweldig lekker.

De espresso was ook prima in orde en erbij kwamen nog heerlijk friandises. En nog waren we niet klaar op deze absolute verwenmiddag. Terwijl we wachtten op de rekening kregen we nog een glaasje met erin witte chocolademousse, champagne en segmenten van framboos en pistache.

Een waarlijk perfecte afsluiter van een perfecte maaltijd. Verbazingwekkend wat mij betreft dat De Lindehof ‘slechts' 1* heeft. Ik vond het absoluut **kwaliteit hier. Ik grossier niet in favorieten, maar De Lindehof staat na slechts 1 bezoek hoog op mijn lijstje van favorieten. Laat ik niet vergeten de prijs te noemen. Ik was gewoon ontroerd toen ik de rekening zag. Ik heb nog nooit zo fantastisch en genereus gegeten voor zo weinig geld. Of, nee, dat is niet waar. Ooit eind jaren ’80 van de vorige eeuw ergens op een berg in Umbrië. Toen was ik ook ontroerd. Nu weer dus.

The Raffles in Den Haag

Op deze zevende april hadden we het druk. Eerst moesten we langs de juwelier, de ring die Ole gaat krijgen voor zijn 18e verjaardag was klaar en aansluitend zouden we naar een vernissage gaan bij Pulchri van Jaroslawa Dankowa(bekend van o.a. het Indisch monument in Den Haag). Uiteraard moest er ook gegeten worden, dus ik had gereserveerd bij The Raffles. Echtgenoot is een groot liefhebber van de Indonesische keuken en veel verder dan Garuda waren we eigenlijk nog niet gekomen, dus we moesten nu maar voor het echte werk gaan vond ik. Nu was alles wat eerder gepiept dan we dachten, dus vanwege jeugdsentiment dronken we nog wat biertjes bij De Posthoorn en reden daarna iets te vroeg naar The Raffles.

De inrichting doet - denk ik, nog niet geweest nl. - Indonesisch aan, met name de Ikat-draperiën spraken me aan, op die manier creëer je toch wat privacy in het vrij kleine restaurant. De mannelijke bediening (een wat oudere man en twee wat jongere mannen) zijn zeer vriendelijk en met name de oudere man is uitstekend op de hoogte van de wijnen die men er schenkt. De vrouwelijke bediening is ernstig niet aanwezig en fluistert naar mijn mening ietsjes te veel, dat mag wel wat duidelijker. Maar vriendelijk is het allemaal wel. We bekeken de kaart, zie de website voor een uitgebreide indruk en we besloten - uiteraard zou ik bijna zeggen - voor het menu Raffles met wijnarrangement.

Een flinke bak emping kwam op tafel. Nu vind ik emping persoonlijk altijd veel te zoet, zo ook deze, maar een snufje zout - doe ik thuis ook nl. - bracht uitkomst. Zo was hij wel lekker en paste goed bij de aperitiefjes. Voor echtgenoot een biertje en voor mij een droge witte wijn. Een Verdejo, een lekker allemansvriendje.

Op de tafels verder nog wat kunst, een kandelaar, peper en zout en onderborden van Wedgewood. Het viel me op dat bijna al het serviesgoed wel een butsje ergens had. Op de een of andere manier niet storend trouwens, het past wel bij de hele sfeer. Ook het Yogya-zilver werkt daaraan goed mee. Bij het voorgerecht kregen we een Marsanne – Louis Chèze –   Pays des Collines Rhodaniennes 2010 en dat was een bijzonder prettige wijn, die zich ook uitstekend hield bij het gerecht.

Popiah Singapura; Papierdunne rijsteflensjes gevuld met crab en vis. Inderdaad een flinterdun rijstflensje kregen we, ruim gevuld met heerlijk gekruide krab en stukjes vis. Bijzonder smakelijk en perfect gekruid. Erbij een limoentje en wat flinterdun gesneden kool voor de frissigheid en ook dat paste perfect. Een mooi gerecht vonden we het, wel aan de ruime kant... Het tweede gerecht was minstens zo lekker.

Sop Benkulu; Sumatraanse vissoep, pikant en geurig! Op de foto ziet de bouillon lichtelijk uit als afwaswater, maar dat komt vooral omdat er behalve diverse vissoorten en gesneden kleine maiskolfjes ook wat rijstnoedels in zaten. Die gaven het gerecht een wat vreemde kleur, vooral op de foto. In het echt was het een mooie heldere bouillon met wat lekkere rode 'oogjes'. Wederom een heerlijk gerecht, geweldig fijn gekruid, niet te heet, maar toch aanwezig. En de diverse visjes waren perfect van cuisson, niets was taai geworden. In het glas vervolgens een Schiefer Riesling – van Volxem – Qualitätswein – Trocken – Saar 2010, een echt lekkere Riesling, bijzonder mineralig en heerlijk droog. Eén van de weinige Rieslings - volgens de meneer - die echt uit de Saar komt. Erbij

Udang Pantung Kuning; Kreeft met een saus van kunjit, citroengras en tomaat en dat was de topper van de avond. Geweldige stukken kreeft in een absoluut heerlijke saus. Wederom flink gekruid, maar wel dusdanig dat de smaak van de kreeft nog goed te proeven was. Echt zo’n gerecht waar je nog wel een bordje van zou willen. Het hoofdgerecht kreeg als begeleiding in het glas een Cabernet Riserva – Alois Lageder – Alto Adige 2007, een prettige rode wijn. Het hoofdgerecht was

Domba Kare Batak; Stukjes lamsfilet in een donkere curry uit de Batak landen met nasi goreng. Mooie stukjes lamsfilet, rosé gebakken in een fijne donkere curry met wat aardappeltjes en gesneden basilicum en ernaast een flink torentje nasi goreng, gevuld met onder andere stukjes kipfilet en cashew-noten. Alweer lekker, maar niet heel opzienbarend. En nogal veel, dus ik moest iets laten staan. Bij het dessert kwam een glas Maury – Mas Amiel en dat is gewoon een wel prettige dessertwijn.

Het dessert zelf was Es Merapi; Gekruid ijs besprenkeld met pure chocolade saus. Drie gigantische bollen ijs kregen we met op het bord heel veel strepen en kringels chocoladesaus. Erbij nog een mooi schenkbekertje met warme chocoladesaus. Het ijs had drie smaken: aardbei met rode lombok, kokos met kaneel en banaan met gember. Alledrie werkelijk erg lekker, maar mede door de warme chocoladesaus en de hoeveelheid echt te zwaar, ik moest meer dan de helft laten staan.

Bij de goede espresso waarmee we afsloten kwamen nog wat lekkere bonbonnetjes en tevreden verlieten we The Raffles. Een aantal gerechten is werkelijk bijzonder lekker hier, om dus nog eens naar terug te keren.

Hofstede de Blaak op 1 april 2012

Op deze eerste april werden we verwacht op een verjaardag. Echtgenoot kreeg het lumineuze idee vooraf eerst even te gaan lunchen. Omdat de verjaardag in Rijen zou plaatsvinden koos ik uiteraard voor Hofstede de Blaak. De voorpret is altijd de halve pret al bij mij, dus ik had de kaart en beide menu’s uitgebreid bekeken en ik kon eerlijk gezegd erg moeilijk kiezen. Keurig op tijd arriveerden we en liepen we naar binnen.

We mochten een tafel uitzoeken in de Jachtkamer. De ontvangst door de vrouw des huizes (vrouw van de chef) was vriendelijk en we begonnen met een glas champagne, Lanson wederom. Een prettige champagne. We waren de enige gasten deze middag, doodjammer toch dat Nederlanders zo weinig lunchen op de zondagmiddagen.

Een uitgelezen middag wat ons betreft om lekker lang te tafelen. Bij de champagne een eerste hapje. Bladerdeeg met ansjovis, zwarte olijf en basilicummayonaise. Lekker! De chef zelf bracht ons een amuse. Zijn ‘muizenvalletje’, bijzonder geestig om te zien (de pin is er wel uitgehaald natuurlijk). Op een sneetje roggebrood heerlijke roomkaas met spekjes en wat mosterdmayonaise. Een lekker hapje.

We bekeken de kaart en terwijl we daarmee bezig waren zei Jennifer (ja, het was zo gezellig dat ik het deze keer wel gepast vind om met voornamen te werken) dat Angelo voorstelde om ons geheel te verrassen. Hij was ook bezig met de nieuwe kaart en zou het wel leuk vinden als wij alvast wat elementen daarvan zouden proeven. Nou, dat vonden we natuurlijk een uitstekend idee. Waarbij we maar direct opteerden voor het wijnarrangement, zodat helemaal alles deze middag een verrassing zou zijn. Een karaf water kwam op tafel, boter, olie stond er al, pezo ook en een schaal met broodjes kwam langs. De eerste wijn was een Riesling. Domaine Rieflé, Côte de Rouffach Bonheur Festif 2007. Specifiek gekozen bij het eerste gerechtje.

Klompjes van eendenlever met biologische parelhoen, in walnotenolie gegaarde knolgroenten en gepofte granen en wortel. Een schitterend opgemaakt bord kregen we met die schattige klompjes van eendenlever, overgoten met een dun laagje wat leek op wortel, maar wat de smaak van de eendenlever geheel intact liet. Erbij de diverse knolgroentjes, wat crèmetjes en mousjes, heerlijke stukjes gegrilde parelhoen en ik vermoed als extraatje van de chef nog een ontzettend lekkere schijf eendenlever. Verder de gepofte granen, snijbietblaadjes en chips van zure biet en pastinaak. De Riesling paste er uitstekend bij, voldoende fris voor de groentjes en het piepkleine zoetje paste perfect bij de eendenlever. Een blijvertje wat mij betreft dit gerecht. Het tweede gerecht, helemaal nieuw volgens Angelo, kreeg de begeleiding van een Pouilly-Fumé, Domaine Sébastien Treuillet 2009, een schitterende wijn. Het gerecht zelf was zo mogelijk nog mooier.

Gegrilde coquille, zoetzure komkommer, lobbige dashi, lamsoor, handgepelde garnalen en schuim van mossel. Precies dat ook troffen we aan. Een perfect gegrilde coquille, heerlijke rondjes van mooie dunne sliertjes komkommer, heerlijk zoetzuur gemarineerd, miso, lamsoor en aan tafel bij geschonken lichtgebonden bouillon van dashi. Ook nog enkele croutons overigens met een tipje rouille erop. De garnaaltjes en mosseltjes maakten het geheel af. Perfect in smaakbalans vonden we het, een heerlijk fris lentegerecht, wat ons betreft een topper en het verdient zeker een plek op de kaart of in het menu. Bij het derde gerecht schonk Jennifer een Meursault, les Criots 2008. Een perfecte begeleider bij het derde gerecht.

Oosterschelde kreeft met pompoen, verse doperwtjes, vadouvan, kalfszwezerik en kreeftensaus. Een schitterend bord kregen we met mooie stukken Oosterschelde kreeft, perfect van cuisson, diverse structuren van pompoen, lekkere verse doperwtjes, geweldig lekkere krokante stukken kalfszwezerik, een schuim van vadouvan en aan tafel geschonken saus van kreeft. Het kommetje bleef, net als bij het vorige gerecht, op tafel en is schoon opgegaan. Wat vonden we dit een fantastisch gerecht ook. Angelo vertelde dat dit een à la carte gerecht zou worden/is en dat kunnen we ons helemaal voorstellen. Absolute verwennerij. Maar we waren er nog niet. Bij het hoofdgerecht schonk Jennifer een Chateau Preuillac, Medoc Cru Bourgois 2005 en die was fantastisch. Het hoofdgerecht zelf was ook weer absolute verwennerij want het was de signaturedish van Angelo: Anjouduif. En wat voor Anjouduif.....

In ieder geval met smeltende eendenlever, macadamianoten, bietvariëteiten en een jus van zwarte knoflook, wederom aan tafel op het bord geschonken en wederom geheel leeg nadat we klaar waren. Zalvend zachte duif troffen we aan onder een flinke laag licht smeltende eendenlever, bedekt met gehakte macadamianoten. Erbij bundelzwammetje, de diverse bietstructuurtjes, puree van pastinaak met spekjes, confit van ui, een rolletje groene kool gevuld met een ander groente, het gekonfijte boutje van de duif en natuurlijk die geweldige jus van de zwarte knoflook. Alweer een topper, we zaten geweldig te genieten. Jennifer vroeg ons of we nog kaas wilden en zo ja, of dat dan een kaasbordje of een kaasgerechtje moest zijn. Nu ben ik dol op samengestelde kaasgerechtjes, zeker op die van Angelo, waarvan ik er inmiddels al twee heb mogen proeven, dus we kozen voor een kaasgerechtje. Echtgenoot dronk daar de gedecanteerde Medoc bij, ikzelf wilde graag een glas witte wijn en kreeg een fijne Chardonnay uit Piemonte, die eindelijk eens wat lengte had. Opmerkelijk voor een Italiaanse wijn vonden we alledrie.

Het gerechtje zelf was lopende boerenbrie met zuurdesem, rucola en gepekelde truffel. Een mooie millefeuille van de lopende brie met toastjes van zuurdesem kregen we, erop wat toefjes basilicumcrème en Angelo kwam aan tafel een door hemzelf gepekelde truffel eroverheen schaven. Fantastisch van smaak weer. Mooie aardse smaken en door de toastjes van zuurdesem ook nog eens een fantastisch mondgevoel. Alweer een schot in de roos. Het kon maar niet op deze middag. Bij het dessert schonk Jennifer een Electra Orange. Het hele team kon niets anders bedenken dan deze laag in zijn alcoholpromillage zittende dessertwijn en na het proeven ervan in combinatie met het dessert begrepen we dat volkomen. Ik vind die Electra Orange trouwens gewoon heel erg lekker.

Het was een dessert in tweeën. In een wit schaaltje lauwwarme mangocompôte met ijs van vanille en ijs van witte chocolade, ongelofelijk geweldig lekker. Smeltend in de mond en de combinatie lauwwarm mango en het koude van het ijs vond ik erg mooi. De mango smaakte heerlijk fris en dat zie ik graag in een dessert. Van het andere deel van het dessert laat ik hieronder apart een foto zien, gewoon omdat het er zo prachtig uit zag. Dit was een koude bereiding van mango. Een parfait, wat ijs, wat citrus, wat merengues en wat prachtige koekjes er boven op.

Alweer geweldig lekker. We sloten af met espresso waarbij nog een friandise kwam. Amandelcake met appel, praline en tonkaboon. Ook alweer heel erg lekker. We hadden het gevoel enorm verwend te zijn en toen de rekening kwam vonden we dat zeker, want die was bijzonder vriendelijk.

Na Angelo en Jennifer uitgebreid te hebben bedankt verlieten we diep en diep tevreden Hofstede de Blaak, waar we zonder enige twijfel nog heel vaak naar zullen terugkeren. 'Even lunchen' was een waar festijn geworden, heerlijk!

SānSān in Rotterdam

Via Twitter (tja, waar twitter al niet goed voor is) kwam ik erachter dat Rotterdam een authentiek Sichuanrestaurant rijker was geworden. Kok Robin, bekend van haar Aziatische ingrediënten, was er laaiend enthousiast over en dat wil wat zeggen. Nu is echtgenoot ook altijd in voor echt Chinees eten, dus het kwam erg mooi uit dat we op deze zaterdag in de omgeving van Rotterdam wat dingen moesten doen. Voor de lunch reden we dus even de stad in en parkeerden verbazingwekkend makkelijk om de hoek bij SānSān, wat gevestigd is op de plek waar we een half jaar geleden of zo op de laatste avond van hun bestaan bij Azzia hadden gegeten. Het restaurant is integraal overgenomen qua inrichting, zelfs de vogelkooien - die geluk brengen volgens Chinezen - hangen er nog. SānSān betekent 33 en twee keer geluk, maar volgens anderen ook ‘eten is de hemel’, wat ik allemaal prima vind verder. We kregen een fijne ronde tafel en bekeken onder het genot van een biertje en een witte wijn (een Chenin Blanc, Robertson Winery Zuid-Afrika) de kaart.

Een bakje met lekkere gebrande noten kwam op tafel en de zeer voorkomende ober vertelde ons dat de Sichuankeuken zeer, zeer scherp is en dat we dus moesten oppassen met de gerechten met drie pepertjes. Nu zijn we wel iets gewend, dus tot zijn verbazing kozen we wat zeer authentieke gerechtjes. Echtgenoot had trek in de Dim Sum mix.

Diverse traditioneel gestoomde dumplings en gebakken hapjes en kreeg na verloop van tijd een flink stoommandje gevuld met maar liefst 10 dimsummetjes. 8 ervan waren gestoomd en gevuld met garnalen, vlees en groenten en 2 ervan waren gestoomd en daarna nog krokant gebakken en deze waren gevuld met een mengsel van vlees en groenten. Ik heb er 2 mogen proeven en ik vond ze erg lekker. Ook de sausjes erbij waren lekker. Ikzelf ging voor een authentieke Sesame chicken (drie pepertjes...).

Een traditioneel - koud - gerecht van kipreepjes met sesampasta en Sichuan peper. Ik kreeg een flinke portie kipreepjes, perfect gebakken met een heerlijke saus van sesampasta en Sichuan peper, prima van smaak en nog flink wat sesamzaadjes er overheen. Ik vond het erg lekker. Licht, vol van smaak en weer eens iets heel anders. Wel een beetje veel. Als hoofdgerechtjes had echtgenoot voor iets met drie pepertjes op de kaart gekozen. De Chicken of the Chilli Garden.

Een zeer pittig gerecht met in blokjes gesneden kipfilet, bereidt met lente-ui, verse gember en gedroogde rode pepers. Een mooi schaaltje met heerlijk, licht krokante stukjes kipfilet, de genoemde groenten en een hele lading gedroogde rode pepers kreeg hij. Ook hierover heen lekkere sesamzaadjes en hij was diep tevreden. Ik heb wat stukjes kipfilet geproefd en ze waren werkelijk uitstekend. Wat een prachtig, dun krokant jasje. Je kon ook zien dat de koks, die werken in een open keuken, plezier hebben in hun werk. Wat ik me kan voorstellen als je zulke elegante gerechtjes mag maken. Ikzelf had voor een iets minder heet - 2 pepertjes - gerecht gekozen. Wederom een traditioneel Sichuangerecht. De Gong-Bau Chicken.

Gong-bau Chicken is een authentiek Sichuan gerecht dat al meer dan 200 jaar bestaat. De in blokjes gesneden kipfilet wordt bereidt in een frisse en kruidige saus. Alweer ontzettend lekker. Prima gebakken kipfilet, een heerlijke frisse en inderdaad zeer kruidige, maar niet overheersende saus en ook ik was erg tevreden. We hadden er allebei nog Chow Mie bijbesteld en kregen dus een gigantische bak gebakken mie.

Maar wat voor mie zeg. Ik heb in tijden niet zulke lekkere mie gegeten. Perfect gebakken, heerlijk hartig en eigenlijk gewoon een genot om te eten. En ook nog eens ontzettend goedkoop, slechts 1 euro... Het was natuurlijk allemaal te veel voor ons, maar een doggybag is geen enkel probleem in Chinese restaurants, dus na het nuttigen van een uitstekende espresso (ja, echt Chinees inderdaad ;-)) verlieten we diep tevreden SānSān. Om heel vaak naar terug te keren, want het is er bijzonder lekker. En authentiek voorzover ik dat kan bepalen. Voor een indicatie van de prijzen, die heel schappelijk zijn trouwens, verwijs ik naar de - leuke - website. Op die website zag ik trouwens ook een recensie van Alice van de Tokowijzer.